Tibetan
ཉིད་མེད་པར་སྟོན་པ་མིན་ནོ། །ཞེས་པ་ཡིན་ལ། སྟོང་ཉིད་དེ་ཡོད་ཀྱང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མིན་པས། ལུང་དེ་དགག་བྱ་བདེན་པ་བཀག་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པ་མིན་ཞེས་སྨྲ་བ་དང༌། ཉོན་མོངས་ཟད་པར་སྤོང་བ་ལ་དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་མི་དགོས་ཞེས་སྨྲ་བ་འགོག་པ་ལ་ཁུངས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་བསྟོད་པ་དེ་ཉིད་ལས། མི་རྟག་སྟོང་པ་སྡུག་བསྔལ་ཞེས། །བྱ་བ་གསུམ་པོས་སེམས་སྦྱོང་བྱེད། ། མཆོག་ཏུ་སེམས་ནི་སྦྱོང་བྱེད་པའི། །ཆོས་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང༌། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་ཆོས་འདི་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་བསྒོམ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང༌། དེ་སྒོམ་པ་ཉིད་སེམས་སྦྱོང་བའི་མཆོག་ཏུ་གསུངས་པས། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཆད་སྟོང་ཡིན་པས། དེ་ལས་ལོགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཞིག་བསྒོམ་བྱའི་སྟོང་ཉིད་དུ་འཇོག་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཇི་ལྟར་དྲང་དུ་རུང༌། དེ་ནི་ཤར་ཕྱོགས་ན་སྦྲུལ་མེད་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་བཟུང་ནས་འཇིགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བ་ལ་ཤར་ཕྱོགས་ན་སྦྲུལ་མེད་པར་སྟོན་པ་དེའི་གཉེན་པོར་མི་འགྲོ་ཡི། ནུབ་ཕྱོགས་ན་ཤིང་སྡོང་ཡོད་ཅེས་བསྟན་དགོས་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་འདྲ་སྟེ། སེམས་ཅན་རྣམས་འདི་ལྟར་སྣང་བ་ལ་བདེན་པར་ཞེན་ནས་སྡུག་བསྔལ་བ་སེལ་བ་ལ། གང་ལ་བདེན་པར་བཟུང་བའི་གཞི་དེ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པ་གཉེན་པོར་མི་འགྲོ་ཡི། གཞི་གཞན་དོན་མེད་ཅིག་བདེན་པར་ཡོད་པར་བསྟན་དགོས་ཞེས་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་བཞི། བདེན་གཉིས་གང་ལས་འབྱེད་པའི་གཞི། ཇི་ལྟར་དུ་ཕྱེ་བའི་གྲངས། དེ་ལྟར་དུ་ཕྱེ་བའི་དོན། ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེན་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་གཞི་ལ་སྔ་མ་རྣམས་ལ་འདོད་ཚུལ་མང་དུ་ཡོད་ཀྱང༌། འདིར་ནི་བསླབ་བཏུས་ལས། ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་འདིར་ཟད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ ཤེས་བྱ་ནི་དབྱེ་གཞིའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྩ་ཤེ་ལས། འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང༌། །དམ་པའི་དོན་གྱི་བདེན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེའོ། །གསུམ་པ་ནི། གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་གཉིས་ནི་ཐ་དད་པ་དགོས་པས་ཐ་དད་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། འདི་ལ་སྔ་རབས་པ་མང་པོ་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལྟ་བུ་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་དང༌། བྱས་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་གཉིས་ནི་ཐ་དད་རྒྱུ་གཉིས་ཀ་དངོས་པོ་ཡིན་ལ། གང་རུང་གཅིག་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཐ་དད་ནི་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་དེ། ཐ་དད་གསུམ་ཡོད་པས་བདེན་གཉིས་ནི་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་དུ་སྨྲ་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་འདོད་དོ། །དབུ་མ་སྣང་བ་ལས་བདག་གཅིག་པའི་འབྲེལ་པ་ནི། དངོས་པོར་མེད་པ་ལའང་མི་འགལ་བར་གསུངས་པ་ལྟར་ལེགས་པས། ཐ་དད་རྒྱུ་གཉིས་ཀ་དངོས་པོར་མེད་པ་དང༌། གང་རུང་གཅིག་དངོས་པོར་མེད་པ་གཉིས་ཅར་ལའང་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་མི་འགལ་ལོ། །འཇུག་འགྲེལ་ལས། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་རྣམ་པ་གཉིས་ཉེ་བར་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཆོས་ཅན་རེ་རེའི་ངོ་བོ་ལ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་གཉིས་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་མིན་ན་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་ཤིན་ཏུ་ཡང་མི་རིགས་པས་དེ་གཉིས་ལ་ངོ་བོ་ མེད་པས་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པ་ལ་ངོ་བོ་གཅིག་དང་དུ་མར་ཡོད་པ་གང་རུང་གིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས་ཀྱང༌། ཀུན་རྫོབ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཡིན། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པའི་ཕྱིར། །བྱས་དང་མི་རྟག་དག་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་དེ་རང་གི་དོན་དམ་དང་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཡིན་ན། དེ་རང་གི་བདེན་སྟོང་དང་ཡང་ངོ་བོ་ཐ་དད་པས་མྱུ་གུ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བས། ངོ་བོ་ཐ་དད་མིན་པས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཡིན་ནོ། །མྱུ་གུ་ནི་རང་གི་བདེན་སྟོང་ཡིན་ཡང་རང་གི་དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་མིན་ནོ། །གཞུང་འགའ་ཞིག་ལས་བདེན་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡང་མིན་པར་གསུངས་པའི་ཁ་ཅིག་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཅིག་ཐ་དད་ལ་དགོངས་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་དང་ལྡོག་པ་གཅིག་པ་གཉིས་ཀར་མིན་པ་ལ་དགོངས་སོ། །བཞི་པ་ལ་གསུམ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང༌། དོན་དམ་བདེན་པ་དང༌། བདེན་གཉིས་ཀྱི་གྲངས་ངེས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཀུན་རྫོབ་དང་བདེན་པའི་སྒྲ་དོན་བཤད་པ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཚིག་གསལ་ལས། ཀུན་རྫོབ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སྒྲིབ་པ་དང༌། ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་དོན་དང༌། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་གསུམ་བཤད་ཅིང༌། ཕྱི་མ་ནི་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་དང༌། ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་བཤད་པས། ཡུལ་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ཤེས་བརྗོད་
Chinese
並非顯示無有。（藏文）是說，空性雖然存在，但並非真實成立。因此，該經文是為了遮止說，遮止了所破的真實，空性也不存在，以及遮止說，為了捨棄煩惱，不需要證悟勝義諦的空性。因此，它可以作為依據。因此，在讚頌文中說：無常、空性、痛苦，以三種作用調伏自心。最殊勝的是，調伏自心的法，是無自性。以及，諸法皆是無自性，應於法界中修習。如是，這些法無有自性成立的自性，是所修習的法界，而修習它本身，被說是調伏自心的最殊勝者。因此，像這樣顯現的諸法，是無自性成立的斷滅空，因此，從那裡分離出來的空性，是真實成立的，如何能引導到將其作為所修習的空性的方向呢？那就像抓住東方沒有蛇一樣，為了消除恐懼的痛苦，顯示東方沒有蛇，並不能成為它的對治。必須顯示西方有樹，這就像說，眾生對這樣顯現的事物執著為真實而受苦，為了消除這種痛苦，對所執著為真實的基礎，認識到它是無有的，並不能成為對治。必須顯示另一個無意義的基礎是真實存在的，因為這是為了說這個。第三，有四個方面：區分二諦的基礎，如何區分的數量，如此區分的意義，以及分別解釋區分後的各個意義。第一，關於二諦的區分基礎，以前的人們有很多觀點，但這裡，在《學集論》中說：應當了知的，也都在世俗諦和勝義諦中窮盡。因此，所知是區分基礎。第二，如《中論》所說：世間世俗諦，以及勝義諦。如是區分為世俗諦和勝義諦兩種。第三，分為兩種，這兩種必須是不同的，那麼不同的方式是什麼呢？對此，許多古代人認為，就像瓶子和毯子一樣，本質是不同的，以及所作和無常等。
English
It is not to show non-existence. That is to say, although emptiness exists, it is not truly established. Therefore, that scripture is to prevent saying that emptiness also does not exist by negating the truth that is to be refuted, and to prevent saying that it is not necessary to realize the emptiness of the ultimate reality in order to abandon the exhaustion of afflictions. Therefore, it can be used as a basis. Therefore, in the praise itself, it says: Impermanence, emptiness, suffering, with three actions, tame the mind. The most supreme is that the dharma that tames the mind is without self-nature. And, all dharmas are without self-nature, one should meditate in the realm of dharma. Thus, the very absence of self-nature of these dharmas being established by self-nature is the realm of dharma to be meditated upon, and meditating on it itself is said to be the most supreme of taming the mind. Therefore, since the dharmas that appear in this way are nihilistic emptiness without being established by self-nature, how can one lead the direction of placing the emptiness that is separated from that as the emptiness to be meditated upon, which is truly established? That is like grasping that there is no snake in the east, and in order to eliminate the suffering of fear, showing that there is no snake in the east does not become its antidote. One must show that there is a tree in the west, which is like saying that sentient beings suffer by clinging to what appears in this way as true, and in order to eliminate that suffering, realizing that the basis on which one clings to as true is without truth does not become an antidote. One must show that another meaningless basis exists as true, because that is what it is for. Third, there are four aspects: the basis for distinguishing the two truths, the number of how they are distinguished, the meaning of distinguishing in that way, and explaining the meaning of each distinction separately. First, regarding the basis of distinction of the two truths, there are many views among the former ones, but here, in the Compendium of Trainings, it says: What is to be known is also exhausted here in the conventional truth and the ultimate truth. Therefore, what is to be known is the basis of distinction. Second, as the Root Wisdom says: The conventional truth of the world, and the truth of the ultimate meaning. Thus, it is divided into two: conventional truth and ultimate truth. Third, being divided into two, these two must be different, so what is the way of being different? To this, many ancient people thought that, like a pot and a blanket, the essence is different, and like what is made and impermanent, etc.
Chinese
例如，本体相同而反体相异的二者，是相异因，二者都是实物。任何一个不是实物的相异，是遮遣同一的相异。因为有三种相异，所以说二谛是遮遣同一的相异。有些则认为，二者本体相同而反体相异。中观光明论中说，我和一是实物也无有相违，这样很好。相异因二者都不是实物，以及任何一个不是实物的二者，本体相同而反体相异也不相违。入行论释中说，一切事物的自性显示为两种，即世俗和胜义。因此，每个法都有世俗和胜义两种自性。如果二谛本体不相同，则本体相异也极不合理，因为二者没有本体，所以会变成没有。因为有以本体是一和多而存在所遍及。菩提心释中也说：世俗说为空性，空性唯是世俗，无则定不生，如作和无常等。又说，如苗芽等，如果和自己的胜义本体相异，则和自己的真性空也是本体相异，则苗芽会变成真实成立。因此，本体不是相异，所以本体是相同。苗芽是自己的真性空，但不是自己的胜义谛。有些论典中说，二谛既不是一也不是异，有些是指自性成立的一异，有些是指本体相异和反体相同二者都不是。第四有三：世俗谛，胜义谛，以及二谛的数量决定。第一有三：解释世俗和谛的词义，世俗谛的定义，世俗的分类。第一是：明句论中说，世俗有遮蔽真实，互相依赖之义，以及世间的名言三种解释。后者是所说和能说，以及知识和所知等具有体性的解释。因此，有境的名言是知识言说
English
For example, two things that have the same essence but different aspects are different causes, and both are real things. A difference in which either one is not a real thing is a difference that negates sameness. Because there are three kinds of difference, it is said that the two truths are differences that negate sameness. Some, however, think that the two are the same in essence but different in aspect. In the Madhyamaka Aloka, it is said that the relationship of self and one is not contradictory even if it is not a real thing, which is good. Both the two different causes that are not real things, and the two in which either one is not a real thing, do not contradict the same essence but different aspects. In the commentary on the Entering the Middle Way, it is said that the self-nature of all things is shown to be of two kinds, namely, conventional and ultimate. Therefore, each phenomenon has two natures, conventional and ultimate. If the two truths are not the same in essence, then it is very unreasonable for the essences to be different, because the two have no essence, so they will become non-existent. Because existence is pervaded by either one or many essences. The Bodhicitta Commentary also says: Conventional is said to be emptiness, emptiness alone is conventional, without which it will certainly not arise, like action and impermanence, etc. It is also said that if something like a sprout is different in essence from its ultimate reality, then it is also different in essence from its true emptiness, and the sprout will become truly established. Therefore, the essence is not different, so the essence is the same. A sprout is its own true emptiness, but it is not its own ultimate truth. Some treatises say that the two truths are neither one nor different. Some refer to the one and the other that are established by nature, and some refer to the fact that neither the essence is different nor the aspect is the same. The fourth has three: conventional truth, ultimate truth, and the definite number of the two truths. The first has three: explaining the meaning of the words conventional and truth, the definition of conventional truth, and the classification of conventional. The first is: In the Clear Words, it is said that conventional has three explanations: obscuring reality, the meaning of mutual dependence, and worldly terms. The latter is an explanation of the characteristics of what is said and what is said, and knowledge and what is to be known. Therefore, the terms of the object are knowledge and speech.