Tibetan
ན་དང་བཅས་པར་ངེས་པར་བྱེད། དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པར་དམིགས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་དག་མ་ཕྱེད་ན་དངོས་པོ་ཡོད་ཕྱིན་ཆད་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོས་མེད་ཕྱིན་ཆད་ཡེ་མེད་དུ་སོང་ནས་སྒྲོ་འདོགས་དང་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་ལས་མི་འདའ་སྟེ། བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། དངོས་པོ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་ལྟར་ན་ནི། ཇི་སྲིད་དུ་དངོས་པོ་དེའི་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་དེ་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་ལ། གང་གི་ཚེ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་དངོས་པོ་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་བོང་བུའི་རྭ་དང་འདྲ་བས། གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར། འདིའི་མངོན་པར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འགྲིག་དཀའ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོས་མེད་པས་ཡོད་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང༌། དེ་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་འཇོག་ནུས་པས་མེད་མཐའ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ། མཐའ་ལ་རྣམ་བཤད་རིགས་པ་ལས། མཐའ་ནི་ཟད་དང་མཇུག་ཆ་དང༌། །ཉེ་དང་ཕྱོགས་དང་སྨད་པ་ལའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གྱི་མཐའ་རྣམས་རང་ལུགས་ལའང་ཁས་ལེན་མོད་ཀྱང༌། མཐའ་བྲལ་ཞེས་པའི་ལྟ་བའི་གོལ་སའི་མཐའ་ནི། དབུ་མ་སྣང་བ་ལས། གལ་ཏེ་དབུ་མ་ལ་སེམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དོན་དམ་པ་བ་ཅི་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ནི། དེའི་ཚེ་དེ་ལ་དེ་ཡོད་པས་རྟག་གོ་ཞེའམ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་མཐར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་སོང་ཞིང་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ལྟུང་བའི་གནས་སོ། །ཞེས་བྱ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཇི་ལྟར་གནས་པའི་དོན་ལ་དེ་ལྟར་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། ལྟུང་བའི་གནས་མིན་པས་མཐར་འཛིན་མིན་པར་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་པས། འཇིག་རྟེན་ན་བྲག་གཡང་ལ་མཐའ་དང༌། དེ་ལ་ལྷུང་བ་ལ་མཐའ་ལ་ལྷུང་ཞེས་སྨྲ་བ་བཞིན་དུ། ཆོས་རྣམས་བདེན་པར་འཛིན་པ་དང༌། ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་དང་ཡོད་པ་མིན་པར་འཛིན་པ་ནི། ཡང་དག་པའི་དོན་གྱི་བཟློག་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་ལྟུང་བ་ཡིན་གྱི། ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་པར་མེད་པ་དང༌། ལས་འབྲས་སོགས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་སོགས་ནི་མཐར་འཛིན་མིན་ཏེ། བཟུང་བ་ལྟར་དུ་ཡུལ་དེ་དེ་ལྟར་གནས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྩོད་ཟློག་ལས། རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལོག་ན། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་རབ་གྲུབ་འགྱུར། །ཞེས་དོན་དམ་པར་མེད་པ་མ་ཡིན་ན་དེར་ཡོད་
Chinese
因此，即使观想为存在，实际上也不会产生。正如所说的那样。如果不区分这些，只要事物存在，就以其自身的性质存在；一旦以其自身的性质不存在，就会完全消失，无法超越断常二边。百论的注释中说：如果按照说事物存在的人的观点，只要那个事物存在，那么它的自性也同样存在。当它与自性分离时，那个事物对它来说就完全不存在了，就像驴子的角一样。因为它没有超越二元论，所以这里的所有显现的意愿都很难实现。因此，由于没有自性，所以从所有的有边中解脱；正因为它没有自性，所以能够安立因果，从而从所有的无边中解脱。《边论释理》中说：边是穷尽、终点，近、方、卑劣。虽然自宗也承认如上所说的各种边， 但所谓离边的见解的歧途之边是，《中观光明论》中说：如果中观派有任何心之自性本体的胜义谛事物，那么，当它存在时，执着于它是常还是无常，又如何会成为边呢？如实随顺事物的真相，如理作意本身就是堕落之处，这不合道理。正如所说的那样，如实地对事物进行如实地作意，不是堕落之处，因此不是执着于边。就像世间上悬崖是边，从那里掉下去叫做堕入边一样，执着诸法为真实，以及执着为任何都不成立和不存在，是与正确的意义相违背的常断二边。执着诸法在胜义中不存在，以及业果等在名言中存在等，不是执着于边，因为所执着的事物就是那样存在的。如《诤论止息论》中说：如果自性不存在被推翻，那就会完全成立为自性。如果不是胜义中不存在，那就在那里存在
English
Therefore, even if one contemplates existence, it does not actually arise. As it is said. If these are not distinguished, as long as a thing exists, it exists by its own nature; once it does not exist by its own nature, it completely disappears, and one cannot transcend the two extremes of imputation and defamation. The commentary on the Hundred Treatises says: According to the view of those who say that things exist, as long as that thing exists, its own nature also exists in the same way. When it is separated from its own nature, that thing does not exist at all for it, like the horns of a donkey. Because it does not transcend dualism, all the manifest desires here are difficult to fulfill. Therefore, because it does not exist by its own nature, it is liberated from all extremes of existence; precisely because it does not have self-nature, it can establish cause and effect, thereby liberating from all extremes of non-existence. The "Treatise on the Explanation of Extremes" says: An extreme is exhaustion, endpoint, near, direction, and inferiority. Although our own system also admits the various extremes mentioned above, But the extreme of the wrong path of the so-called view of being free from extremes is, as the "Madhyamaka Illumination" says: If the Madhyamaka school has any ultimate truth thing that is the self-nature essence of the mind, then, when it exists, how can clinging to whether it is permanent or impermanent become an extreme? Following the truth of things as they are and properly directing the mind itself is a place of downfall, which is not reasonable. As it is said, directing the mind to things as they are is not a place of downfall, therefore it is not clinging to extremes. Just as in the world, a cliff is an extreme, and falling from there is called falling into an extreme, clinging to phenomena as real, and clinging to them as not established and non-existent, are the extremes of permanence and annihilation that contradict the correct meaning. Clinging to phenomena as non-existent in the ultimate sense, and clinging to karma and its effects as existing in conventional terms, etc., are not clinging to extremes, because the things that are clung to exist in that way. As the "Cessation of Disputes" says: If the non-existence of self-nature is overturned, then it will be completely established as self-nature. If it is not non-existent in the ultimate sense, then it exists there
Tibetan
པར་གསུངས་པ་དང༌། ཐ་སྙད་ཁས་ནི་མ་བླངས་པར། །ངེད་ཅག་འཆད་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཞེས་དང༌། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས། འདི་བརྟེན་འདི་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བའི། །འཇིག་རྟེན་ཚུལ་འདི་འགོག་མི་མཛད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞི་དེ་ཡོད་པ་མིན་པ་དང༌། ཡོད་པ་གཉིས་དང༌། མེད་པ་མིན་པ་དང༌། མེད་ཅེས་པའི་ཁྱད་འབྱེད་ནི། སྨྲ་ལུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། གཉིས་ཀའི་དོན་བློ་ལ་འཆར་ཚུལ་ལ་ཇི་ཙམ་བརྟགས་ཀྱང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། ཚུལ་དེས་མཐར་ལྟུང་མི་ལྟུང་སྨྲ་བ་ནི་ཚིག་ཙམ་ལ་འཆེལ་བར་ཟད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་གང་ཟག་དང་ཆོས་འདུས་བྱས་རྣམས་སྔར་བཤད་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདེན་མེད་དུ་གྲུབ་ན། ནམ་མཁའ་དང་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་དང་སོ་སོར་བརྟགས་མིན་གྱི་འགོག་པ་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་འདུས་མ་བྱས་རྣམས་བདེན་མེད་དུ་ཚེགས་ཆུང་ངུས་འགྲུབ་པ་ལ་དགོངས་ནས། རྩ་ཤེ་ལས། འདུས་བྱས་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པས། །འདུས་མ་བྱས་ནི་ཇི་ལྟར་འགྲུབ། །ཅེས་གསུངས་སོ། །འགྲུབ་སླ་ལུགས་ནི། འདུས་བྱས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྔར་ལྟར་བཀག་པ་ན། རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་ཀྱང་དེ་རྣམས་ལ་འཆིང་གྲོལ་དང་རྒྱུ་འབྲས་དང་གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་སོགས་བྱ་བྱེད་བཞག་པས་ཆོག་པ་འགྲུབ་ལ། དེ་གྲུབ་ན་འདུས་མ་བྱས་ཆོས་ཉིད་དང་བརྟགས་འགོག་ལྟ་བུ་ལ་ཡང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཀྱང༌། ལམ་གྱི་ཐོབ་བྱ་དང་གཞལ་བྱ་དང༌། གདུལ་བྱའི་སྐྱབས་གནས་ཆོས་དཀོན་མཆོག་ཏུ་འཇོག་པ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རྣམས་ལེགས་པར་བཞག་པས་ཆོག་པས། དེ་རྣམས་བདེན་པར་ཁས་མ་བླངས་ན། དེ་རྣམས་གཞག་དགོས་པའི་རྣམ་གཞག་འདི་མི་འཐད་ཅེས་གང་ཡང་སྨྲར་མེད་པས་དེ་རྣམས་བདེན་པར་ཁས་ལེན་པའི་ དོན་མེད་དོ། །དེ་རྣམས་བདེན་པར་འདོད་པས་ཀྱང་དེ་དག་གི་མཚན་མཚོན་དང༌། བྲལ་རྒྱུ་དང༌། བྲལ་འབྲས་དང༌། ཚད་མ་འདིས་གཞལ་བ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རྣམས་འདོད་དགོས་ཀྱང་དགོས་ལ་འདོད་ཀྱང་འདོད་དོ། །དེའི་ཚེ་དེ་རྣམས་རང་གི་ཐོབ་བྱ་དང་མཚན་ཉིད་དང་འཇལ་བྱེད་སོགས་ལ་མ་འབྲེལ་ན་ནི། འབྲེལ་མེད་ཐམས་ཅད་མཚན་མཚོན་སོགས་སུ་འགྱུར་བ་བཟློག་མི་ནུས་ལ། འབྲེལ་བ་འདོད་ན་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བདེན་གྲུབ་ལ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མི་རུང་བས་འབྲེལ་བ་འཇོག་མི་ནུས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་དང་ཐ་དད་བརྟགས་ནས་ཀྱང་དགག་པར་བྱ་སྟེ། རིགས་པའི་དཔྱོད་པ་འདིས་དེ་དག་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་དགག་མི་ནུས་ན། འདུས་བྱས་ལའང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མ
Chinese
如经中所说，不接受名言，我们就不作解说。以及《七十空性论》中说：此有故彼生，世间之理，不应遮止。因此，认为基础既非有，又非无二者，也非非有，也非无的差别，仅仅是说法上的差别而已。对于二者的意义，无论如何考察其在心中显现的方式，也毫无差别。因此，说这种方式会导致堕落或不堕落，只是执着于言辞而已。第二，如果人与有为法都通过之前所说的理证成立了无自性，那么考虑到虚空、有分别的灭、无分别的灭以及真如等无为法，也能轻易地成立无自性。《根本慧论》中说：有为既已不成，无为又如何成？成立容易的方式是：如果像之前一样遮止了有为法自性成立，那么即使这些法并非自性成立，也可以安立系缚解脱、因果、所量能量等作用，这样就足够了。如果这样成立，那么对于无为法，如法性、分别灭等，即使不成立为真实，也可以很好地安立作为道的所证、所量，以及作为所化众生的皈依处——法宝等名相。如果不承认这些是真实的，那么就无法说安立这些是必要的，因此没有必要承认这些是真实的。 即使认为这些是真实的，也必须承认它们的名称、所诠、断除之因、断除之果，以及用量成立等等名相。虽然需要，也承认，虽然承认，也需要。此时，如果这些与其各自的所证、体性和能量等没有关联，那么就无法避免一切无关联的事物都变成名称所诠等。如果想要关联，那么对于自性成立的真实成立来说，不应依赖他者，因此无法安立关联。同样，通过考察一与异，也应进行破斥。如果这种理性的分析无法破斥认为这些是真实成立的观点，那么对于有为法也应以各种方式
English
As stated in the scriptures, we do not explain without accepting conventional terms. And as stated in the "Seventy Stanzas on Emptiness": 'This arises because of this,' do not obstruct this worldly principle. Therefore, the difference between considering the basis as neither existent, nor both existent and non-existent, nor non-non-existent, nor non-existent, is merely a difference in expression. No matter how much one examines the way the meaning of the two appears in the mind, there is no difference. Therefore, saying that this way leads to falling or not falling is merely clinging to words. Secondly, if persons and conditioned phenomena are established as being without inherent existence through the reasoning previously explained, then considering that unconditioned phenomena such as space, cessations through discrimination, cessations not through discrimination, and suchness, are also easily established as being without inherent existence. The Root Wisdom says: 'Since the conditioned is not established, how can the unconditioned be established?' The way to easily establish this is: If the inherent existence of conditioned phenomena is prevented as before, then even if these phenomena are not inherently established, it is sufficient to establish functions such as bondage and liberation, cause and effect, and the measurable and the measuring. If this is established, then even if unconditioned phenomena such as the nature of phenomena and cessations through discrimination are not established as being truly existent, it is sufficient to properly establish the designations such as the object to be attained on the path, the object to be measured, and the Dharma Jewel as the refuge of those to be tamed. If these are not acknowledged as being truly existent, then one cannot say that it is necessary to establish these, so there is no need to acknowledge these as being truly existent. Even if one considers these to be truly existent, one must also acknowledge their names, meanings, causes of separation, results of separation, and the designations of being measured by valid cognition, etc. Although it is necessary, one acknowledges it, and although one acknowledges it, it is necessary. At this time, if these are not related to their respective objects to be attained, characteristics, and measuring instruments, etc., then it is unavoidable that all unrelated things will become names and meanings, etc. If one wants a relationship, then for true establishment that is inherently established, it is not permissible to rely on others, so one cannot establish a relationship. Similarly, one should also refute by examining one and different. If this rational analysis cannot refute the view that these are truly established, then one should also in all ways refute conditioned phenomena.