Chinese
যেহেতু已经经历了对具有增益的（我）进行破斥，从而成立了。因此，不存在既非一也非多的蕴聚。因此，也就不可能确定存在既非本体一也非本体异的情况。第三，是见到了对人与蕴聚二者是自性成立的本体一的妨害。第四，是善见了对二者是自性成立的各异的妨害。像这样四者齐全，从此就能生起证悟人无我的真实性的清净见解。其中，如果我和蕴聚二者是自性成立的本体一，那么存在三个过失的第一个妨害是，承认我的存在变得没有意义，因为如果二者是本体一，并且是自性成立，那么就会变成完全没有差别的唯一，因为如果本体一是真实成立的，那么无论在哪个心识前显现，二者都不应显现为各异。其理由是，虚假的世俗谛显现方式和存在方式不一致并不相违，但是，对于真实成立的事物来说，二者必须相违，因为对于显现真实成立的事物的心识来说，必须如实显现其存在方式。这样一来，承认我是自性成立的，是为了成立取舍蕴聚的主体，如果我和蕴聚变成一体，那就不行了。对此，《中观根本慧论》中也说：“除了近取之外，如果说有我，那么近取本身就是我，你的我就是不存在的。”第二，我会变成多个，如果我与诸蕴聚成为一体，那么就像一个人有多个蕴聚一样，我也会变成多个，就像只有一个我一样，诸蕴聚也会变成一个的过失，如《入中论》中说：“如果蕴聚是我，那么因此，由于众多，那些我也将变成众多。”第三，我会变成生灭法，如《中观根本慧论》中说：“如果蕴聚是我，那么就会变成生和灭的法。”也就是说，就像蕴聚生灭一样，我也会生灭，因为二者是一体的。我或者人每一刹那都生灭，这是所希望的。
English
Since it has been established by experiencing the refutation of the one with gain (I). Therefore, there is no aggregate that is neither one nor many. Therefore, it is also impossible to determine that there is neither one nor different entities. Third, it is seeing the harm to the fact that the person and the aggregates are one entity established by their own nature. Fourth, it is seeing well the harm to the fact that the two are different entities established by their own nature. When these four are complete, then a pure view of realizing the selflessness of the person will arise. If the self and the aggregates are one entity established by their own nature, then the first harm with three faults is that admitting the self becomes meaningless, because if the two are one entity and are established by their own nature, then they will become one without any difference, because if the one entity is truly established, then no matter which mind it appears to, the two should not appear as different. The reason for this is that it is not contradictory for the appearance and existence of false conventional truths to be inconsistent, but for things that are truly established, the two must be contradictory, because for the mind that perceives truly established things, it must appear as it is. In this way, admitting that I am established by my own nature is for the purpose of establishing the subject who takes and abandons the aggregates, and if I and the aggregates become one, then it will not work. On this, the Root Wisdom also says: "If there is a self other than the near-taking, then the near-taking itself is the self, and your self does not exist." Second, I will become many, if I and the aggregates become one, then just as one person has many aggregates, I will also become many, just as there is only one I, the aggregates will also become one, as the Introduction says: "If the aggregates are I, then therefore, because of the many, those I will also become many." Third, I will become a phenomenon of birth and death, as the Root Wisdom says: "If the aggregates are I, then they will become phenomena of birth and death." That is to say, just as the aggregates are born and die, I will also be born and die, because the two are one. It is desirable for me or a person to be born and die every moment.
Tibetan
ནོ་སྙམ་ན། ཐ་སྙད་དུ་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ཙམ་ལ་སྐྱོན་མེད་ཀྱང༌། ཕ་རོལ་པོས་གང་ཟག་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་པས། དེ་ལྟ་ན་གང་ཟག་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པར་འདོད་དགོས་ལ། དེ་ལ་ནི་སྐྱོན་གསུམ་འཇུག་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པའི་དང་པོ་ནི། འཇུག་པ་ལས། གང་དག་རང་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོ་བ། །དེ་དག་རྒྱུད་གཅིག་གཏོགས་པར་རིགས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་སྔ་ཕྱི་སོ་སོ་བ་རྣམས་ལ་ཕྱི་མ་སྔ་མ་ལ་ལྟོས་པའི་འབྲེལ་བ་མི་འཐད་དེ། སྔ་ཕྱི་རྣམས་རང་དབང་ཅན་གྱི་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་གྲུབ་པས་གཞན་ལ་རག་ལས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུད་གཅིག་པ་མི་འཐད་ན་ང་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་འདི་འདྲ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་སྐྱེ་བ་དྲན་པ་མི་རིགས་ཏེ། རྒྱུད་སོ་སོ་བ་ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་དྲན་པ་ན་ང་མཆོད་སྦྱིན་དུ་གྱུར་ཏོ་སྙམ་དུ་མི་དྲན་པ་བཞིན་ནོ། །རང་གི་ལུགས་ལ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་འཇིག་པ་ཡིན་ཡང་སྔ་ཕྱི་རྒྱུད་གཅིག་པ་མི་འགལ་བས་སྐྱེ་བ་དྲན་པ་འཐད་དོ། །འདིའི་དོན་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་ལ་མདོ་སྡེ་ལས། ང་ནི་སྔོན་འདིར་གྱུར་ཅེས་མང་དུ་གསུངས་པས། སངས་རྒྱས་པའི་དུས་ཀྱི་གང་ཟག་དང་དེའི་སྔོན་གྱི་སྐབས་ཀྱི་གང་ཟག་གཉིས་ གཅིག་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདུས་བྱས་ཡིན་ན་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ཀ་རྟག་པའོ། །ཞེས་སྔོན་གྱི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་བཞི་གསུངས་པའི་ལོག་ལྟ་དང་པོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེར་མ་ལྷུང་བར་བྱེད་པ་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་དྲན་པའི་དུས་སུ་ཡུལ་དང་དུས་དང་རང་བཞིན་བྱེ་བྲག་པས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པར་སྤྱིར་ང་ཞེས་དྲན་པའི་དྲན་ཚུལ་ཁྱད་པར་བ་ལེགས་པར་ཤེས་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པའི་ཉེས་པ་ནི། ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོ་གཉིས་གཞི་ང་ཙམ་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་འདུར་མི་རུང་བའོ། །ལས་མ་བྱས་པ་དང་འཕྲད་པའི་ཉེས་པ་ནི་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་གཞན་གྱིས་གང་བསགས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཀུན་ཡང་རྒྱུད་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །ཉེས་པ་འདི་གཉིས་འཇུག་པ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གང་ཟག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྣམས་རྒྱུད་གཅིག་པ་མི་རུང་བའི་གནད་ཀྱི་ཡིན་ཏེ། རྩ་ཤེ་ལས་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་ལྷ་མི་གཞན་ཡིན་ན། །རྒྱུད་ནི་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཅི་སྟེ་བདག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་
Chinese
如果这样想，名言中那样认为没有过失，但是，对方如果承认了有自性成立的补特伽罗，那样的话，就必须承认那个补特伽罗是自性成立的生灭法。对此，《入行论释》中说了三种过失，第一种是，《入行论》中说：“若彼自性各别异，则彼不应属一续。”这样说，自性成立的前后各异的事物之间，后者不应依赖于前者，因为前后都是具有自主性的独立成立，不应依赖于其他。这样，如果不是一个相续，那么“我在那个时候，在那个时间变成了这样。”忆念前世就不合理了，就像相续各异的天授忆念前世时，不会想“我变成了供施”一样。在自己的宗派中，虽然每一刹那都在坏灭，但是前后相续不相违背，所以忆念前世是合理的。对于不理解这个道理的人，《经部》中多次说：“我以前在这里变成过。”因此，佛陀时代的补特伽罗和那之前的补特伽罗是 一体的。而且，如果是有为法，因为刹那坏灭，所以不可能是一体，因此，那两者都是常法。这样，就会产生所说的依赖于前边的边见的四种恶见中的第一种邪见。为了不堕入其中，就必须很好地了解在忆念前世的时候，没有对处所、时间和自性等差别进行区分，而是忆念总体的“我”的特殊的忆念方式。第二，所作之业徒劳无功的过失是，作者和受果者不能安立在同一个我之上。未作业而遇果的过失是，他人所积累的业的果报，都会被其他的相续所感受，这是非常过分的。这两种过失的产生，也如前所说，如果补特伽罗是自性成立的，那么前后刹那不可能是一个相续的关键所在。如《中观根本慧论》中也说：“若人异于神，则不应有相续。”这样说的。如果我和蕴是自性成立的
English
If one thinks like that, there is no fault in merely asserting it in conventional terms. However, if the opponent concedes that a person is established by its own nature, then it must be asserted that that person is a birth and death that is established by its own nature. Regarding that, the first of the three faults mentioned in the commentary on the Engaging in the Bodhisattva Deeds is: The Engaging in the Bodhisattva Deeds says: "If those are separate by their own nature, then it is not reasonable for them to belong to one continuum." Thus, for those separate earlier and later things that are established by their own nature, it is not reasonable for the latter to rely on the former, because the earlier and later are established as independent and self-sufficient, so it is not permissible to depend on others. Thus, if it is not reasonable to be one continuum, then it is not reasonable to remember the past life, saying, "I became like this at that time, at that moment." Just as when the continuum is different, the God-given one remembers the past life, he does not think, "I became the offering." In one's own system, although each moment is destroyed, it is not contradictory to be one continuum from beginning to end, so it is reasonable to remember the past life. For those who do not understand this meaning, the Sutra Pitaka says many times, "I was here before." Therefore, the person at the time of the Buddha and the person before that are one. Moreover, if it is a conditioned phenomenon, it is not possible to be one because it is destroyed in an instant. Therefore, both of them are permanent. Thus, it generates the first of the four wrong views that are said to rely on the extreme of the past. In order not to fall into that, it is necessary to know well the special way of remembering, in which one remembers the general "I" without distinguishing the differences in place, time, and nature at the time of remembering the past life. Second, the fault of wasting the done action is that the actor and the one who experiences the result cannot be established on the same basis of "I." The fault of encountering the unfruitful action is that all the fruits of the actions accumulated by others with different continuums will be experienced by the other continuum, which is very excessive. The occurrence of these two faults is also as previously stated. If the person is established by its own nature, then the key is that the earlier and later moments cannot be one continuum. As the Root Wisdom says: "If a person is different from God, then there should be no continuum." It is said like that. If the self and the aggregates are established by their own nature