Tibetan
བདེ་བ་ལ་སྲེད་པ་སྐྱེད་ལ། བདག་གི་བདེ་བ་ཡང་བདག་གི་བ་རྣམས་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་དབང་མེད་པས་བདག་གི་བ་ལ་སྲེད་ལ། དེས་ནི་དེའི་སྐྱོན་བསྒྲིབས་ནས་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་མཐོང་དུ་འཇུག་གོ །དེ་ནས་ནི་བདག་གི་བ་རྣམས་བདག་གི་བདེ་བ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ལེན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྐྱེས་པའི་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་ནི་ལས་འདུ་བྱེད་ལ། ལས་ཀྱིས་ཀྱང་འཁོར་བར་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་ཏེ། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས། ལས་ནི་ཉོན་མོངས་རྒྱུ་མཚན་ཅན། །འདུ་བྱེད་ཉོན་མོངས་ལས་བདག་ཉིད། །ལུས་ནི་ལས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན། །གསུམ་གའང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་འཁོར་བར་འཁོར་བའི་རིམ་པ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་རྙེད་དུ་སྦྱང་ངོ༌། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། མ་རིག་པ་དེ་སྤོང་འདོད་ན་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་འཚོལ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་སྐྱེད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་བཤད་པའི་མ་རིག་པ་བདག་འཛིན་གཉིས་སྤངས་ཏེ་ཟད་པ་ཞིག་ནི་འདོད་དགོས་ཀྱང་དགོས་ལ་འདོད་ཀྱང་འདོད་པར་སྣང་ངོ༌། །དེ་ལྟ་ནའང་དེ་ལྟར་འདོད་བཞིན་དུ་བདག་འཛིན་འཁོར་བའི་རྩ་བར་འགྲོ་ཚུལ་ཤེས་པ་ལ་མི་འབད་པ་དང༌། དེའི་ཕྱོགས་མཐོང་ཡོད་ཀྱང་བདག་འཛིན་གྱིས་གཟུང་བའི་ཡུལ་ངེས་དོན་གྱི་ལུང་རིགས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཀག་ནས་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྣམ་དག་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་དོན་དུ་མི་འབད་པ་ནི་དབང་པོ་ཤིན་ཏུ་རྟུལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་བགྲོད་པའི་ལམ་གྱི་སྲོག་སྟོར་ཡང་ཇི་མི་སྙམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན། དཔལ་ལྡན་ཆོས་གྲགས་ཀྱིས། འདི་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་མེད་པར་ནི། །དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། །ཡོན་ཏན་སྐྱོན་དང་རྗེས་འབྲེལ་བའི། །འདོད་དང་སྡང་སོགས་སྤོང་བ་ནི། །དེ་དག་ཡུལ་ལ་མ་མཐོང་བས། །ཡིན་གྱི་ཕྱི་ཚུལ་དག་གིས་མིན། །ཞེས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྤང་བྱ་ཚེར་མ་ཟུག་པ་ལྟ་བུ་དེ་འདོན་པ་ན། དེས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་ཡུལ་སུན་འབྱིན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཁབ་ལྟ་བུས་རྩ་བ་ནས་འདོན་པ་ལྟར། ནང་སེམས་ཀྱི་སྟེང་གི་སྤང་བྱ་སྤོང་བ་ན་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་མིན་གྱི། འོན་ཀྱང་བདག་འཛིན་ལྟ་བུ་དེས་ཡུལ་ལ་ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་དོན་དེ་མེད་པར་མཐོང་ནས་སྤོང་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས་ཀྱང་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་དང་སྐྱེ་རྒ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་བདག་འཛིན་ལས་འབྱུང་བར་མཐོང་བ་ན། དེ་འགོག་ཅིང་སྤོང་འདོད་འབྱུང་ལ། དེའི་ཚེ་བདག་ འཛིན་གྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཡུལ་གང་ཟག་གི་བད
Chinese
生起对快乐的贪恋，并且我的快乐也不依赖于我的事物而没有自主，因此贪恋我的事物。这遮蔽了它的过失，并使人看到它的功德。然后，我的事物被认为是实现我的快乐的工具。如此产生的烦恼会造作行为，而行为也会在轮回中连接相续。如《七十空性论》中所说：“业是烦恼之因，行是烦恼业之自性，身是业之因，三者皆自性空。”如此，对于以这种方式在轮回中流转的次第，要反复地串习获得定解。第三部分分为两点：如果想要断除无明，就必须寻求证悟无我的见解的原因；以及生起证悟无我的见解的方式。第一点是：先前所说的两种无明我执，必须想要断除并使其灭尽，确实需要并且想要这样。然而，即使如此希求，如果不努力了解我执如何成为轮回的根本，并且即使看到了它的方面，也不以决定意义的教理和理证来很好地遮破我执所执着的对境，从而不努力在自相续中生起清净的无我见，那就是根器非常迟钝的人，因为这相当于放弃了通往解脱和一切智智的道路的命脉，却毫不介意。因此，具吉祥法称说：“若未破此境，则不能断彼。断除功德过患相随之，欲与嗔等，非由彼等于境未见故，乃由外相所致。”就像取出扎在外面的荆棘一样，不依赖于破除它所执着的对境，而是像用针从根部取出一样。在断除内在心上的所断时，不是那样做的。然而，必须在见到我执等如何执着对境的意义不存在之后才能断除，这样说道。具吉祥月称也说，当见到贪等烦恼和生老等一切过患都从我执产生时，就会生起想要阻止和断除它的想法。那时，我执所虚构的对境，补特伽罗的自
English
Craving for happiness arises, and since my happiness is not independent of my possessions and is not autonomous, there is craving for my possessions. This obscures its faults and allows one to see its virtues. Then, my possessions are taken as the means of achieving my happiness. The afflictions that arise in this way cause actions to be performed, and actions also connect the continuum in samsara. As it is said in the Seventy Stanzas on Emptiness: "Action is caused by afflictions, actions are the nature of afflictions and actions, the body is caused by actions, all three are empty of inherent existence." In this way, one should repeatedly train to gain certainty about the order of wandering in samsara. The third part has two points: the reason why one must seek the view of realizing selflessness if one wants to abandon ignorance; and the way to generate the view of realizing selflessness. The first point is: The two kinds of ignorance, self-grasping, that were previously explained, must be desired to be abandoned and exhausted, it is indeed necessary and desired. However, even if one desires in this way, if one does not strive to understand how self-grasping becomes the root of samsara, and even if one sees its aspects, one does not make an effort to generate a pure view of selflessness in one's own mind by thoroughly refuting the object grasped by self-grasping with definitive teachings and reasoning, then one is of very dull faculties, because it is like abandoning the life force of the path to liberation and omniscience without any concern. Therefore, glorious Dharmakirti said: "If this object is not refuted, then it is not possible to abandon it. Abandoning desire and hatred, etc., which are associated with qualities and faults, is not because they are not seen in the object, but because of external appearances." Just as when taking out a thorn stuck on the outside, one does not rely on refuting the object it grasps, but takes it out from the root with a needle. When abandoning what is to be abandoned on the inner mind, it is not done that way. However, it is said that one must abandon it after seeing that the meaning of how self-grasping, etc., grasps the object does not exist. Glorious Chandrakirti also said that when one sees that all faults such as afflictions like attachment and suffering like birth and aging arise from self-grasping, then the desire to prevent and abandon it arises. At that time, the object fabricated by self-grasping, the self of the person,