Tibetan
པ་ནི། །ཀྱེ་མ་གཞན་གྱི་གནམ་པོར་འགྱུར་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ལ་གསུངས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། བདག་མེད་རྟོགས་ཚེ་ཀུན་བཏགས་བདག་སྤོང་ཞིང༌། །འདི་ནི་མ་རིག་རྟེན་དུའང་མི་འདོད་པ། །དེ་ཕྱིར་བདག་མེད་ཤེས་པས་མ་རིག་པ། །དཔྱིས་ཀྱང་འབྱིན་ཞེས་སྨྲ་བ་ཤིན་ཏུ་མཚར། །ཞེས་སྦྱར་རོ། །གལ་ཏེ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །ལས་ལས་ཀྱང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཞེས་ཕུང་པོ་བདེན་འཛིན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་འཁོར་བའི་རྩ་བར་བཤད་པ་དང༌། འཇུག་པ་ལས། ཉོན་མོངས་སྐྱོན་རྣམས་མ་ལུས་འཇིག་ཚོགས་ལ། །ལྟ་ལས་བྱུང་བར་བློ་ཡིས་མཐོང་གྱུར་ཅིང༌། །ཞེས་འཇིག་ལྟ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་བཤད་པ་གཉིས་འགལ་ཏེ། འཁོར་བའི་རྩ་བ་མི་མཐུན་པ་གཉིས་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། འདི་པའི་ལུགས་ཀྱིས་བདག་འཛིན་གཉིས་དམིགས་པས་སོ་སོར་འབྱེད་ཀྱི། འཛིན་སྟངས་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་འདྲ་བ་མེད་དེ། གཉིས་ཀ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། འཁོར་བའི་རྩ་བ་གཉིས་འགལ་བ་ནི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པ་གཉིས་འཁོར་བའི་རྩ་བར་འཇོག་པ་ལ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་འཇིག་ལྟའི་རྒྱུར་སྟོན་པ་ན། མ་རིག་པའི་ནང་ཚན་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་སྟོན་ཅིང༌། དེ་གཉིས་ཀ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྩ་ བར་སྟོན་པ་ན་རང་དང་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པའི་ཉོན་མོངས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བར་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། ཚུལ་དེ་ཡང་དེ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡོད་པས་མི་འགལ་ཏེ། མ་རིག་པའི་རིགས་འདྲ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་མི་འགལ་བ་བཞིན་ནོ། །ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱིས་འཇིག་ལྟ་ལ་སྒོས་སུ་མ་རིག་པར་གསལ་བར་བཤད་པ་མ་བྱུང་ཡང༌། གང་ཟག་དང་ཆོས་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་སྤྱིར་དངོས་པོ་བདེན་འཛིན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པར་གསུངས་ཤིང༌། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཡང་གང་ཟག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པར་བཞེད་ལ། འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱང་འཁོར་བའི་རྩ་བར་མང་དུ་བཤད་པ་དང༌། བདེན་འཛིན་གྱི་མ་རིག་པ་ལས་དོན་གཞན་དུ་བཞེད་ན་འཁོར་བའི་རྩ་བ་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པ་གཉིས་འཇོག་པ་འགལ་བས་གཉིས་ཀ་མ་རིག་པར་བྱའོ། །སྔར་བཤད་པའི་མ་རིག་པ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ་ལྷན་སྐྱེས་དང་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་རེ་རེ་བཟུང་ནས་འཇུག་པས། མིག་སོགས་ཀྱི་དབང་པོ་གཞན་བཞི་ག་ལུས་དབང་ལ་བརྟེན་ནས་གནས་ཀྱི། དེ་ལས་ཡུལ་རང་དབང་དུ་མི་གནས་པ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་པས་གཏི་མུག་གཙོ་བོ་ཡིན་པར་གསུངས་ཏེ། ལུས་ལ་ལུས་དབང་ཇི་བཞིན་དུ། །གཏི་མུག་ཀུན་ལ་གནས་འགྱུར་ ཏེ། །ཞེས་པའི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་གཏི་མུག་གིས་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ལ། སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གཏི་མུག་ལས་ཐ་མི་དད་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞིང༌། གཏི་མུག་ལ་བརྟེན་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། གཏི་མུག་གཙོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་གཏི་མུག་གིས་ཡུལ་རྣམས་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་བཟུང་བ་ན། གཟུང་བའི་ཡུལ་དེ་རང་གི་ཡིད་དང་མཐུན་པ་ཞིག་ཡིན་ན། དེ་ལ་དམིགས་ནས་འདོད་ཆགས་དང༌། གལ་ཏེ་རང་གི་ཡིད་དང་མི་མཐུན་པར་སྣང་ན་ནི་དེ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་སྐྱེ་ལ། ཅི་སྟེ་ཡུལ་དེ་ཡིད་དང་མཐུན་མི་མཐུན་གང་དུ་ཡང་མི་སྣང་བ་ཐ་མལ་པ་བར་མར་གནས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི། དེ་ལ་དམིགས་ནས་གཞན་གཉིས་མི་སྐྱེ་ཡང་གཏི་མུག་གི་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་སྐྱེ་སྟེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། གནས་བཅས་སེམས་དང་ལྡན་རྣམས་ལ། །ཉོན་མོངས་དུག་ཆེན་ཅིས་མི་འབྱུང༌། །གང་ཚེ་ཐ་མལ་འདུག་པ་ཡང༌། །ཉོན་མོངས་སྦྲུལ་གྱིས་ཟིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའི་འགྲེལ་པར་སྔར་བཞིན་བཤད་དོ། །ཕུང་པོ་བདེན་འཛིན་ལས་འཇིག་ལྟ་སྐྱེ་བ་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བའི་ཡང་དགོངས་པར་སྣང་ཞིང༌། ཉོན་མོངས་ལྷག་མའི་སྐྱེ་ཚུལ་ནི་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལས་དཔགས་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཡང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། གང་ཞིག་བདག་མཐོང་དེ་ལ་ནི། །ང་ཞེས་རྟག་ཏུ་ཞེན་པར་འགྱུར། །ཞེན་པས་ བདེ་ལ་སྲེད་འགྱུར་ཏེ། །སྲེད་པས་སྐྱོན་རྣམས་སྒྲིབ་པར་བྱེད། །ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་ཡོངས་སྲེད་པ། །ངའི་ཞེས་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ལེན། །དེས་ན་བདག་ལ་མངོན་ཆགས་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ནི་འཁོར་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདིའི་ལུགས་དང་སྔར་བཤད་པའི་བདག་འཛིན་གཉིས་འཇོག་ཚུལ་མི་འདྲ་ཡང་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་ཚུལ་གྱི་རིམ་པ་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཤེས་པར་བྱར་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་དང་པོར་ངའོ་སྙམ་པའི་དམིགས་པ་ང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་བཟུང་བ་ན་བདག་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ། དེས་ནི་བདག་གི་
Chinese
说：“唉呀，终将成为他人的天。”这样说了。这虽然是对人无我说的，但对法无我来说也是一样的。证悟无我之时，便舍弃遍计所执之我。此不欲作为无明的所依。因此，说以知无我，亦能彻底根除无明，实为稀有。这样连接起来。如果《宝鬘论》中说：“只要有对蕴的执着，就有对它的我执。有我执，就有业。从业中，就有生。”这样将执蕴为实的法我执说为轮回的根本。以及《入行论》中说：“所有烦恼过患，都由我见而生。”这样说我见是轮回的根本，这二者相违。因为轮回的根本不一致，这二者是不合理的。如果这样说，没有过失。因为此派的观点是以二我执的对境来区分的。但执着的方式没有不同，因为二者都是以自性成立的方式来执着的。轮回的两个根本相违，是指对境的执着方式不一致的二者被立为轮回的根本。因此，当说说法我执是坏聚见之因时，是说无明中的二者是因果关系。当说这二者都是烦恼的根本
English
It is said, "Alas, it will eventually become someone else's property." This was said about the selflessness of persons, but it is also the same for the selflessness of phenomena. When selflessness is realized, the imputed self is abandoned. This is not desired as a basis for ignorance. Therefore, it is wonderful to say that knowing selflessness can also completely eradicate ignorance. This is how it is connected. If, in the Ratnavali, it says, "As long as there is clinging to the aggregates, there is clinging to self. If there is clinging to self, there is karma. From karma, there is birth." Thus, the clinging to the aggregates as real, the clinging to the self of phenomena, is said to be the root of samsara. And in the Bodhisattvacaryāvatāra, it says, "All faults and afflictions arise from the view of the transitory collection." Thus, the view of the transitory collection is said to be the root of samsara, these two contradict each other. Because the roots of samsara are inconsistent, these two are unreasonable. If you say that, there is no fault. Because this school distinguishes the two self-grasps by their objects. But there is no difference in the way of grasping, because both grasp in the manner of being established by their own nature. The contradiction of the two roots of samsara is when two ways of grasping the object that are inconsistent are established as the root of samsara. Therefore, when it is said that the grasping of the self of phenomena is the cause of the view of the transitory collection, it is saying that the two within ignorance are cause and effect. When it is said that both of these are the root of afflictions,
Chinese
以各自的差别来进入，眼睛等其他四种感官都依赖于身体的感官而存在，就像它们不能独立于对象而存在一样，其他的烦恼也依赖于与生俱来的无明而进入，所以说愚痴是主要的。就像身体依赖于身体的感官一样，愚痴也遍及一切。百论的注释中说：贪欲等也只是在被愚痴普遍施设的事物自性上，附加可爱与不可爱等的差别，因此，它们与愚痴无差别地进入，并且也依赖于愚痴，因为愚痴是主要的。因此，当愚痴认为诸法以自性成立时，如果所执著的对境与自己的心意相符，就以它为对境而生起贪欲；如果显现为与自己的心意不符，就对它生起嗔恨；如果对境既不显现为与心意相符也不显现为不符，而是处于一种平凡的中间状态，那么以它为对境，虽然不会生起其他二者，但会生起与愚痴同类的后续烦恼。《六十正理论》中说：具有处所、与心识相联者，为何不生起烦恼大毒？何时处于平凡状态，也被烦恼蛇所缠绕。其注释中也如前所说。从执著蕴为真实而生起坏聚见，也似乎是《宝鬘论》的密意。其余烦恼的生起方式，可以从中间士夫的章节中所述来推知。另外，《释量论》中说：谁见有我，则恒常执著我，由执著而贪求安乐，由贪求而遮蔽过失，见功德而普遍贪求，取我的作为其证明，因此，对我的显现贪著，如是则流转轮回。也应如是了知。虽然此处的观点与之前所说的我执的安立方式不同，但可以通过烦恼生起方式的次第来了解。也就是说，首先，当认为“我”的对境以我自己的自性成立时，就会生起对我的贪著，由此则对我的
English
Entering with each of their respective differences, the other four senses such as the eyes rely on the body's senses to exist. Just as they cannot exist independently of objects, all other afflictions also enter relying on innate ignorance, so it is said that delusion is the main one. Just as the body relies on the body's senses, delusion pervades all. In the commentary on the Hundred Verses, it says: "Desire and so on also only on the nature of things that are universally imputed by delusion, attach differences such as loveliness and unloveliness. Therefore, they enter without being different from delusion, and also rely on delusion, because delusion is the main one." Therefore, when delusion grasps that phenomena are established by their own nature, if the object grasped is in accordance with one's own mind, then attachment arises with that as the object; if it appears to be not in accordance with one's own mind, then anger arises towards it; if the object does not appear to be in accordance with or not in accordance with one's mind, but is in a state of ordinary neutrality, then with that as the object, although the other two do not arise, a later affliction of the same kind as delusion arises. The Sixty Stanza Reasoning says: "For those who have a place and are connected with mind, why do great poisons of affliction not arise? When one is in an ordinary state, one is also seized by the snake of affliction." Its commentary explains as before. The arising of the view of the perishable from grasping the aggregates as true also seems to be the intent of the Precious Garland. The manner in which the remaining afflictions arise should be understood by inferring from what is explained in the section on the middling person. Also, the Commentary on Valid Cognition says: "Whoever sees a self, constantly clings to 'I,' from clinging comes craving for pleasure, from craving one obscures faults, seeing qualities one craves completely, taking 'mine' as proof of that. Therefore, manifest attachment to self, as long as that exists, one revolves in samsara." It should also be understood as such. Although the way of establishing this and the previously explained grasping at self are different, it can be understood through the sequence of how afflictions arise. That is, first, when the object of 'I' is grasped as being established by my own nature, attachment to self arises. From that, one's own