Tibetan
ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་ཚུལ་ནི་ཚིགས་མངས་སུ་དོགས་པས་མ་བྲིས་སོ། །གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ་ལ་བཞི། ལྷག་མཐོང་གི་ཚོགས་བསྟེན་པ། ལྷག་མཐོང་གི་རབ་དབྱེ། ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པའི་ཚུལ། བསྒོམས་པས་ལྷག་མཐོང་གྲུབ་པའི་ཚད་དོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ལྷག་མཐོང་གི་ཚོགས་བསྟེན་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན། ཁྱད་པར་དུ་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། དེ་ལས་ཆོས་ཐོས་པ་བཙལ་བ་དང༌། ཚུལ་བཞིན་དུ་སེམས་པ་སྟེ། ལྷག་མཐོང་གི་ཚོགས་གསུམ་སྒོམ་རིམ་བར་པ་ ལས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་གསུང་རབ་ཀྱི་གནད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མཁྱེན་པའི་མཁས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དྲི་མ་མེད་པའི་གཞུང་ཉན་ཏེ་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་བསྐྱེད་པ་ནི། ལྷག་མཐོང་གི་རྒྱུའི་ཚོགས་མེད་མི་རུང་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ལུགས་ཀྱི་དོན་ལ་ཕུ་ཐག་ཆོད་པའི་ལྟ་བ་མེད་ན། ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པའི་ལྷག་མཐོང་གི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲ་བའི་ལྟ་བ་ཡང་དྲང་དོན་ལ་མི་རྟོན། ངེས་དོན་ལ་རྟོན་པ་ཞིག་གིས་བཙལ་དགོས་པས། དྲང་ངེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་ནས་ངེས་དོན་གྱི་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་དགོས་ལ། འདི་ཡང་ཚད་མར་གྱུར་པའི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་ཆེན་པོ་ཞིག་གིས་དགོངས་པ་བཀྲལ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལ་མ་བརྟེན་ན། དམུས་ལོང་ལོང་ཁྲིད་མེད་པར་ཉམ་ང་བའི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བ་དང་འདྲ་བས། དགོངས་འགྲེལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལ་བརྟེན་པར་བྱའོ། །ཇི་འདྲ་ཞིག་ལ་བརྟེན་སྙམ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཟབ་མོའི་དོན་འགྲེལ་བར་མདོ་རྒྱུད་དུ་མ་ནས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ལུང་བསྟན་པའི་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཅེས་ས་གསུམ་ན་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་དེ་ཡིན་པས། དེའི་གཞུང་ལ་བརྟེན་ནས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་བཙལ་བར་བྱའོ། །འདི་ལ་འཕགས་པ་ལྷ་ནི་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང༌། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་དང་ཟླ་བ་གྲགས་པ་དང་ཞི་བ་འཚོ་ལ་སོགས་པའི་དབུ་མ་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སློབ་དཔོན་དང་འདྲ་བར་ཚད་མར་ མཛད་པས་ཡབ་སྲས་གཉིས་ཀ་དབུ་མ་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་ཁུངས་ཡིན་པས། སྔ་རབས་པ་རྣམས་དེ་གཉིས་ལ་གཞུང་ཕྱི་མོའི་དབུ་མ་པ་ཞེས་དང༌། གཞན་རྣམས་ལ་ཕྱོགས་འཛིན་པའི་དབུ་མ་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །སྔ་རབས་པའི་བཤེས་གཉེན་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཐ་སྙད་འཇོག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མིང་བཏགས་པའི་དབུ་མ་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་
Chinese
断除贪执的方法，因为担心过于繁琐所以没有写。第二，学习胜观的方法有四种：依止胜观的顺缘、胜观的详细分类、修习胜观的方法、修习后成就胜观的标准。第一种又分两种：总的来说，依止胜观的顺缘的方法；特别的，确定见解的方法。第一种是：依靠殊胜之人，从他那里寻求听闻佛法，如理作意，这是《修习次第中篇》中所说的胜观的三种顺缘。也就是说，依靠精通佛经要义而没有颠倒的智者，听闻无垢的论典，通过闻思的智慧生起证悟真谛的见解，这是胜观之因的顺缘，不可或缺。因为如果没有对实相的意义有定论的见解，就不可能生起证悟如实的胜观。这样的见解，也不要依赖不了义，而要寻求依赖了义的见解。所以，要知道了义和不了义的区别，通达了义经典的意义。而且，如果不依靠成为量士夫的大车的开创者解释的论典，就像盲人没有盲人带领一样，会走向危险的方向。所以，要依靠没有颠倒的注释。依靠什么样的注释呢？就是世尊亲自开示的，对于解释远离有无一切边的甚深意义，在诸多经续中都非常清楚地授记的圣者龙树，他是三界中广为人知的人。所以，要依靠他的论典，寻求证悟空性的见解。对于这一点，圣天、论师佛护、清辨、月称和寂护等大中观派也像论师一样视为可靠。因此，父子二人是其他中观派的来源。所以，古代的人称他们为根本中观派，称其他人为偏执的中观派。古代的一些善知识说，从安立名言的角度命名的中观派有两种：名言上是外
English
The method of eliminating attachment is not written because it is feared to be too cumbersome. Secondly, there are four ways to learn Vipassanā: relying on the conditions for Vipassanā, the detailed classification of Vipassanā, the method of practicing Vipassanā, and the standard for achieving Vipassanā through practice. The first is divided into two: generally speaking, the method of relying on the conditions for Vipassanā; in particular, the method of establishing views. The first is: relying on a noble person, seeking to hear the Dharma from him, and properly attending to it. These are the three conditions for Vipassanā mentioned in the "Middle Stages of Practice". That is to say, relying on a wise person who is proficient in the essence of the scriptures without reversing them, listening to the immaculate treatises, and generating a view that realizes the truth through the wisdom of hearing and thinking is an indispensable condition for the cause of Vipassanā. Because if there is no view that has a definite conclusion on the meaning of reality, it is impossible to generate the realization of Vipassanā that realizes reality. Such a view should not rely on provisional meaning, but should seek to rely on definitive meaning. Therefore, one must know the difference between definitive and provisional meaning and understand the meaning of the definitive scriptures. Moreover, if one does not rely on the treatises explained by the great chariot pioneers who have become authorities, one will go in a dangerous direction like a blind person without a blind guide. Therefore, one must rely on non-reversed commentaries. What kind of commentary should one rely on? It is the noble Nāgārjuna, who was personally taught by the Blessed One, and who was clearly prophesied in many sutras and tantras to explain the profound meaning of being free from all extremes of existence and non-existence. He is widely known in the three realms. Therefore, one should rely on his treatises and seek the view of realizing emptiness. On this point, Āryadeva, the masters Buddhapālita, Bhāviveka, Chandrakīrti and Śāntarakṣita and other great Madhyamikas also regarded him as reliable like the master. Therefore, the father and son are the source of other Madhyamikas. Therefore, the ancients called them the fundamental Madhyamikas, and others the biased Madhyamikas. Some ancient spiritual friends say that there are two types of Madhyamikas named from the perspective of establishing terms: nominally external.
Tibetan
རོལ་ཡོད་པར་འདོད་པ་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པ་དང༌། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་མེད་པར་འདོད་པ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པའོ། །དོན་དམ་འདོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མིང་བཏགས་པ་ཡང་གཉིས་ཏེ། མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་དང་བདེན་མེད་ཀྱི་སྣང་བ་ཚོགས་པ་དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད་པ་སྒྱུ་མ་རིགས་གྲུབ་པ་དང༌། སྣང་བ་ལ་སྤྲོས་པ་རྣམ་པར་བཅད་པའི་ཡོངས་གཅོད་དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད་པ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པར་སྨྲ་བའོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་སྔ་མ་ནི་སློབ་དཔོན་ཞི་བ་འཚོ་དང༌། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ་སོགས་ཡིན་པར་འདོད་ལ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་ཐ་སྙད་ནི་རྒྱ་གར་བ་ཁ་ཅིག་ཀྱང་འདོད་དོ། །དོན་དམ་འདོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གཉིས་སུ་བཞག་པ་ནི་རྨོངས་པ་ངོ་མཚར་སྐྱེད་པའི་རྣམ་གཞག་གོ ། །ཞེས་ལོ་ཙྪ་བ་ཆེན་པོ་གསུང་ངོ༌། །འདི་ལ་སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་སྡེ་ན་རེ། འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་མཛད་པ་ལས་ཕྱི་དོན་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཚུལ་གསལ་བར་མ་མཛད་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་རྣམ་རིག་ཙམ་གྱི་ལུགས་སུན་ཕྱུང་སྟེ་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ཡོད་པའི་ལུགས་བཞག་གོ །དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ཞི་འཚོས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་ལ་བརྟེན་ནས་ཐ་ སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་མེད་པ་དང༌། དོན་དམ་པར་སེམས་རང་བཞིན་མེད་པར་སྟོན་པའི་དབུ་མའི་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་ཞིག་མཛད་པས་དབུ་མ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བྱུང་ཞིང་སྔ་མ་ལ་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཞེས་དང༌། ཕྱི་མ་ལ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཞེས་བཏགས་སོ། །ཞེས་འཆད་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོས་གསལ་བར་བྱས་པའི་བྱུང་རིམ་དེ་ལྟར་དུ་མངོན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ཡོད་པར་བཞེད་ཀྱང་། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གཞན་དང་སྒོ་མི་བསྟུན་པས་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱར་མི་རུང་ལ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དང་མཐུན་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་རིགས་སོ། །གངས་རིའི་ཁྲོད་ཀྱི་ཕྱི་དར་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་དབུ་མ་པ་ལ་ཐལ་རང་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ནི་ཚིག་གསལ་དང་མཐུན་ནོ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་འདོད་མི་འདོད་གཉིས་སུ་ངེས་ལ། སྟོང་ཉིད་ངེས་པའི་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མིང་འདོགས་ན་ཡང་ཐལ་རང་གཉིས་སུ་ངེས་སོ། །འོ་ན་སློབ་དཔོན་དེ་དག་སུའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་དགོངས་པ་འཚོལ་སྙམ་ན། ཇོ་བོ་ཆེན་པོ་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ལུགས་ལ་གཙོ་བོར་མཛད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་གདམས་ངག་འདིའི་བླ་མ་གོང་མ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱང་ལུགས་དེ་གཙོ་བོར་འཛིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་ནི་རྩ་ཤེའི་འགྲེལ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས། སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་རྫོགས་པར་བཀྲལ་བར་གཟིགས་ནས་ལུགས་དེ་གཞིར་འཇོག་ཅིང༌། སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིའང་ལེགས་ བཤད་མང་པོ་བླངས་ལ། ཅུང་ཟད་མི་འཐད་པར་སྣང་བ་རྣམས་སུན་ཕྱུང་ནས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་ལོ། །སློབ་དཔོན་འདི་གཉིས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་རྣམས་ནི་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་འཆད་པ་ལ་ཆེས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་མཐོང་བས་ན། འདིར་ནི་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་དགོངས་པ་གཏན་ལ་དབབ་བོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་ངོས་གཟུང་བ། དེ་འཁོར་བར་འཁོར་བའི་རྩ་བར་བསྟན་པ། བདག་འཛིན་དེ་སྤོང་བར་འདོད་པས་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་བཙལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱལ་བས་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་གཞན་གྱི་གཉེན་པོ་གསུངས་པ་ནི་ཕྱོགས་རེའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ལ། མ་རིག་པའི་གཉེན་པོ་གསུངས་པ་ནི་མཐའ་དག་གི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བས། མ་རིག་པ་ནི་ཉེས་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཡིན་ཏེ། ཚིག་གསལ་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མདོ་ཡི་སྡེ་སོགས་བདེན་པ་གཉིས་བརྟེན་བསྟན་པ་རྣམ་པ་དགུ །འཇིག་རྟེན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ངོར་རྒྱ་ཆེ་གང་ཞིག་འདིར་ནི་ཡང་དག་བསྒྲགས་གྱུར་པ། །དེར་ནི་འདོད་ཆགས་བསལ་ཕྱིར་གསུངས་པས་ཞེ་སྡང་ཟད་པར་བྱེད་མི་འགྱུར། །ཞེ་སྡང་བསལ་བར་བྱ་ཕྱིར་གསུངས་པས་ཀྱང་ནི་འདོད་ཆགས་ཟད་པར་བྱེད་འགྱུར་མིན། །གང་ཞིག་ང་རྒྱལ་སོགས་ཟད་བྱ་ཕྱིར་གསུངས་པ་དེས་ཀྱང་དྲི་མ་གཞན་མི་འཇོམས། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཆེས་ཁྱབ་མ་ཡིན་གསུང་དེ་དག་དང་དེ་དག་དོན་ཆེན་མིན། །གཏི་མུག་ཟད་པར་བྱ་ཕྱིར་གསུངས་པ་གང་ཡིན་དེས་ནི་ཉོན་མོངས་མ་ལུས་འཇོམས། །ཉོན་མོངས་མཐའ་དག་གཏི་མུག་ལ་ནི་ཡང་དག་བརྟེན་པར་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། ། ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་མ་རིག་པའི་གཉེན་པོར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམ་དགོས་ལ། དེ་ཡང་མ་རིག་པ་ངོས་མ་ཟིན་ན་དེའི་གཉེན་པོ་སྒོམ་མི་ཤེས་པས་མ་རིག་པ་ངོས་འཛིན་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །དེ་ལ་མ་རིག་པ་ནི་རིག་པའི་བཟློག་ཕྱོགས་ཡིན་ལ། རིག་པ་ཡང་གང་རུང་རུང་ལ་མི་བྱ་ཡི། བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རིག་པའི་ཤེས་རབ་བོ། །དེའི་ཟློག་ཕྱོགས་ནི་ཤེས་རབ་དེ་མེད་པ་ཙམ་དང་དེ་ལས་གཞན་པ་ཙམ་ལ་མི་རུང་བས་དེའི་འགལ་ཟླའོ། །དེ་ནི་བདག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་
Chinese
认为外境存在的是经部行派，名言中认为外境不存在的是瑜伽行派的中观派。从胜义谛的观点来命名也有两种：认为苗芽等法和无实的显现集合是胜义谛的，是幻相理成立派；认为对显现的戏论完全断除的决断是胜义谛的，是说不住派。这二者中的前者认为是静命论师和莲花戒等，幻相之类和不住的名称，有些印度人也这样认为。从胜义谛的观点分为两种，是产生迷惑令人惊奇的分类。大译师如是说。对此，益西德论师说：圣父子在中观论著中，没有明确阐述外境存在与否的道理。之后，善护论师驳斥了唯识宗的观点，建立了名言中外境存在的宗派。之后，静命论师依靠瑜伽行派的论典，
English
Those who believe in the existence of external objects are the Sutra School, and those who believe in the non-existence of external objects in conventional truth are the Yogachara Madhyamikas. There are also two types of naming from the perspective of ultimate truth: those who believe that phenomena such as sprouts and the collection of unreal appearances are ultimately true are the Illusion-Established School; and those who believe that the complete severance of elaboration on appearances is ultimately true are the Non-Abiding School. The former of these two is believed to be Shantarakshita and Kamalashila, and some Indians also hold the terms such as illusion and non-abiding. Dividing into two from the perspective of ultimate truth is a classification that generates confusion and wonder. The great translator said so. On this, Master Yeshe De says: The Holy Father and Son did not clearly explain the principle of the existence or non-existence of external objects in the Madhyamaka treatises. After that, Master Surendrabodhi refuted the Vijnanavada view and established the tenet that external objects exist in conventional truth. After that, Master Shantarakshita relied on the Yogachara scriptures,
Chinese
大论师们也主要持有这种宗派。阿阇黎月称在所有解释《中论》的论著中，看到阿阇黎佛护圆满地阐释了圣者的意趣，因此确立了这种宗派。阿阇黎乐天慧也采纳了许多善说，并驳斥了其中稍微不合理之处，从而解释了圣者的意趣。这两位阿阇黎的论释，被认为是讲解圣者父子（龙树、提婆）论著中最杰出的，因此，在此我将追随阿阇黎佛护和月称的足迹，来确定圣者父子的意趣。第二，分为三点：认识有烦恼的无明；阐述无明是轮回的根本；由于想要舍弃我执，而寻求无我的见解。第一点是：胜者所说的贪等其他烦恼的对治，只是局部的对治，而所说的无明的对治，则成为一切的对治。因此，无明是一切过失的基础。如《明句论》中说：诸佛以经部等，依二谛而宣说九种法，于世间众生之行境中，何者广大而在此如实宣说？于彼为除贪欲而说，然不能令嗔恨灭尽。为除嗔恨而说者，亦不能令贪欲灭尽。何者为灭除我慢等而说，彼亦不能摧毁其他垢染。是故彼非极遍，彼等之言亦非要义。何者为灭除愚痴而说，彼则能摧毁一切烦恼。诸烦恼一切，皆真实依于愚痴，诸胜者如是说。如此一来，就必须修习真如作为无明的对治。而且，如果不能认识无明，就无法修习其对治，因此认识无明非常重要。所谓无明，是与智慧相反的一面。而智慧，也不是随随便便的什么都可以，而是证悟无我的真如的智慧。与此相反的一面，不能仅仅是没有这种智慧，也不能仅仅是与此不同的东西，而是与此相违背的。那就是执著于我。
English
The great masters also mainly hold this system. The teacher Chandrakirti, among all the commentaries on the Root Wisdom, saw that the teacher Buddhapalita had fully explained the intention of the noble one, and therefore established that system as the basis. The teacher Lekdenjé also took many good explanations, and refuted those that seemed slightly unreasonable, thus explaining the intention of the noble one. The commentaries of these two teachers are seen as the most outstanding for explaining the treatises of the noble father and son (Nagarjuna and Aryadeva). Therefore, here I will follow in the footsteps of the teachers Buddhapalita and Chandrakirti to determine the intention of the noble father and son. The second has three parts: identifying the afflicted ignorance; showing that it is the root of wandering in samsara; and seeking the view of selflessness because one wants to abandon self-grasping. The first is: The antidotes to other afflictions such as attachment, etc., spoken by the Victorious One, are antidotes to only one aspect, while the antidote to ignorance is said to be the antidote to all. Therefore, ignorance is the basis of all faults. As it says in the Clear Words: The Buddhas have taught nine kinds of teachings, relying on the two truths, such as the Sutra Pitaka, etc. Which is the vast one that is truly proclaimed here in the realm of conduct of the world? There, it is said to eliminate desire, but it will not cause hatred to cease. What is said to eliminate hatred will also not cause desire to cease. What is said to eliminate pride, etc., will also not destroy other stains. Therefore, that is not the most pervasive, those words and those are not of great importance. Whatever is said to eliminate delusion, that will destroy all afflictions. All afflictions truly rely on delusion, the Victorious Ones have said. Thus, one must meditate on suchness as the antidote to ignorance. Moreover, if one does not recognize ignorance, one will not know how to meditate on its antidote, so recognizing ignorance is extremely important. Ignorance is the opposite of wisdom. And wisdom is not just anything, but the wisdom of knowing the suchness of selflessness. The opposite of that is not just the absence of that wisdom, nor just something different from it, but its contradiction. That is the imputation of self.