Tibetan
་བརྟག་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྔར་བཤད་པའི་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐོབ་པ་དེས་གསལ་བ་དང་མི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མི་རྟོག་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་བསྐྱང་བར་བྱའམ་ཞེ་ན། འདི་འདྲ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པ་ནི། ཉོན་མོངས་འཇོམས་པའི་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་མ་སྐྱེས་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་ཇི་ཙམ་གོམས་ཀྱང་འདོད་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱང་སྤོང་མི་ནུས་ན། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེའི་ཕྱིར་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་སྤོང་བའི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་བགྲོད་པའི་ལྷག་མཐོང་དང༌། ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་རྩ་བ་ནས་སྤོང་བའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས་བགྲོད་པའི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ཡོད་ལ། སྔ་མ་ནི་ས་འོག་མ་ལ་རགས་པ་དང་གོང་མ་ལ་ཞི་བར་ལྟ་བའི་ཞི་རགས་ཀྱི་ རྣམ་པ་ཅན་དང༌། ཕྱི་མ་ནི་བདེན་བཞི་ལ་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ལྟ་བའི་སྒོམ་གཉིས་ཉན་སར་གསུངས་པའི་གཙོ་བོ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་རོལ་པ་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལམ་བསྒོམས་ནས་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་སྤོང་བ་དང༌། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་བདག་མེད་པའི་དོན་བསྒོམས་ནས་ཉོན་མོངས་རྩ་བ་ནས་སྤོང་བ་གང་ཡིན་ཡང་ཐོག་མར་སྔར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་དེ་ནི་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་གཞིར་དགོས་ལ། དེར་མ་ཟད་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གིས་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་བསྒྲུབ་དགོས་ཤིང༌། ཐེག་ཆེན་པ་ལ་ཡང་སྔགས་དང་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་ཞི་གནས་དེ་སྒྲུབ་དགོས་པས། ཞི་གནས་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལམ་བགྲོད་པའི་གཞིར་གལ་ཆེའོ། །སངས་རྒྱས་པ་ལ་ནི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ཀྱི་སྔ་མ་ནི་མེད་མི་རུང་མིན་ལ། ཕྱི་མ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྷག་མཐོང་ནི་མེད་མི་རུང་གི་ཡན་ལག་གོ །དེ་ཡང་སྔར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་སས་བསྡུས་པ་ཞིག་ཐོབ་ན། དེ་ཡན་ཆད་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནམ་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཞི་གནས་མ་ཐོབ་ཀྱང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་པས་འཁོར་བའི་འཆིང་བ་མཐའ་དག་ལས་གྲོལ་བའི་ཐར་པ་འཐོབ་ནུས་ལ། བདག་མེད་པའི་དེ་ཉིད་མ་རྟོགས་ཤིང་མ་བསྒོམས་ན་སྔར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷག་མཐོང་ གིས་ཅི་ཡང་མེད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་ཐམས་ཅད་སྤངས་པས་སྲིད་རྩེའི་སེམས་ཐོབ་ཀྱང་འཁོར་བ་ལས་མི་ཐར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བསྔགས་འོས་བསྔགས་བསྟོད་ལས། ཁྱོད་ཀྱི་ཆོས་ལ་མི་ཕྱོགས་པའི། །སྐྱེ་བོ་གཏི་མུག་གིས་ལྡོངས་པ། །སྲིད་རྩེའི་བར་དུ་སོང་ནས་ཀྱང༌། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་འབྱུང་སྲིད་པ་སྒྲུབ། །ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་པའི་རྗེས་འགྲོ་བ། །བསམ་གཏན་དངོས་གཞི་མ་ཐོབ་ཀྱང༌། །བདུད་ཀྱི་མིག་རས་བཙའ་བཞིན་དུ། །སྲིད་པ་དག་ནི་ཟློག་པར་བགྱིད། །ཅེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་དང༌། དེས་བསྒྲུབ་པའི་ཞི་གནས་མི་སྐྱེད་ཀྱང་ཞི་གནས་ཤིག་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་ཐོག་མར་སྐྱེ་མཚམས་ནི་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་སྐབས་སུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། འདིར་སེམས་དགུ་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཡིད་བྱེད་མ་ཐོབ་པའི་བར་དུ་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ལས་དང་པོ་པ་ཡིན་ལ། ཡིད་བྱེད་ཐོབ་ནས་ཉོན་མོངས་སྦྱོང་འདོད་པས་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པའི་ཡིད་བྱེད་སྒོམ་པ་ནི། ཉོན་མོངས་རྣམ་སྦྱོང་གི་ལས་དང་པོ་པར་ཉན་སར་བཤད་དོ། །ཉན་ས་ནས་བཤད་པ་འདི་ལེགས་པར་མ་ངེས་ན། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ལམ་གྱི་དམའ་ཤོས་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡིད་བྱེད་དྲུག་བཤད་པའི་ཐོག་མ་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པ་ཡིན་པས། ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་སེམས་ཐོག་མར་སྐྱེ་བ་ནི་མཚན་ཉིད་ སོ་སོར་རིག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བཟུང་ན་མི་འཐད་དེ། འདི་ལྟར་ཞི་གནས་མ་ཐོབ་པར་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་སྐྱེ་ས་མེད་ལ། ཉེར་བསྡོགས་དེ་མ་ཐོབ་ན་ཞི་གནས་མི་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པ་དཔྱད་སྒོམ་ཡིན་པས་དེ་བསྒོམས་པས་ཞི་གནས་སྔར་མ་ཐོབ་གསར་དུ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཉེར་བསྡོགས་དང་པོའི་ཡིད་བྱེད་དྲུག་གི་ཐོག་མ་ནི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པའི་འགོ་ཡིན་གྱི། ཉེར་བསྡོགས་དང་པོ་ཙམ་གྱི་ཐོག་མ་མིན་ཏེ། དེའི་གོང་དུ་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཞི་གནས་འགྲོ་དགོས་པས་སོ། །ཉེར་བསྡོགས་དང་པོས་བསྡུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་ཐོབ་གོང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་འདོད་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཡིན་པས། གཞུང་ཆེ་བ་རྣམས་དང་བསྟུན་ན་ཞི་གནས་ཐོབ་པ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བར་སྣང་ངོ༌། །འདིར་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་ཡིད་བྱེད་དྲུག་གིས་འདོད་པ་ལ་
Chinese
应当观察。第二，如是获得前述之无分别三摩地作意后，仅仅修持彼具有明晰与无分别等差别之无分别即可耶？若问：生起如是之三摩地于自相续中，乃为生起调伏烦恼之胜观故，若依于彼而未生起胜观，则无论如何串习彼三摩地，亦不能断除欲界之烦恼，况言断除一切烦恼耶？是故应当修习胜观。彼亦有以断除烦恼现行之世间道行进之胜观，与以断除烦恼种子之出世间道行进之胜观二者。前者为观下地粗劣与上地寂静之寂粗之 相状者，后者为观四谛之无常等十六相状之二种修法，于闻处所说之主要者，乃是了悟补特伽罗无我之见解。如是，无论外道修习寂粗相状之道而断除烦恼现行，或内道佛教徒修习无我之义而断除烦恼根本，最初前述之止住乃为内外二者瑜伽士断除烦恼之基础，是必须的。不仅如此，大小二乘之瑜伽士无论何者亦须成办彼三摩地，大乘行者中，无论密咒与波罗蜜多乘之所有瑜伽士亦皆须成办彼止住，故此止住乃为所有瑜伽士行道之基础，至关重要。于佛教徒而言，二种胜观之前者并非不可或缺，后者了悟无我之胜观乃为不可或缺之支分。又，若获得前述之止住所摄之初禅近分地，则纵未获得彼以上之禅定或无色之止住，亦能依于彼而修习胜观，故能获得从轮回一切系缚中解脱之解脱，若未了悟且未修习无我之真如，则前述之止住与依于彼之世间胜观 亦无
English
It should be observed. Secondly, having thus obtained the mental application of the non-conceptual samadhi mentioned earlier, should one cultivate only that non-conceptual state with the distinctions of clarity and non-conceptuality, etc.? If asked, the generation of such samadhi in one's own mindstream is for the sake of generating insight (vipassanā) that subdues afflictions. If insight is not generated based on that, no matter how accustomed one becomes to that samadhi, one will not be able to abandon even the afflictions of the desire realm, let alone abandon all afflictions. Therefore, one should cultivate insight. There are two types of insight: insight that progresses through the worldly path, abandoning manifest afflictions, and insight that progresses through the supramundane path, abandoning the seeds of afflictions from their root. The former is the aspect of peace and coarseness, viewing the lower ground as coarse and the upper ground as peaceful. The latter is the practice of viewing the sixteen aspects of the four truths, such as impermanence. The main point mentioned in the place of hearing is the view of realizing the selflessness of the individual. Thus, whether non-Buddhists cultivate the path of peace and coarseness to abandon manifest afflictions, or Buddhists cultivate the meaning of selflessness to abandon the root of afflictions, the aforementioned calm abiding is initially necessary as the basis for both internal and external yogis to abandon afflictions. Moreover, any yogi of both the Great and Small Vehicles must accomplish that samadhi. Among Mahayana practitioners, all yogis of both Mantra and Paramita Vehicles must also accomplish that calm abiding. Therefore, this calm abiding is crucial as the basis for all yogis to progress on the path. For Buddhists, the former of the two insights is not indispensable, but the latter, the insight that realizes selflessness, is an indispensable limb. Furthermore, if one obtains the aforementioned calm abiding included in the preparatory stage of the first dhyana, even if one does not obtain the dhyanas above that or the formless calm abiding, one can still cultivate insight based on that, and thus be able to obtain liberation from all the bonds of samsara. If one does not realize and cultivate the suchness of selflessness, then the aforementioned calm abiding and the worldly insight based on it are of no
Chinese
因为断除了有顶以下的所有的现行烦恼，即使获得了有顶的心，也无法从轮回中解脱。如《赞应赞颂》中所说： 不倾向于你的法的，被愚痴蒙蔽的众生，即使到了有顶，也仍然会产生痛苦，造作业。 追随你的教法的人，即使没有获得正行禅定，也能像烧掉魔鬼的眼翳一样，遮止诸有。 因此，无上瑜伽的瑜伽士也需要生起寂粗之相的，以所有尽所有为对境的胜观，即使不能由此生起止观，也需要生起一个止观。而且，最初的生起之处是在生起次第的时候生起的。 第三，这里从第九心开始到没有获得作意之间，是作意的最初的业。获得作意后，想要调伏烦恼而修习各别自性了知的作意，在《声闻地》中说是烦恼调伏的最初的业。 如果不能很好地确定《声闻地》中所说的，那么禅定和无色界的道的最低限度是初禅的近分定。因为在那里宣说了六种作意，而最初的是各别自性了知。所以会产生这样的错觉：近分定所摄的心最初生起的是各别
English
Because all manifest afflictions below the peak of existence are abandoned, even if the mind of the peak of existence is attained, it is not liberated from samsara. As it says in the Praiseworthy Praise: Those beings who are not inclined towards your Dharma, blinded by ignorance, even if they go to the peak of existence, will still experience suffering and create karma. Those who follow your teachings, even if they have not attained the actual dhyana, will avert existence like burning away the eye-film of the demon. Therefore, even a yogi of unsurpassed yoga must generate vipashyana that focuses on all that exists with aspects of quiescence and roughness, and even if they do not generate shamatha through that, they must generate a shamatha. Moreover, the initial place of arising is when it arises during the generation stage. Third, here, from the ninth mind onwards until one has not attained attention, it is the first action of attention. After attention has been attained, meditating on the attention of discriminating individual characteristics with the desire to subdue afflictions is said in the Hearing Ground to be the first action of affliction subduing. If this explanation from the Hearing Ground is not well ascertained, then the lowest of the paths of dhyana and the formless realms is the proximity attainment of the first dhyana. Because the first of the six attentions explained there is the discriminating individual characteristics, it will be mistaken to think that the first mind that arises included by the proximity attainment is the discriminating