Tibetan
བ་པ་སྙམ་བྱེད་པའི་དྭངས་པ་འབྱུང་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱང་བྱིང་བ་ཕྲ་མོ་ནས་བཅད་པའི་གསལ་ཆའི་ངར་བསྐྱེད་དེ་བསྐྱངས་པ་ལས་འབྱུང་བས་དང་པོ་ལས་ཟུར་དུ་སྨོས་མི་དགོས་ལ། ཚོར་བ་སིམ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དགའ་བདེ་ནི་སྐབས་འདིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་འབྱུང་ཡང་། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་མི་འབྱུང་བས་འདིར་མ་བགྲངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གསལ་ཆའི་ངར་ཐོན་པ་ལ་ནི་བྱིང་བས་བར་དུ་གཅོད་ལ། རྩེ་གཅིག་པའི་མི་རྟོག་པ་ལ་ནི་རྒོད་པས་བར་དུ་གཅོད་པས་བྱིང་རྒོད་གཉིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་དག་འགྲུབ་པའི་གེགས་ཀྱི་གཙོ་བོར་འོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ནི་དེའོ། །དེས་ན་བྱིང་རྒོད་ཕྲ་རགས་རྣམས་ལེགས་པར་ངོས་ཟིན་པ་ཞིག་དང༌། དེ་གཉིས་འགོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོང་ལུགས་རྣམ་དག་ཅིག་མི་ཤེས་ན། ལྷག་མཐོང་ ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞི་གནས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་ཚུལ་དེ་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་བྱིང་རྒོད་གཉིས་ནི་ཞི་གནས་འགྲུབ་པའི་འགལ་རྐྱེན་ཡིན་ཞིང་འགལ་རྐྱེན་ངོས་འཛིན་པ་དང་འགོག་ཚུལ་དངོས་ནི་འོག་ཏུ་སྟོན་པས་འདིར་ནི་ཞི་གནས་འགྲུབ་པའི་མཐུན་རྐྱེན་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེད་ཚུལ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སེམས་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཆ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དམིགས་པ་ལ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་སྡོད་པ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་ལ་ནི་སེམས་རྩ་བའི་དམིགས་པ་ལས་གཡེང་བར་མི་བྱེད་པའི་ཐབས་ཤིག་དང༌། གཡེང་བར་འགྱུར་མི་འགྱུར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པ་གཉིས་དགོས་པའི་དང་པོ་ནི་དྲན་པ་དང༌། གཉིས་པ་ནི་ཤེས་བཞིན་ཡིན་ཏེ། མདོ་རྒྱན་འགྲེལ་པ་ལས། དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ནི་ཉེ་བར་གཏོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། གཅིག་གིས་སེམས་དམིགས་པ་ལས་མི་འཕྲོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཉིས་པས་སེམས་འཕྲོ་བ་རབ་ཏུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དྲན་པ་ཉམས་ནས་དམིགས་པ་བརྗེད་ན་གཡེངས་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དམིགས་པ་སྟོར་བར་འགྱུར་བས་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་རྩ་བ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་དེས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་ཉེ་བར་གཏོད་ཚུལ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དམིགས་རྟེན་གསལ་བཏབ་ནས་མ་མཐའ་ཞིག་ཤར་བྱུང་བ་ན། དེ་ཤེས་པས་གཟུང་བའི་འཛིན་སྟངས་ཤུགས་ཅན་ཞིག་བསྐྱེད་ལ་སེམས་འཕང་མཐོ་བར་ བྱས་ཏེ་གསར་དུ་གང་ལ་ཡང་མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་གོ །དྲན་པ་ནི་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། དྲན་པ་གང་ཞེ་ན། འ
Chinese
生起如父之明分，那二者也是从断除微细的沉没，生起并增长明分的力量而产生的，所以不必在最初另外说明。感受寂静状态的喜乐，虽然在此处是作为要修的等持的果而产生的，但是因为不与初禅近分的等持相应，所以此处没有计数。像那样明分的力量出现时，会被沉没中断，一心不分别时，会被掉举中断，所以沉没和掉举二者是成就清净等持的主要障碍的原因。因此，如果不善于识别沉没和掉举的粗细，也不懂得断除二者的清净等持的修法，不要说胜观，就连止观也不可能生起，所以有志于修等持的智者们，应该精通那些方法。其中，沉没和掉举二者是成就止观的违缘，识别违缘和断除的实际方法将在下面阐述，所以此处要讲述成就止观的顺缘，生起等持的方法。此处所说的等持，是心专注于所缘的方面，而且必须是持续安住于所缘。对此，需要一种不让心从根本所缘上散乱的方法，以及知道是否会散乱的方法，前者是正念，后者是正知。《经庄严论》中说：正念和正知是能令靠近的，一个使心不从所缘上散乱，第二个能很好地知道心是否散乱。如是说。如果正念减弱而忘记所缘，就会散乱，并立即失去所缘，所以不忘记所缘的正念是根本。那个正念使心靠近所缘的方法是：如前所述，在清晰地确定所缘后，至少生起一个显现，然后通过了知它而产生强烈的执持方式，并使心高扬，不作任何新的思辨而安住。正念在《摄类学》中说：何为正念？是于串习境，
English
Clarity that produces the thought of "father." Those two also arise from cutting off subtle sinking and generating and sustaining the power of clarity, so there is no need to mention them separately from the beginning. The joy and bliss that has the aspect of a peaceful feeling, although it arises here as the result of the samadhi to be accomplished, it is not concordant with the samadhi included in the first dhyana's access, so it is not counted here. When such power of clarity arises, it is interrupted by sinking, and when one-pointed non-conceptualization arises, it is interrupted by excitement, so the reason why sinking and excitement are the main obstacles to accomplishing pure samadhi is that. Therefore, if one does not know well how to recognize subtle and coarse sinking and excitement, and does not know the pure method of cultivating samadhi to prevent them, let alone vipassana, even shamatha cannot arise, so those who are wise and strive for samadhi should be skilled in those methods. Among them, sinking and excitement are obstacles to the accomplishment of shamatha, and the actual methods of identifying and preventing obstacles will be explained below, so here we will explain the method of cultivating samadhi, which is a favorable condition for the accomplishment of shamatha. Here, samadhi is the aspect of the mind abiding one-pointedly on the object, and it must be a continuous abiding on the object. For this, there is a need for a method that does not allow the mind to wander from the root object, and two things are needed: knowing whether or not it will wander, the former is mindfulness, and the latter is awareness. The Sutra Ornament Commentary says: Mindfulness and awareness are what cause nearness, because one causes the mind not to stray from the object, and the second knows well whether the mind is straying. Thus it is said. If mindfulness diminishes and the object is forgotten, one will wander and immediately lose the object, so mindfulness that does not forget the object is the root. The way that mindfulness brings the mind close to the object is: as explained earlier, after clearly establishing the object, at least one appearance arises, and then by knowing it, a strong grasping manner is generated, and the mind is elevated, and it abides without making any new speculations. Mindfulness is in the Compendium of Topics: What is mindfulness? It is on the object of habituation,
Tibetan
དྲིས་པའི་དངོས་པོ་ལ་སེམས་ཀྱི་བརྗེད་པ་མེད་པ་སྟེ། རྣམ་པར་མི་གཡེང་བའི་ལས་ཅན་ནོ། །ཞེས་ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། སྔར་མ་འདྲིས་པའི་ཡུལ་ལ་དྲན་པ་མི་སྐྱེས་བས་འདྲིས་པའི་དངོས་པོ་ལ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྐབས་འདིར་ནི་སྔར་ངེས་པར་བྱས་པའི་དམིགས་རྟེན་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བའོ། །འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། སེམས་ཀྱི་བརྗེད་པ་མེད་པ། ཞེས་པ་ཡུལ་དེ་སེམས་ཀྱིས་མ་བརྗེད་པའི་ཆ་སྟེ་སྐབས་འདིར་ནི་དམིགས་རྟེན་མ་བརྗེད་པའོ། །མ་བརྗེད་ཚུལ་ནི་གཞན་གྱིས་དྲིས་པ་དང་རང་གིས་དེ་ལ་རྟོག་པ་བཅུག་པ་ན། དམིགས་རྟེན་དེ་ནི་འདི་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བླ་མས་བསྟན་པ་དྲན་ཐུབ་པ་ཙམ་ལ་མི་ཟེར་གྱི། སེམས་དམིགས་པ་ལ་བཏགས་པ་དེ་ཐུར་རེ་དྲན་ནས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ཡེངས་པ་སྟེ། ཡེངས་ན་དེ་བྱུང་ཙམ་གྱིས་དྲན་པ་སྟོར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་དམིགས་རྟེན་ལ་བཞག་ཟིན་པ་དང་འདི་ལྟར་དམིགས་པ་ལ་བཏགས་སོ་སྙམ་པ་ཞིག་བསྐྱེད་ལ། དེ་ནས་གསར་དུ་མི་རྟོག་པར་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཤུགས་མ་ཆད་པར་རྒྱུན་སྐྱོང་བ་ནི་དྲན་པ་བསྟེན་ཚུལ་གྱི་གནད་དམ་པ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། དམིགས་པ་ལས་སེམས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་སེམས་དམིགས་པ་ལ་བཏགས་ཏེ་འདུལ་བ་ནི་གླང་པོ་ཆེ་འདུལ་བའི་དཔེས་གསུངས་ཏེ། དཔེར་ན་ སྡོང་པོའམ་ཀ་བ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་ལ་ཐག་པ་སྲ་བ་དུ་མས་མི་བསྲུན་པའི་གླང་པོ་བཏགས་ཏེ་གླང་རྫིས་ཇི་ལྟར་བསླབས་པ་ལྟར་བྱེད་ན་ལེགས། མི་བྱེད་ན་ལྕགས་ཀྱུ་རྣོན་པོས་ཡང་ཡང་བཏབ་ནས་ཚར་བཅད་དེ་འདུལ་བ་ལྟར། སེམས་གླང་པོ་ཆེ་མ་དུལ་བ་དང་འདྲ་བ་འདི་ཡང་སྔར་བཤད་པའི་དམིགས་པའི་ཀ་བ་བརྟན་པོ་ལ་དྲན་པའི་ཐག་པས་བཅིང་ཞིང་དེ་ལ་སྡོད་དུ་མ་བཏུབ་ན། ཤེས་བཞིན་གྱི་ལྕགས་ཀྱུས་གཙགས་ནས་ཁད་ཀྱིས་ཁད་ཀྱིས་དབང་དུ་བྱ་སྟེ། དབུ་མ་སྙིང་པོ་ལས། ཡིད་ཀྱི་གླང་པོ་ལོག་འགྲོ་བ། །དམིགས་པའི་ཀ་བ་བརྟན་པོ་ལ། །དྲན་པའི་ཐག་པས་ངེས་བཅིངས་ནས། །ཤེས་རབ་ལྕགས་ཀྱུས་རིམ་དབང་བྱ། །ཞེས་དང༌། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས་ཀྱང༌། དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་ཐག་པས་ཡིད་ཀྱི་གླང་པོ་ཆེ་དམིགས་པའི་སྡོང་པོ་དེ་ཉིད་ལ་གདགས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དྲན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འགྲུབ་པར་གསུངས་པ་དང༌། དྲན་པ་ཐག་པ་ལྟར་སེམས་དམིགས་པ་ལ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་འདོགས་བྱེད་དུ་གསུངས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོའི་སྐྱོང་ཚུལ་ནི་དྲན་པའི་སྐྱོང་ཚུལ
Chinese
對於所詢問的事物，心中沒有忘記，具有不散亂的作用。 這樣說具有三種特點。 關於對象的特點是：對於先前不熟悉的事物不會產生記憶，因此是對熟悉的事物。 這樣說的意思是，此處是指先前確定過的目標所呈現的形象。 關於執持方式的特點是：心中沒有忘記。 意思是心中沒有忘記那個對象，此處是指沒有忘記目標。 沒有忘記的方式是，當他人詢問或自己對此進行思考時，目標是這樣的。 並非僅僅指能夠回憶起上師所教導的內容，而是指心專注於目標，持續不斷地憶念，絲毫不散亂。 如果散亂，一旦發生就會失去記憶。 因此，當心已經安住在目標上時，要生起像這樣專注於目標的想法，然後不要重新思考，而是讓心識的力量不間斷地持續下去，這是修持記憶的關鍵。 關於作用的特點是：使心不從目標散亂到其他地方。 像這樣將心專注於目標並調伏，是用調伏大象的例子來說明的。 例如， 將不馴服的大象用許多堅固的繩索拴在非常穩固的樹或柱子上，像馴象師那樣訓練它是最好的。 如果不這樣做，就像用鋒利的鐵鉤反覆刺擊並懲罰來調伏它一樣。 這個像未馴服的大象一樣的心，也要用先前所說的穩固的目標之柱，用記憶的繩索繫住，如果不能讓它安住在那裡，就要用正念的鐵鉤刺擊，一點一點地調伏它。 《中觀心要》中說：『心如狂象難調伏，繫於堅固所緣柱，以念索緊緊繫縛已，以慧钩逐渐调伏之。』《修習次第中篇》中也說：『應以正念與正知之索，將意之大象繫於所緣之樹。』 這樣說道。 依靠記憶而成就三摩地，以及說記憶像繩索一樣，使心持續不斷地繫於目標，因此成就三摩地的主要修持方式就是修持記憶。
English
Regarding the object being inquired about, there is no forgetting in the mind, and it has the function of non-distraction. It is said to possess these three characteristics. Regarding the characteristic of the object: memory does not arise for unfamiliar objects, therefore it is for familiar objects. This means that in this context, it refers to the appearance of the object of focus that was previously determined. Regarding the characteristic of the manner of holding: there is no forgetting in the mind. This means that the mind does not forget that object, and in this context, it refers to not forgetting the object of focus. The manner of not forgetting is that when others inquire or one reflects on it, the object of focus is like this. It does not merely refer to being able to recall what the guru has taught, but rather that the mind is focused on the object, constantly remembering it without any distraction. If there is distraction, memory is lost as soon as it occurs. Therefore, once the mind has been placed on the object of focus, generate the thought that it is focused in this way, and then, without newly thinking, maintain the continuity of the mind's power without interruption. This is the key to cultivating mindfulness. Regarding the characteristic of the function: it prevents the mind from being distracted from the object to other places. Training the mind by focusing it on the object in this way is illustrated by the example of taming an elephant. For example, It is best to tie an unruly elephant with many strong ropes to a very sturdy tree or pillar, and train it like an elephant trainer. If not, it is like taming it by repeatedly stabbing and punishing it with a sharp iron hook. This mind, which is like an untamed elephant, should also be bound with the rope of mindfulness to the sturdy pillar of the object of focus mentioned earlier, and if it cannot be made to stay there, it should be pierced with the iron hook of awareness and gradually subdued. The Madhyamakahṛdayakārikā says: 'The elephant of the mind, which goes astray, should be bound firmly to the stable pillar of the object of focus with the rope of mindfulness, and gradually subdued with the hook of wisdom.' The Bhāvanākrama also says: 'The elephant of the mind should be tied to the tree of the object of focus with the rope of mindfulness and awareness.' It is said that samādhi is accomplished by relying on mindfulness, and that mindfulness, like a rope, constantly binds the mind to the object of focus. Therefore, the main way to cultivate the means of accomplishing samādhi is to cultivate mindfulness.