Tibetan
སུངས་ལ། དབུས་མཐའི་འགྲེལ་བཤད་ལས། དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་གནས་པར་བྱ་བའི་གདམས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། དྲན་པ་བསྟེན་པ་ནི་དམིགས་པ་ལས་ཡེངས་ནས་དམིགས་པ་བརྗེད་པ་འགོག་པའི་ཆེད་ཡིན་པས། དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་དམིགས་པ་བརྗོད་པ་སྟེ་ཡང་ཡང་དམིགས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དཔེར་ན་ཤེས་པའི་དོན་འགའ་ཞིག་བརྗེད་ཀྱིས་དོགས་ནས་ཡང་ཡང་དྲན་པར་བྱས་ན་བརྗེད་དཀའ་བ་དང་འདྲའོ། །གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་དྲན་པས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་བཏགས་པ་ལ་འདི་ཙམ་བར་དུ་འཇོག་ཅེས་པའི་ཐུན་ཚད་ངེས་པ་ཡོད་དམ་མེད་ཅེ་ན། འདི་ལ་ཉན་ས་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ཆེ་བ་རྣམས་ནས་ཐུན་ཚད་གསལ་བར་བཟུང་བ་མི་སྣང་ཡང་སྒོམ་རིམ་ཐ་མ་ལས། དེ་ལྟ་བུའི་རིམ་པ་འདིས་ཆུ་ཚོད་གཅིག་གམ་མེལ་ཚེ་ཐུན་ཕྱེད་དམ། ཐུན་གཅིག་གམ་ཇི་སྲིད་ནུས་པ་དེ་སྲིད་དུ་འདུག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། འདི་ཞི་གནས་གྲུབ་ཟིན་ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པའི་དུས་ཀྱི་ཐུན་ཚད་ཀྱི་སྐབས་སུ་གསུངས་སྣང་ཡང༌། ཐོག་མར་ཞི་གནས་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་འདྲ་བར་མངོན་ནོ། །དེ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ ལྟར་དྲན་ཤེས་སྐྱོང་ལུགས་བར་བར་དུ་དམིགས་པ་དྲན་པ་དང་བར་བར་དུ་བྱ་ར་བྱེད་ན་ཐུན་ཅུང་རིང་ཡང་སྐྱོན་མེད་མོད། འོན་ཀྱང་ལས་དང་པོ་པ་ཕལ་ཆེ་བ་ལ་ཐུན་རིངས་ན། ཡང་ན་བརྗེད་ངས་སྐྱེས་ཏེ་ཡེངས་ནས་འགྲོ་ཞིང་དེའི་ཚེ་བྱིང་རྒོད་གང་བྱུང་ཡང་ཡུན་རིང་པོ་ནས་ངོ་ཤེས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་མྱུར་པོར་ངོས་མི་ཟིན་ལ། དྲན་པ་མ་བརྗེད་ཀྱང་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་འགྲོ་སླ་ཞིང༌། བྱིང་རྒོད་བྱུང་བ་མྱུར་པོར་ངོས་མི་ཟིན་ནོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་སྔ་མས་ནི་དྲན་པ་སྟོབས་ལྡན་སྐྱེ་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་ལ། ཕྱི་མས་ཤེས་བཞིན་སྟོབས་ལྡན་སྐྱེ་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པས་བྱིང་རྒོད་གཅོད་པ་དཀའོ། །ཁྱད་པར་དུ་དམིགས་པ་བརྗེད་ནས་ཡེངས་ཏེ་བྱིང་རྒོད་བྱུང་བ་ངོས་མི་ཟིན་པ་ནི་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའི་ངང་ནས་བྱིང་རྒོད་བྱུང་བ་མྱུར་པོར་ངོས་མི་ཟིན་པ་ལས་ཆེས་ངན་པས། ཡེངས་ནས་དྲན་པ་ཉམས་པ་འགོག་པའི་གཉེན་པོར་སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་དྲན་པ་སྐྱོང་ཚུལ་གལ་ཆེའོ། །ཡེངས་ནས་འགྲོ་བའི་བརྗེད་ངས་ཆེ་བ་དང་བྱིང་རྒོད་མྱུར་པོར་ངོས་མི་ཟིན་པའི་ཤེས་བཞིན་མཐུ་ཆུང་ན་ཐུན་ཆུང་དགོས་ལ། བརྗེད་ངེས་སྐྱེ་དཀའ་ཞིང་བྱིང་རྒོད་མྱུར་པོར་རྟོགས་ནུས་པར་སྣང་ན། ཐུན་ཅུང་རིང་ཡང་སྐྱོན་མེད་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཆུ་ཚོད་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་ཡུན་
Chinese
颂词中，《中边分别论释》中说：“忆念是不忘对境。”所说的意思是，（上师）说为了使心安住的诀窍是用心念诵。因此，修习忆念是为了防止从对境散乱而忘记对境。不忘对境就是用心念诵对境，也就是反复地将对境放在心中。例如，如果害怕忘记某些知识，就反复忆念，这样就不容易忘记。第三，那么，忆念将心系于对境，到什么程度为止，有没有一定的时限呢？对此，在《听地》等大论典中，没有明确规定时限，但在《修次第下篇》中说：“以这样的次第，可以坐一个小时，或者半个时辰，或者一个时辰，或者尽其所能。”据说这是在止观成就后，修习胜观时的时限。但是，最初修习止观时，也同样适用。也就是说，如前所述，如果交替修习忆念和正知，交替地忆念对境和进行观察，那么时间稍长也没有关系。但是，对于大多数初学者来说，如果时间过长，要么会产生遗忘，散乱而走神，这时，无论产生沉没还是掉举，也只是过了很长时间才能意识到，无法迅速察觉。即使没有忘记忆念，也容易受到沉没和掉举的影响，无法迅速察觉沉没和掉举的产生。这两种情况中，前者会阻碍忆念的有力生起，后者会阻碍正知的有力生起，因此难以断除沉没和掉举。特别是，忘记对境而散乱，无法察觉沉没和掉举的产生，比不忘对境的状态下无法迅速察觉沉没和掉举的产生更为糟糕。因此，为了防止散乱而导致忆念减弱，如前所述的忆念修习方法非常重要。如果容易散乱走神，遗忘严重，并且无法迅速察觉沉没和掉举，正知力弱，那么就需要缩短时间。如果不容易产生遗忘，并且能够迅速察觉沉没和掉举，那么时间稍长也没有关系。考虑到这一点，才说了一个小时等时间。
English
In the verses, the Commentary on Distinguishing the Middle from the Extremes states, "Mindfulness is not forgetting the object." What is said means that (the guru) says that the key to keeping the mind stable is to recite with the mind. Therefore, practicing mindfulness is to prevent distraction from the object and forgetting the object. Not forgetting the object is to recite the object with the mind, that is, to repeatedly put the object in the heart. For example, if you are afraid of forgetting certain knowledge, you will repeatedly remember it, so it is not easy to forget. Third, then, to what extent does mindfulness tie the mind to the object, is there a definite time limit? In this regard, in the great treatises such as the Hearing Ground, there is no clear stipulation of the time limit, but in the Last Volume of the Stages of Meditation, it says: "With such a sequence, one can sit for an hour, or half a quarter, or an hour, or as long as one can." It is said that this is the time limit for practicing insight after the completion of calm abiding. However, it also applies to the initial practice of calm abiding. That is to say, as mentioned earlier, if you alternately practice mindfulness and awareness, alternately remembering the object and observing, then it does not matter if the time is a little longer. However, for most beginners, if the time is too long, either forgetfulness will arise, distraction will occur, and at this time, whether sinking or excitement arises, it will only be realized after a long time, and it cannot be detected quickly. Even if mindfulness is not forgotten, it is easy to be affected by sinking and excitement, and the occurrence of sinking and excitement cannot be detected quickly. Of these two situations, the former will hinder the powerful arising of mindfulness, and the latter will hinder the powerful arising of awareness, so it is difficult to eliminate sinking and excitement. In particular, forgetting the object and being distracted, failing to detect the occurrence of sinking and excitement, is worse than failing to quickly detect the occurrence of sinking and excitement in the state of not forgetting the object. Therefore, in order to prevent distraction from weakening mindfulness, the mindfulness practice method described above is very important. If it is easy to be distracted and forgetful, the forgetfulness is serious, and the awareness is weak to quickly detect sinking and excitement, then the time needs to be shortened. If it is not easy to produce forgetfulness, and sinking and excitement can be quickly detected, then it does not matter if the time is a little longer. Considering this, it is said that the time is one hour, etc.
Tibetan
ཚད་མ་ངེས་པར་གསུངས་ཤིང༌། མདོར་ན་རང་གི་བློ་ནུས་དང་བསྟུན་དགོས་པས་ཇི་སྲིད་ནུས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ལུས་སེམས་ལ་གློ་བུར་བའི་གནོད་པ་མ་བྱུང་ན་མཉམ་པར་ འཇོག་ལ། བྱུང་ན་ཨུ་ཚུགས་བྱས་ཏེ་མི་བསྒོམ་པར་ཁམས་ཀྱི་བར་ཆད་བསལ་ཏེ་སྒོམ་པ་ནི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ཡང་ཐུན་ཚད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། བྱིང་རྒོད་བྱུང་དུས་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་དུས་ཇི་ལྟར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བྱིང་རྒོད་ངོས་མི་ཟིན་པའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ། ངོས་ཟིན་ཀྱང་དེ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དུ་མི་རྩོལ་བའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ་པ། སྒོམ་པའི་དུས་སུ་དེ་རྟོགས་པའི་ཤེས་བཞིན་སྐྱེད་ཐབས་སོ། །དང་པོ་ལ་རྒོད་པ་ནི། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། རྒོད་པ་གང་ཞེ་ན། སྡུག་པའི་མཚན་མའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པའི་སེམས་རྣམ་པར་མ་ཞི་བ་སྟེ། ཞི་གནས་ཀྱི་བར་དུ་གཅོད་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། འདི་ལ་གསུམ་ལས། དམིགས་པ་ནི་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་སྡུག་པའོ། །རྣམ་པ་ནི་སེམས་རྣམ་པར་མ་ཞི་ཞིང་ཕྱིར་འཕྲོ་བ་སྟེ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཤིག་ཡིན་པས་ཡུལ་ལ་སྲེད་པའི་རྣམ་པས་འཇུག་པའོ། །བྱེད་ལས་ནི་སེམས་དམིགས་པ་ལ་གནས་པའི་བར་ཆད་བྱེད་པའོ། །སེམས་ནང་དུ་དམིགས་པ་ལ་བཏགས་པ་ན་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ལ་ཆགས་པའི་རྒོད་པས་དབང་མེད་དུ་ཡུལ་དེ་དག་ལ་སེམས་འདྲེན་ཞིང་གཡེང་སྟེ། བཤགས་བསྟོད་ལས། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཞི་ གནས་ལ་དམིགས་ཤིང༌། །དེ་དང་དེར་ཡིད་ཡང་ཡང་གཏད་པ་ན། །དེ་དང་དེ་ལས་ཉོན་མོངས་ཞགས་པ་ནི། །ཡུལ་ལ་ཆགས་པའི་ཐག་པས་དབང་མེད་དྲངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བྱིང་བ་ནི། འགྱུར་མང་པོ་ལས་ཞུམ་པར་ཡང་བསྒྱུར་རོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕྲོ་བ་མེད་པར་གནས་ཤིང་གསལ་དྭངས་མེད་པའི་སེམས་རྨུགས་པ་ལ་བྱིང་བར་འདོད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ལས། རྨུགས་པ་ལས་བྱིང་བ་སྐྱེ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་ལས་བཏུས་ལས་ཀྱང་བྱིང་བ་ཉེ་ཉོན་གྱི་རྣམ་གཡེང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་མོད་ཀྱང༌། དེར་བཤད་པའི་རྣམ་གཡེང་ལ་དགེ་བ་ཡང་བྱུང་བས་ཉོན་མོངས་ཅན་དུ་མ་ངེས་སོ། །དེས་ན་རྨུགས་པ་ནི། ཀུན་ལས་བཏུས་དང་མཛོད་འགྲེལ་ལས། གཏི་མུག་གི་ཆ་ཤས་ལུས་སེམས་ལྕི་ཞིང་ལས་སུ་མི་རུང་བ་ཞིག་ལ་གསུངས་སོ། །བྱིང་བ་ནི། སེ
Chinese
已经明确地讲述了度量。总之，必须根据自己的心力，因此说要尽力而为。另外，如果身心没有突发的损害，就保持平衡。如果发生了，不要强行修习，消除身体的障碍后再修习，这是智者们的想法。因此，这样做也应被理解为是座间长短的组成部分。第三部分分为两种：生起掉举和沉没时该如何做，以及脱离掉举和沉没时该如何做。第一部分分为两种：不认识掉举和沉没时，依止对治法；即使认识了，为了断除它也不努力的对治法。第一部分分为两种：确定掉举和沉没的定义，以及在修习时生起觉知以便认识它们的方法。首先，掉举是：如《摄集论》中所说：“什么是掉举？是追随悦意之相的贪欲的一部分，心不寂静，是断除止的业。”就像这样所说的一样。这有三种：所缘是悦意且可爱的境。相是心不寂静且向外散乱，是贪欲的一部分，因此以贪恋境的方式进入。作用是障碍心安住于所缘。当心专注于内在所缘时，由于贪恋色声等，掉举会不由自主地将心引向那些境而散乱。如《忏悔赞》中所说：如何如何地专注于 寂止，一次又一次地将心投入其中，从彼处彼处，烦恼的绳索，被贪恋境的绳索不由自主地牵引。就像这样所说的一样。沉没是：在许多译本中也被译为沮丧。有些人认为，心不向其他境散乱，而是处于不清晰、不明朗的昏沉状态，这并不合理。因为在《修次第中篇》和《入中论释》中都说，沉没是从昏沉中产生的。虽然《摄集论》中也说沉没是近分的散乱，但在那里所说的散乱也可能产生善，因此不一定是烦恼。因此，昏沉是：如《摄集论》和《俱舍论释》中所说，是愚痴的一部分，身心沉重且不适于工作。沉没是：心
English
It has been clearly stated that measurement is necessary. In short, one must adapt to one's own mental capacity, therefore it is said to do as much as one can. Furthermore, if there is no sudden harm to body and mind, maintain balance. If it occurs, do not force the practice, but eliminate the obstacles of the elements and then practice, as this is the intention of the wise. Therefore, doing so should also be understood as a component of the duration of the session. The third part has two divisions: how to act when agitation and dullness arise, and how to act when free from agitation and dullness. The first part has two divisions: relying on the antidote when agitation and dullness are not recognized, and relying on the antidote without striving to abandon them even when they are recognized. The first part has two divisions: establishing the definitions of agitation and dullness, and how to cultivate mindfulness to recognize them during practice. First, agitation is: As stated in the Compendium of Abhidharma, "What is agitation? It is the part of desire that follows attractive signs, the mind is not pacified, and it is the function that interrupts calm abiding." As it is said, there are three aspects to this: The object is a desirable and attractive object. The aspect is that the mind is not pacified and scatters outward, it is a part of desire, therefore it enters in the form of craving for objects. The function is to obstruct the mind from abiding on the object. When the mind is focused on an internal object, due to attachment to forms, sounds, etc., agitation involuntarily draws the mind to those objects and distracts it. As it is said in the Confession and Praise: How, how much one focuses on calm abiding, again and again placing the mind on it, from there, from there, the noose of afflictions, is involuntarily drawn by the rope of attachment to objects. Just as it is said. Dullness is: In many translations it is also translated as depression. Some people think that the mind does not scatter to other objects, but remains in a state of obscurity and unclearness, which is not reasonable. Because it is said in the Middle Stages of Meditation and the Commentary on the Middle Way that dullness arises from lethargy. Although the Compendium of Abhidharma also says that dullness is a near affliction of distraction, the distraction mentioned there can also produce good, so it is not necessarily an affliction. Therefore, lethargy is: As stated in the Compendium of Abhidharma and the Commentary on the Treasury of Knowledge, it is a part of ignorance, the body and mind are heavy and unsuitable for work. Dullness is: The mind
Tibetan
མས་ཀྱིས་དམིགས་པ་འཛིན་པའི་འཛིན་སྟངས་ལྷོད་ནས། དམིགས་པ་གསལ་བའམ་དམ་པར་མི་འཛིན་པས་དྭངས་ཆ་ཡོད་ཀྱང་དམིགས་པའི་འཛིན་སྟངས་གསལ་བ་མེད་ན་བྱིང་བར་འགྲོ་སྟེ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། གང་གི་ཚེ་དམུས་ལོང་ལྟ་བུའམ་མི་མུན་པར་ཞུགས་པ་ལྟ་བུའམ་མིག་བཙུམ་པ་ལྟ་བུར་སེམས་ཀྱིས་དམིགས་པ་གསལ་བར་མི་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་བྱིང་བར་གྱུར་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །གཞུང་ཆེ་བ་གཞན་ནས་བྱིང་བའི་མཚན་ཉིད་གསལ་བར་བཟུང་བ་མ་མཐོང་ངོ༌། །བྱིང་བ་ལ་དགེ་བ་དང་ལུང་མ་ ཤོག་ལྷེབ་ ༢༠༡ ནས་ ༣༠༠ བར།
Chinese
当心识执持所缘的执持方式松懈时，由于不执持所缘清晰或牢固，虽然有澄明，但如果对所缘的执持方式不清晰，就会陷入掉举。如《修次第中篇》中说：当如同盲人一般，或如同进入黑暗中的人一般，或如同闭上眼睛一般，心识不能清晰地见到所缘时，那时应当了知已经陷入掉举。如是说。从其他大论典中没有见到对掉举的体性进行清晰把握。掉举有善和无记。