Tibetan
་ཡིན་ལ། དྲན་པ་ཡང་ངེས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཅན་ཡིན་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོང་བ་ན་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་དམ་པོ་མེད་པར་འཇོག་པ་ལ་སེམས་དྭངས་པའི་གསལ་ཆ་འོང་ཡང་ངེས་ཤེས་ཀྱི་ངར་ཐོན་པའི་གསལ་ཆ་མི་ཐོན་པས་དྲན་པ་སྟོབས་ཅན་མི་སྐྱེ་ཞིང༌། བྱིང་བ་ཕྲ་མོ་ཡང་མི་ཁེགས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །ལྷ་སྐུ་སོགས་ཀྱི་དམིགས་རྟེན་གཞན་མི་འཇོག་པར་སེམས་མི་རྟོག་པ་ཙམ་སྐྱོང་བས་ཀྱང་སེམས་ཡུལ་གང་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པར་གཞག་པར་བྱའོ་ཞེས་དྲན་ནས་དེ་ནས་སེམས་མི་འཕྲོ་བ་ལ་མ་ཡེངས་པར་བྱ་ལ། མ་ཡེངས་པ་ཡང་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་དང་དོན་གཅིག་པས་དྲན་པའི་སྐྱོང་ཚུལ་ལས་མ་འདས་པས་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་དེས་ཀྱང་ངེས་ཤེས་ཀྱི་ཤུགས་ཐོན་པའི་དྲན་པ་བསྟེན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། བསལ་བྱའི་ལོག་རྟོག་འདི་ལྟ་བུ་ཡོད་དེ། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཤེས་པ་འཕང་བསྟོད་དེ་བསྒྲིམས་ནས་མི་རྟོག་པར་བཞག་པ་ན་བྱིང་བ་མེད་ཀྱང་རྒོད་པ་ཤས་ཆེ་བས་གནས་ཆ་རྒྱུན་མཐུད་ཐུབ་པ་མི་འོང་བ་མཐོང་སྟེ། རིག་པའི་གཟེངས་ཀྱང་སྨད། བསྒྲིམས་པ་ཧ་ཅང་གློད་པས་གནས་ཆ་མྱུར་པོར་སྐྱེ་བ་མཐོང་སྟེ་ཐབས་བཟང་པོའོ་སྙམ་དུ་བཟུང་ནས། གློད་རབ་ལ་སྒོམ་རབ་ཅེས་སྨྲ་བ་མང་ཡང༌། འདི་ནི་བྱིང་བ་སྐྱེས་པ་དང་སྒོམ་སྐྱེས་པ་གཉིས་མ་ཕྱེད་པ་ཡིན་པས། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཁྱད་པར་གཉིས་ལྡན་དགོས་ཀྱི། སེམས་མི་རྟོག་པའི་གནས་ཆ་གཅིག་པུས་མི་ཆོག་གོ །གལ་ཏེ་དེ་འདྲ་བ་དེ་ལ་སེམས་ཉོག་ཉོག་པོར་སོང་བའི་འཐིབས་པོ་ཡོད་ན་བྱིང་བ་ཡིན་ཡང་དེ་མེད་པར་སེམས་དྭངས་པའི་གསལ་ཆ་ཡོད་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་རྨུགས་པ་དང་བྱིང་བ་མ་ཕྱེད་པར་སྣང་བས་འདི་རྣམས་འོག་ཏུ་འཆད་དོ། །དེས་ན་བསྒྲིམས་དྲགས་པའི་རིག་ པ་ངར་ལྡན་དུ་བྱས་པ་ན་གསལ་ཆ་ཡོད་ཀྱང་རྒོད་ཤས་ཆེ་བས་གནས་ཆ་སྐྱེ་དཀའ་ལ། དེ་ཧ་ཅང་གློད་ནས་བསྐྱངས་པ་ན་གནས་ཆ་ཡོད་ཀྱང་བྱིང་ཤས་ཆེ་བས་ངར་ཐོན་པའི་གསལ་བ་མེད་དོ། །གྲིམས་ལྷོད་རན་པའི་མཚམས་ཟིན་པའང་དཀའ་བས་བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་དཀའ་བ་ལ་དགོངས་ནས་ཙནྡྲ་གཽ་མིས། བརྩོན་པ་བསྟེན་ན་རྒོད་པ་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང༌། །དེ་སྤངས་ན་ནི་ཞུམ་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །འདི་ཡི་རིགས་པར་མཉམ་འཇུག་རྙེད་དཀའ་ན། །བདག་གི་སེམས་དཀྲུགས་པས་ནི་ཅི་ཞིག་བགྱི། །ཞེས་དང༌། འབད་པས་འཇུག་ན་རྒོད་པ་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང༌། །དེ་གློད་ན་ནི་ཞུམ་པ་སྐྱེ
Chinese
是。因為憶念也是具有確定之相的執持方式，所以在修持三摩地時，如果沒有堅固的確定之執持，只是安住於心的澄明，雖然會有心的澄澈之顯現，但不會有確定之力的顯現，因此不會生起強大的憶念。 即使是微細的沉沒也無法遮止，所以三摩地會變成有缺失的。不放置其他如佛像等所緣境，僅僅修持不作意的心，也要憶念將心安住在不作意任何對境上，之後不要讓心散亂。不散亂也與不忘失所緣境的憶念意義相同，沒有超出憶念的修持方式，因此如此修持也能夠依止生起確定之力的憶念。第二，有這樣的應當遣除的邪分別：如前所說，如果將覺性高舉並收攝，安住在不作意中，雖然沒有沉沒，但掉舉的成分較重，會發現無法持續安住。覺性的力量也會衰退。如果將收攝完全放鬆，會發現安住快速生起，認為這是好方法。很多人說放鬆是最好的禪修。這是因為沒有區分沉沒生起和禪修生起。無缺失的三摩地必須如前所說，具備兩種特點。僅僅心的不作意安住是不夠的。如果那樣的心有混濁的昏沉，雖然是沉沒，但因為沒有那種情況，有心的澄明之顯現，就認為三摩地沒有缺失。這是因為沒有區分昏沉和沉沒，這些將在下面解釋。因此，如果將收攝過度的覺性 變得強而有力，雖然有澄明，但因為掉舉的成分較重，難以生起安住。如果將其過度放鬆而修持，雖然有安住，但因為沉沒的成分較重，沒有力量顯現的澄明。因為難以掌握鬆緊適度的界限，所以認為難以生起遠離沉掉的三摩地，旃陀羅·果彌說：「如果勤奮，將會生起掉舉，捨棄它，則會生起萎靡。難以在此理中獲得平等入，我的心被擾亂，我該怎麼辦？」以及「如果努力進入，將會生起掉舉，如果放鬆它，則會生起萎
English
It is. Because mindfulness is also a way of holding that has a definite aspect, when cultivating samadhi, if there is no firm holding of certainty, but only settling in the clarity of mind, although there will be a manifestation of the clarity of mind, there will be no manifestation of the power of certainty, so strong mindfulness will not arise. Even subtle sinking cannot be prevented, so samadhi will become flawed. Without placing other objects of focus such as Buddha images, but only cultivating the non-conceptual mind, one should also remember to settle the mind without conceptualizing any object. After that, one should not let the mind wander. Not wandering is also the same as mindfulness of not forgetting the object of focus, and it does not go beyond the way of cultivating mindfulness, so cultivating in this way can also rely on the mindfulness that arises from the power of certainty. Secondly, there is such a wrong concept to be eliminated: As mentioned before, if the awareness is raised and restrained, and settled in non-conceptuality, although there is no sinking, the component of agitation is heavier, and it will be found that it is impossible to continue to abide. The power of awareness will also decline. If the restraint is completely relaxed, it will be found that abiding arises quickly, and it is thought that this is a good method. Many people say that relaxation is the best meditation. This is because they do not distinguish between the arising of sinking and the arising of meditation. A flawless samadhi must, as mentioned before, have two characteristics. The mere abiding of the non-conceptual mind is not enough. If such a mind has a turbid dullness, although it is sinking, but because there is no such situation, there is a manifestation of the clarity of mind, it is thought that samadhi has no flaws. This is because they do not distinguish between dullness and sinking, and these will be explained below. Therefore, if the over-restrained awareness becomes strong and powerful, although there is clarity, it is difficult to generate abiding because the component of agitation is heavier. If it is cultivated by relaxing it too much, although there is abiding, there is no clarity of the manifestation of power because the component of sinking is heavier. Because it is difficult to grasp the boundary of moderate tightness and looseness, it is thought that it is difficult to generate a samadhi that is free from sinking and agitation. Chandrakirti said, "If you are diligent, agitation will arise, and if you abandon it, lethargy will arise. It is difficult to obtain equal entry in this principle, my mind is disturbed, what should I do?" and "If you try to enter diligently, agitation will arise, and if you relax it, lethargy will arise.
Tibetan
་བར་འགྱུར། །འདི་ཡི་དབུ་མར་སྒྲུབ་པའང་རྙེད་དཀའ་ན། །བདག་གི་སེམས་དཀྲུགས་པས་ནི་ཅི་ཞིག་བགྱི། །ཞེས་འབད་པས་བསྒྲིམས་ཏེ་བརྩོན་པ་བསྟེན་ན་ནི་རྒོད་པ་འབྱུང་ལ། དེ་མཐོང་ནས་འབད་པས་འཇུག་པའི་སེམས་གློད་ཅིང་རྩོལ་བ་སྤངས་ན་ནི་སེམས་ནང་དུ་ཞུམ་པའི་བྱིང་བ་སྐྱེ་བས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་དབུ་མ་སྟེ་ཆ་མཉམ་དུ་གནས་པའི་སེམས་མཉམ་འཇུག་རྙེད་དཀའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་གློད་པ་རབ་བྱེད་ན་དཀའ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་ཅིང་དེ་ལས་བྱིང་བ་སྐྱེ་བར་གསུངས་པས་ཚུལ་དེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པ་མི་རིགས་སོ། །གྲིམས་ལྷོད་རན་པའི་མཚམས་ནི། རང་གིས་བརྟགས་པ་ན་རིག་པ་འཕང་འདི་ཙམ་ཞིག་བསྟོད་ན་རྒོད་པ་སྐྱེ་ངེས་པར་འདུག་སྙམ་པའི་ཚད་དེ་ ལས་ནི་ལྷོད་ལ། འདི་ཙམ་ཞིག་ལ་བཞག་ན་བྱིང་བ་སྐྱེ་སླ་བར་འདུག་སྙམ་པའི་ཚད་དེ་ལས་ཀྱང་འཕང་མཐོ་བའི་འཇོག་ཚུལ་ལ་བྱའོ། །འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ཀྱང༌། དེ་ལ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་དང་ཡང་དག་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་དོ། །ཞེས་སེམས་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་གསུངས་ཤིང༌། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས་ཀྱང་བྱིང་བ་བསལ་ལ་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་དམ་དུ་གཟུང་ངོ༌། །ཞེས་བཤད་དོ། །དྲན་པའི་བསྟེན་ལུགས་སྔར་ལྟར་མ་ཤེས་པར་བསྐྱངས་ན། སྒོམ་ཇི་ཙམ་མང་དུ་བྱས་པ་ཙམ་དུ་བརྗེད་ངས་ཆེ་བ་དང༌། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་རྟུལ་དུ་འགྲོ་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མང་པོ་འབྱུང་ངོ༌། །འོ་ན་དྲན་པས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་བཏགས་པ་དེའི་ཚེ་དམིགས་པ་ལེགས་པར་འཛིན་ནམ་མི་འཛིན་གྱི་བྱ་ར་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་བསྐྱེད་དུ་རུང་ངམ་སྙམ་ན། འདི་ནི་བྱ་དགོས་པར་སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཏང་ནས་དེ་ལྟར་ལྟ་བ་མིན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་བཞིན་པའི་ངང་ནས་རྩ་བའི་དམིགས་པ་ལ་སྔར་བཞག་པ་ལྟར་གནས་མི་གནས་དང༌། མི་གནས་ན་བྱིང་རྒོད་གང་དུ་སོང་ལྟ་བ་ཙམ་བྱེད་པ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞག་ནས་ཧ་ཅང་ཐུང་བ་དང་ཧ་ཅང་རིང་བ་མ་ཡིན་པར་བར་བར་དུ་བྱ་ར་བྱེད་དོ། །བློ་སྔ་མའི་ཤུགས་མ་ཟད་ཙམ་ནས་འདི་བྱས་པ་ན་བློ་དེའི་ངར་སྐྱེས་ནས་ངར་ལྡན་ལ་གནས་པའི་ཡུན་རིང་བ་དང༌། བྱིང་རྒོད་མྱུར་དུ་རྟོགས་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་བར་ བར་དུ་དམིགས་པ་སྔ་མ་དྲན་ཙམ་དྲན་ཙམ་བྱས་ནས་སྐྱོང་བ་ཡང་དྲན་པ་སྟོབས་ཆེ་བ་དང༌། རྒྱུན་ལྡན་དུ་འཇུག་པའི་རྒྱུར་དགོས་པས་དྲན་པའི་སྐྱོང་ཚུལ་དེ་ནི་ཉན་ས་ལས་ག
Chinese
会变成那样。如果想要成就这种中道也是很难的。搅乱我的心又有什么用呢？如果努力收摄，精进修持，就会产生掉举。见到这种情况后，如果放松努力进入的心，放弃精进，内心就会产生萎靡的沉没，因此，要远离沉没和掉举两种极端，处于中道，也就是难以获得安住于平等状态的心平等入定。如是说，如果过度放松，就没有任何困难，而且还会由此产生沉没，所以用这种方法修持禅定是不合理的。收摄和放松适中的界限是：自己观察时，觉得智慧提升到这种程度一定会产生掉举的程度以下就要放松。觉得安住于这种程度容易产生沉没的程度以上，就要采取更高的安住方式。圣者无著也说：对于安住和正确安住，必须要有收摄进入的作意。这是在最初两个心的阶段说的。在《修次第》第一篇中也说：要消除沉没，牢牢抓住所缘。这样解释道。如果不了解忆念的运用方式而勉强进行，那么禅修越多，遗忘就越严重，而且分辨法义的智慧也会变得迟钝等等，会出现很多过失。那么，忆念将心系于所缘时，可以产生观察所缘是否被很好地抓住的分别念吗？答：这是必须做的，《修次第》中篇中这样说到。但这不是舍弃禅定后才这样观察，而是在安住于禅定的状态中，观察根本的所缘是否如先前一样安住，如果不安住，就要观察是陷入沉没还是掉举。也就是安住于禅定后，不要太短也不要太长，而是间断地进行观察。在前一个心念的力量还没有消失的时候就这样做，会使那个心念产生力量，并且能够长时间地安住于有力量的状态，而且有必要迅速地觉察沉没和掉举。同样，间断地忆念先前所缘，也是为了使忆念变得强大，并且成为持续进入的原因，所以忆念的修持方式是从听闻处
English
it will become like that. It is also difficult to achieve this middle way. What is the use of disturbing my mind? If you try to restrain and diligently practice, you will generate excitement. Seeing this situation, if you relax the mind of effort and abandon diligence, then a shrinking sinking will arise in the mind, therefore, you must stay away from the two extremes of sinking and excitement, and be in the middle way, that is, it is difficult to obtain the mind that abides in equality, the samadhi of equal entry. As it is said, if you relax too much, there will be no difficulty, and sinking will arise from it, so it is unreasonable to practice samadhi in this way. The boundary between restraint and relaxation is: when you observe yourself, you feel that if the wisdom is raised to this level, excitement will definitely arise, and you should relax below that level. Above the level where you feel that it is easy to generate sinking if you stay at this level, you should take a higher way of staying. The holy Asanga also said: For abiding and correct abiding, there must be a mind that restrains and enters. This is said in the stage of the first two minds. In the first part of the Stages of Meditation, it is also said: To eliminate sinking, firmly grasp the object of focus. This is how it is explained. If you do not understand the way to use mindfulness and force it, then the more you meditate, the more serious the forgetting will be, and the wisdom to distinguish the meaning of the Dharma will become dull, and so on, many faults will arise. So, when mindfulness connects the mind to the object, can it generate the thought of observing whether the object is well grasped? Answer: This must be done, as stated in the middle volume of the Stages of Meditation. But this is not observing in this way after abandoning samadhi, but observing whether the root object of focus abides as before while staying in the state of samadhi, and if it does not abide, then observe whether it has fallen into sinking or excitement. That is, after staying in samadhi, do not be too short or too long, but observe intermittently. Doing this when the power of the previous thought has not disappeared will give power to that thought, and it will be able to abide in a powerful state for a long time, and it is necessary to quickly perceive sinking and excitement. Similarly, intermittently remembering the previous object of focus is also to make mindfulness stronger and to be a cause for continuous entry, so the way to practice mindfulness is from the place of hearing.