Tibetan
ན་རིང་དུ་བསྒོམ་ཞིང་དེའི་ཡན་ལག་ཏུ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་དམིགས་པའི་ངོ་བོ་རྣམས་ཀྱང་སྦྱང་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ལུས་ཀྱི་སྤྱོད་ལམ་ཅི་འདྲ་བས་སྒོམ་པ། སྒོམ་པའི་རིམ་པ་ཉིད་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྒོམ་རིམ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་སྟན་ཤིན་ཏུ་འཇམ་ཞིང་བདེ་བ་ལ་ལུས་ཀྱི་ཀུན་སྤྱོད་ཆོས་བརྒྱད་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རྐང་པ་ནི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའམ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པ་ཡང་རུང་སྟེ་དེ་ལྟར་བྱའོ། །མིག་ནི་ཧ་ཅང་ཕྱེ་བ་དང་བཙུམས་པ་མིན་པར་སྣ་རྩེར་གཏད་དོ། །ལུས་ནི་ཧ་ཅང་དགྱེ་བ་དང་དགུ་བ་མིན་པར་དྲང་པོར་བསྲངས་ལ་དྲན་པ་ནང་དུ་བཞག་སྟེ་འདུག་པར་བྱའོ། །ཕྲག་པ་ནི་ཐད་ཀར་མཉམ་པར་བཞག་གོ །མགོ་ནི་མི་མཐོ་མི་དམའ་ཞིང་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་མི་གཡོ་བར་བཞག་སྟེ་སྣ་ནས་ལྟེ་བར་དྲང་པོར་བཞག་གོ །སོ་དང་མཆུ་ནི་རང་ལུགས་སུ་ཐ་མལ་པར་བཞག་གོ །ལྕེ་ནི་ཡ་སོའི་དྲུང་དུ་གཞར་རོ། །དབུགས་ནི་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བ་སྒྲ་ཅན་ དང་རྔམས་པ་དང་རྒོད་བག་ཅན་དུ་མི་གཏང་གི་ཅི་ནས་ཀྱང་ཕར་རྒྱུ་ཚུར་རྒྱུ་མི་ཚོར་བར་དལ་བུ་དལ་བུས་འབད་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་དེ་ལྟར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐོག་མར་ལུས་ཀྱི་ཀུན་སྤྱོད་བརྒྱད་དང་ཁྱད་པར་དུ་རླུང་ཆམ་ལ་དབབ་པ་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་བཞིན་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། ལམ་རིམ་ཕལ་མོ་ཆེར་དབུས་མཐའ་ནས་གསུངས་པའི་ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་ལ། དགེ་བཤེས་ལག་སོར་བ་ནས་བརྒྱུད་པའི་གདམས་ངག་རྣམས་ལས་དེའི་སྟེང་དུ་ཉན་ས་ལས་བཤད་པའི་སྟོབས་དྲུག་དང༌། ཡིད་བྱེད་བཞི་དང་སེམས་དགུས་སྒྲུབ་དགོས་པར་བཤད་དོ། །རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས་ཀྱང་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་དང་དབུས་མཐར་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུ་དང༌། སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་གསུངས་ལ། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོ། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ། ཤཱནྟི་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱ་གར་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་མང་དུ་མཛད་དེ། དེ་རྣམས་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་ཡང་ཤེས་དགོས་ལ། ཁྱད་པར་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཉེས་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་རྣམས་དང་དེ་རྣམས་ཇི་ལྟར་སེལ་བའི་ཚུལ་ནི་མདོ་སྡེའི་ཕྱོགས་རྣམས་རྒྱས་པར་སྣང་ངོ༌། །འདི་ལ་གཉིས། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་སྐྱེད་པའི་ཚུལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་གནས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སེམས་དམིགས་པ་ལ་གཏད་པའི་སྔོན་དུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། དམིགས་པ་ལ་གཏད་པའི་དུས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། དམིགས་པ་ལ་གཏད་པའི་འོག་ཏུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ལ་མི་སྤྲོ་ཞིང་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་དགའ་བའི་ལེ་ལོ་འགོག་མ་ནུས་ན། དང་པོ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་ཏུ་མི་སྟེར་ཞིང་ལན་གཅིག་ཐོབ་ཀྱང་རྒྱུན་མཐུད་མི་ནུས་པས་མྱུར་དུ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐོག་མར་ལེ་ལོ་འགོག་པ་གནད་དུ་ཆེའོ། །དེ་ལ་ལུས་སེམས་དགའ་བདེས་རྒྱས་པའི་ཤིན་སྦྱངས་ཐོབ་ན། ཉིན་མཚན་ཀུན་ཏུ་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བ་ལ་སྐྱོ་དུབ་མི་འབྱུང་བས་ལེ་ལོ་ལྡོག་གོ །དེ་སྐྱེད་པ་ལ་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྩོན་འགྲུས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་རྩོམ་ནུས་པ་དགོས་སོ། །དེ་སྐྱེད་པ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་དྲག་པོ་རྒྱུན་ལྡན་པ་དགོས་སོ། །དེའི་རྒྱུར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་ཡིད་འཕྲོག་པའི་དད་པ་བརྟན་པོ་དགོས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་སེམས་པའི་དད་པ་ཡང་ཡང་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང༌། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་གནས་ནི་འདུན་པ་སྟེ་རྩོལ་བའི་གནས་སོ། །གནས་པ་ནི་རྩོལ་བའམ་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །འདུན་པའི་རྒྱུ་ནི་ཡོན་ཏན་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པའོ། །རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ཤིན་སྦྱངས་སོ། །འདིར་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ནི། ཞི་གནས་གྲུབ་ན་སེམས་ལ་དགའ་བ་དང་ལུས་ལ་བདེ་བ་རྒྱས་པས་མཐོང་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་དང༌། ལུས་སེམས་ཤིན་སྦྱངས་རྙེད་པས་ སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་གང་འདོད་འདོད་དུ་བཀོལ་དུ་རུང་བ་དང༌། རང་དབང་མེད་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཡུལ་ལ་གཡེང་བ་ཞི་བས་ཉེས་སྤྱོད་མང་པོ་མི་འབྱུང་ཞིང་དགེ་བ་གང་བྱེད་སྟོབས་ཆེ་བ་དང༌། ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་ཤེས་དང་རྫུ་འཕྲུལ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་སྒྲུབ་ནུས་པ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྷག་མཐོང་གི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བས་འཁོར་བའི་རྩ་བ་མྱུར་དུ་གཅོད་ནུས་པ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གང་བསམ་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྒོམ་སྟེ། འདི་སྐྱེས་ན་ནང་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ལ་རྒྱུན་དུ་བསྐུལ་བས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་སླ་ཞིང༌། ཐོབ་ནས་ཀྱང་ཡང་ཡང་སྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པས་ཉམས་པར་དཀའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སེམས་གང་ལ་འཇོག་པའི་གཞི་དམིགས་པ་ངོས་གཟུང་བ། དེ་ལ་སེམས་ཇི་ལྟར་གཏོད་
Chinese
长时修习，并且也要修习作为其支分的，与小士、中士共同的所缘之自性。第二，分二：以何种身体行为来修习？宣说修习的次第本身。第一：如《修习次第》中所说，在极其柔软舒适的坐垫上，身体的行为应具足八法。其中，双足或结全跏趺坐，或结半跏趺坐皆可。双眼不应过于睁开或闭合，应注视鼻尖。身体不应过于前倾或后仰，应正直端坐，并将忆念置于内心。双肩应平直舒展。头部不应过高或过低，也不应向任何一侧倾斜，应保持鼻与脐在一条直线上。牙齿和嘴唇应自然放松。呼吸不应发出声音，也不应粗重或急促，应尽可能地做到气息出入无觉，缓慢而无须费力。如此，首先应如实做到身体的八种行为，特别是如降伏风脉所说的那样。第二：大多数道次第中都说，应通过舍弃五过失的八种作意来修习止观。从格西朗索巴传承下来的窍诀中说，在此基础上，还需要通过《声闻地》中所说的六力、四作意和九心来修习。至尊弥勒菩萨也在《经庄严论》和《辨中边论》中宣说了九种心住的方法和八种舍弃的作意。追随其后，狮子贤论师、莲花戒论师、寂天论师等印度学者也创作了许多关于修习三摩地的次第。这些对于密咒乘也需要了解，特别是关于三摩地的五种过失以及如何消除这些过失的方法，在经部方面有详细的阐述。此处分二：生起无过失三摩地之理；依此生起心住之次第。第一，分三：在将心专注于所缘之前，应如何做。
English
Practice for a long time, and also practice the nature of the objects of focus that are common to the lesser and intermediate individuals, as branches of it. Second, there are two parts: With what kind of physical conduct should one meditate? Explaining the order of meditation itself. First: As stated in the "Stages of Meditation," one should have the eight qualities of physical conduct on a cushion that is extremely soft and comfortable. Among them, the legs should be either in the full lotus position or the half lotus position. The eyes should not be too open or too closed, but should be focused on the tip of the nose. The body should not be too upright or bent, but should be straightened and the mindfulness should be placed inward. The shoulders should be placed straight and level. The head should not be too high or too low, and should not move to one side, but should be placed straight from the nose to the navel. The teeth and lips should be placed naturally and casually. The tongue should be placed against the root of the upper teeth. The breath should not be allowed to flow in and out with sound, or be rough, or be agitated, but should be allowed to enter slowly and effortlessly, without feeling the flow in and out. In this way, one should first accomplish the eight physical conducts, and especially as it is said to subdue the winds. Second: In most Lamrims, it is said that one should cultivate calm abiding through the eight activities of abandoning the five faults mentioned from the center and the edges. From the instructions passed down from Geshe Langsorba, it is said that on top of that, one must cultivate it with the six powers, four mental engagements, and nine minds explained in the Hearer Grounds. The venerable Maitreya also taught the nine methods of abiding the mind and the eight activities of abandoning in the Ornament of the Sutras and the Discrimination of the Middle and the Extremes. Following him, the Indian scholars such as the teacher Lion Good, Kamalashila, and Shantipa also created many orders of cultivating Samadhi. These also need to be known for the Mantrayana, and especially the faults such as the five faults of Samadhi and how to eliminate them are described in detail in the Sutra aspects. Here there are two: How to generate a flawless Samadhi; The order of generating mind-abiding based on that. First, there are three: How to do it before focusing the mind on the object.
Chinese
呀巴。 专注目标时应如何做？专注目标之后应如何做？第一，如果不能阻止不乐于修习禅定，反而喜欢与禅定不相符之事的懒惰，那么一开始就不应让他进入禅定，即使获得一次也无法持续，因此会迅速退失。因此，首先阻止懒惰至关重要。如果获得身心喜乐增长的轻安，那么日夜都勤于行善，不会感到厌倦，从而能克服懒惰。为了生起轻安，必须能够持续不断地努力修习能生起轻安之因的禅定。为了生起禅定，必须持续不断地具有强烈的寻求禅定的意愿。为了生起意愿，必须具有因见到禅定的功德而心生欢喜的坚定信心，因此要反复修习思念禅定功德的信心。如《中边论》所说：“处及住彼及，因及果亦尔。”其中，处是意愿，即努力之处。住彼是努力或精进。意愿之因是对功德生起信心的信心。努力之果是轻安。此处要修习的禅定功德是：如果成就寂止，心中喜悦，身上安乐增长，从而能安住在现法乐中；由于获得身心轻安，心能随意运用在任何想要的善的对境上；由于平息了不由自主地散乱于颠倒之境，不会产生许多恶行，而且所做的任何善行都力量强大；依靠寂止，能够成就神通和神变等功德；特别是依靠寂止，能够生起证悟空性的胜观智慧，从而能够迅速斩断轮回的根本等等功德，无论想到什么，都会增加修习禅定的兴趣和动力，认识到这些之后就要修习。如果生起这些，内心就会不断督促修习禅定，从而容易获得禅定，即使获得之后也会反复修习，难以退失。第二，分为两部分：确定将心安住的基础——目标；以及如何将心安住在目标上。
English
Yaba. How to act when focusing on the object? How to act after focusing on the object? Firstly, if one cannot prevent laziness, which dislikes meditating on samadhi and enjoys things that are incompatible with it, then one should not be allowed to enter samadhi from the beginning, and even if one attains it once, one will not be able to maintain it continuously, and thus will quickly decline. Therefore, it is crucial to prevent laziness at the outset. If one attains the pliancy that increases joy and happiness in body and mind, then one will not feel weary of engaging in virtue day and night, and thus laziness will be overcome. To generate that, one must be able to constantly exert effort in samadhi, which is the cause of generating pliancy. To generate that, one must constantly have a strong desire to seek samadhi. The cause of that is to have firm faith that delights the mind by seeing the qualities of samadhi, so one should repeatedly meditate on the faith of thinking about the qualities of samadhi. As it says in the Madhyāntavibhāga: "The place and dwelling therein, and the cause and the fruit as well." Here, the place is desire, which is the place of effort. Dwelling therein is effort or diligence. The cause of desire is faith that believes in qualities. The fruit of effort is pliancy. Here, the qualities of samadhi to be meditated on are: if śamatha is accomplished, joy in the mind and happiness in the body increase, so one can abide in happiness in this life; because one has obtained pliancy of body and mind, the mind can be used as desired on any virtuous object; because the involuntary distraction to inverted objects is pacified, many misdeeds will not arise, and any virtue one does will be powerful; relying on śamatha, one can accomplish qualities such as clairvoyance and miracles; and especially, relying on it, the realization of vipaśyanā that realizes emptiness arises, so one can quickly cut the root of saṃsāra, etc. Whatever qualities one thinks of, one's interest and motivation to meditate on samadhi will increase, so one should know and meditate on these. If these arise, the mind will constantly urge one to meditate on samadhi, so it will be easy to attain samadhi, and even after attaining it, one will repeatedly meditate on it, so it will be difficult to lose. Secondly, there are two parts: identifying the object, which is the basis on which to place the mind; and how to place the mind on that.