Tibetan
ས་དང༌། སྟོང་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ཀ་དུས་གཅིག་ཏུ་བསྐྱེད་པས་ཆོག་མོད། ཅིའི་ཕྱིར་སྔོན་ལ་ཞི་གནས་བཙལ་ནས་དེ་ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པར་བྱེད་ཅེ་ན། དེ་ལ་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་གི་སྔོན་དུ་འགྲོ་ལུགས་ནི། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བའི་གོ་བ་སྐྱེ་བ་ལ་ཞི་གནས་སྔོན་དུ་འགྲོ་མི་དགོས་ཏེ། ཞི་གནས་མེད་པ་ལ་ཡང་ལྟ་བ་སྐྱེ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟ་བ་དེ་ལ་ཡིད་འགྱུར་བའི་མྱོང་བ་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་ཞི་གནས་སྔོན་དུ་འགྲོ་མི་དགོས་ཏེ། ཞི་གནས་མེད་ཀྱང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡང་ཡང་དཔྱད་དེ་གོམས་པར་བྱས་པས་ཡིད་འགྱུར་བ་སྐྱེ་བར་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འགལ་ན་མི་རྟག་པ་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱང་བ་ལ་ཡང་ཡིད་འགྱུར་བའི་མྱོང་བ་སྐྱེ་བ་ཞི་གནས་ལ་རག་ལས་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་གི་སྔོན་དུ་འགྲོ་ལུགས་དེ་གང་ཡིན་སྙམ་ན། འདིར་ལྷག་མཐོང་སྐྱེད་པ་ནི་སྒོམ་བྱུང་གི་རྟོགས་པ་སྔར་མ་སྐྱེས་པ་གསར་དུ་སྐྱེད་པ་སོ་སྐྱེའི་སྐབས་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ལ་ཡང་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་བདག་མེད་སྒོམ་པའི་ཚུལ་འོག་ནས་འཆད་པའི་དམིགས་བསལ་ ཅན་མ་གཏོགས་པ། ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པ་དང་རྒྱུད་སྡེ་འོག་མ་གསུམ་གྱི་སྐབས་སུ་ནི། བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་སྐྱོང་བའི་དཔྱད་སྒོམ་མ་བྱས་པར་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་བྱུང་གི་རྟོགས་པ་མི་སྐྱེ་བས་དཔྱད་སྒོམ་དགོས་སོ། །དེ་ལ་ནི་ཞི་གནས་མ་གྲུབ་པའི་སྔོན་དུ་བདག་མེད་པའི་གོ་བ་བཙལ་ནས་དེའི་དོན་ལ་ཡང་ཡང་དཔྱོད་པར་བྱེད་ན་ནི་སྔོན་དུ་ཞི་གནས་མ་གྲུབ་པས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་འགྲུབ་མི་སྲིད་ལ། མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་སྒོམ་བྱེད་ན་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་འགྲུབ་ཀྱང་ཞི་གནས་ཀྱི་སྐྱོང་ཚུལ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ལྷག་མཐོང་སྐྱོང་ཚུལ་མེད་པས་ཕྱི་ནས་ལྷག་མཐོང་བཙལ་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཞི་གནས་སྔོན་དུ་བཙལ་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པའི་རིམ་པ་ལས་མ་འདས་སོ། །དེས་ན་ལུགས་འདི་ལ་ལྷག་མཐོང་སྐྱེད་ཚུལ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེད་པ་ལ་མི་བྱེད་ན། ཞི་གནས་སྔོན་དུ་བཙལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཡང་དག་མེད་ལ། རིམ་པ་དེ་ལྟར་སྒོམ་པར་མི་བྱེད་ན་ཡང་ཆེས་མི་རིགས་ཏེ། དགོངས་འགྲེལ་ནས་ཞི་གནས་ཐོབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པར
Chinese
雖然同時生起止觀和觀空性的觀慧二者都可以，但為什麼要先尋求止，然後修習觀慧呢？對此，止先於觀慧的次第是：生起通達無我的見解，不一定需要止先，因為見到沒有止也能生起見解。對那個見解生起轉變心意的體驗，也不一定需要止先，因為即使沒有止，也能以各別思擇的智慧反覆觀察，習慣之後，生起轉變心意並不相違，如果相違，那麼在修習無常、輪迴的過患和菩提心時，生起轉變心意的體驗也必須依賴止，那就太過分了，因為理由相同。那麼，止先於觀慧的次第是什麼呢？這裡生起觀慧，是指在凡夫位新產生以前未曾生起的修生證悟。其中，除了以通達空性的特殊所緣，以下將要講述的特殊無我修法之外，在波羅蜜多乘和下三部密續的情況下，如果沒有以各別思擇的智慧觀察並修習無我的意義，就不會生起修習觀慧所生的證悟，因此需要觀察修。對此，如果在尚未成就止之前，尋求無我的理解，並反覆思維其意義，那麼因為先前沒有成就止，依靠它不可能成就止。如果不思維而進行安住修，那麼依靠它即使能成就止，也沒有除了止的修習方式之外的觀慧修習方式，因此之後必須尋求觀慧。因此，沒有超出先尋求止，然後依靠它修習觀慧的次第。因此，如果這個宗派不以各別思擇的觀察修來生起身輕安，那麼依靠先前尋求止來修習觀慧就沒有正確的理由，如果不按照那個次第修習，也是非常不合理的，因為《解深密經》中說要依靠獲得止來修習觀慧。
English
Although it is permissible to cultivate both calm abiding and insight that focuses on emptiness simultaneously, why is it that one first seeks calm abiding and then meditates on insight? Regarding this, the way calm abiding precedes insight is as follows: To generate an understanding of the view that realizes selflessness, it is not necessary for calm abiding to precede it, because it is seen that a view can arise even without calm abiding. To generate an experience that transforms the mind based on that view, it is also not necessary for calm abiding to precede it, because even without calm abiding, it is not contradictory to generate a transformation of mind by repeatedly examining and familiarizing oneself with discriminating wisdom. If it were contradictory, then generating an experience that transforms the mind when cultivating impermanence, the faults of samsara, and the mind of enlightenment would also depend on calm abiding, which would be too extreme, because the reason is the same. So, what is the way in which calm abiding precedes insight? Here, generating insight refers to newly generating a realization born of meditation that has not arisen before, which is the case for ordinary beings. Among these, except for the special method of meditating on selflessness with a special object that realizes emptiness, which will be explained below, in the case of the Paramita Vehicle and the three lower Tantra classes, if one does not cultivate analytical meditation by examining the meaning of selflessness with discriminating wisdom, the realization born of meditating on insight will not arise, so analytical meditation is necessary. For this, if one seeks an understanding of selflessness before calm abiding is accomplished and repeatedly contemplates its meaning, then because calm abiding has not been accomplished beforehand, it is impossible to accomplish calm abiding by relying on it. If one does not contemplate but engages in placement meditation, then even if calm abiding is accomplished by relying on it, there is no way to cultivate insight other than the way of cultivating calm abiding, so one must seek insight later. Therefore, it does not go beyond the sequence of first seeking calm abiding and then meditating on insight by relying on it. Therefore, if in this system the way to generate insight is not to generate pliancy through analytical meditation with discriminating wisdom, then there is no valid reason to meditate on insight by relying on having sought calm abiding beforehand, and it is also very unreasonable not to meditate in that sequence, because the Samdhinirmocana Sutra states that one should meditate on insight by relying on having attained calm abiding.
Tibetan
་སྔར་ལྟར་གསུངས་ཤིང༌། སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ཕྱི་མ་སྐྱེ། །ཞེས་ཕྱིན་དྲུག་གི་བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རིམ་པ་དང༌། ལྷག་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་རྣམས་ཞི་གནས་སྔོན་དུ་བསྒོམས་ ནས་ལྷག་མཐོང་ཕྱིས་སྒོམ་པའི་རིམ་པ་ཡིན་ལ། བྱང་ས་དང་ཉན་ས་ལས་ཀྱང་ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པར་གསུངས་ཤིང༌། དབུ་མ་སྙིང་པོ་དང་སྤྱོད་འཇུག་སྒོམ་རིམ་གསུམ། ཡེ་ཤེས་གྲགས་པ། ཤཱནྟི་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྔོན་དུ་ཞི་གནས་བཙལ་ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྒྱ་གར་བའི་སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་ཞི་གནས་ཟུར་དུ་མི་འཚོལ་བར་དང་པོ་ནས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་པ་ལས་ལྷག་མཐོང་སྐྱེད་པར་བཞེད་པ་ནི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཞུང་དང་འགལ་བས་བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡིད་བརྟན་པའི་གནས་སུ་མི་རུང་ངོ༌། །ཞི་ལྷག་གི་གོ་རིམ་དེ་ཡང་དང་པོར་གསར་དུ་སྐྱེད་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་བྱེད་ཀྱི། ཕྱིས་ནི་ལྷག་མཐོང་སྔོན་དུ་བསྒོམས་ནས་ཞི་གནས་སྒོམ་པ་ཡང་བྱེད་པས་གོ་རིམ་ངེས་པ་མེད་དོ། །འོ་ན་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ལ་ལ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཐོབ་པ་ཡིན་གྱི། ཞི་གནས་ནི་མ་ཐོབ་པ་སྟེ། དེ་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཞི་གནས་མ་ཐོབ་པ་མིན་གྱི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཡན་ཆད་ཀྱི་ཞི་གནས་མ་ཐོབ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་བདེན་པ་བཞི་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ཞི་གནས་སྒྲུབ་པ་སྟེ། སའི་དངོས་གཞི་ ལས། གཞན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ནས་ལམ་གྱི་བར་དུ་ཡང༌། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཐོབ་པ་སྟེ། དེ་འདུག་མ་ཐག་ཏུ་སེམས་འཇོག་སྟེ་སེམས་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་པའི་སེམས་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་ཐ་སྙད་ཟོར་ཡང་བའི་ཕྱིར་དུ་སེམས་དགུ་ལ་ཞི་གནས་དང༌། རྣམ་པར་འབྱེད་པ་སོགས་བཞི་ལ་ལྷག་མཐོང་དུ་གསུངས་པ་ཡོད་ཀྱང་ཞི་ལྷག་དངོས་ནི་འཆད་པ་ལྟར་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེས་པ་ནས་གཞག་དགོས་སོ། །དྲུག་པ་ལ་གསུམ། ཞི་གནས་ལ་བསླབ་ཚུལ། ལྷག་མཐོང་ལ་བསླབ་ཚུལ། དེ་གཉིས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཞི་གནས་ཀྱི་ཚོགས་བསྟེན་པ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་བསྒོམ
Chinese
如前所说，以前者为基础，后者产生。如是六度之禅定与智慧之次第，以及依止增上定学而生起增上慧学之次第，皆为先修止观，后修胜观之次第。且《瑜伽师地论》与《声闻地论》中也说依止止观而修胜观。中观心要与入行论、修次第三论、智称、寂天等皆说先求止观，后修胜观。因此，有些印度论师认为不必单独寻求止观，而是从一开始就以个别观察的智慧来研究，从而生起胜观，这种观点与大车轨的论典相违背，因此不应为有智慧者所信赖。止观的顺序也是，最初新产生的时候是那样做的，后来也可以先修胜观再修止观，所以顺序是不一定的。如果《摄大乘论》中说：有些人获得了胜观，但没有获得止观，他们依靠胜观而努力修习止观。这是什么意思呢？这是指没有获得初禅近分的止观，而不是指没有获得初禅正行以上的止观。也就是说，现量证悟四谛后，依此而修习初禅以上的止观。如《瑜伽师地论·事品》中说：此外，从苦到道之间，如实了知，但没有获得初禅等，因此安住时，心不散乱，不分别。依此增上慧，而与增上心相应。因此，一般来说，为了方便起见，将九种心住称为止观，将分别等四种称为胜观，但真正的止观必须从生起轻安之后才能安立。第六，分三：修习止观之理，修习胜观之理，以及二者双运之理。第一，分三：依止止观之顺缘，依此而修习止观
English
As previously stated, the latter arises based on the former. Such is the order of Samadhi and Prajna of the Six Perfections, and the order of arising of the Adhisila-prajna based on the Adhisila-samadhi, all of which are the order of first cultivating Samatha and then Vipassana. Moreover, the Yogacarabhumi-sastra and the Sravakabhumi-sastra also state that Vipassana is cultivated based on Samatha. The Madhyamaka-hrdaya and the Bodhisattvacaryavatara, the three stages of the Bhavanakrama, Yeshe Drakpa, and Santipa all say that one should first seek Samatha and then cultivate Vipassana. Therefore, some Indian teachers believe that one does not need to seek Samatha separately, but rather from the beginning, one should investigate with the wisdom of individual examination, thereby generating Vipassana. This view contradicts the treatises of the great chariots, and therefore should not be trusted by those with intelligence. The order of Samatha and Vipassana is also such that it is done that way when it is first newly generated, but later one can also cultivate Vipassana first and then cultivate Samatha, so the order is not fixed. If the Abhidharmasamuccaya says: Some have attained Vipassana, but have not attained Samatha, they rely on Vipassana to strive for Samatha. What does this mean? This refers to not having attained the Samatha included in the Upacara of the first Dhyana, but not to not having attained the Samatha above the actual basis of the first Dhyana. That is, after directly realizing the Four Noble Truths, one cultivates the Samatha above the first Dhyana based on this. As the Vastuprakarana of the Yogacarabhumi-sastra says: Furthermore, from suffering to the path, one knows correctly as it is, but one has not attained the first Dhyana, etc., therefore, when one sits down, one settles the mind and does not discriminate. Based on that Adhiprajna, one connects with the Adhicitta. Therefore, in general, for the sake of easy terminology, the nine states of mind are called Samatha, and the four, such as discrimination, are called Vipassana, but the actual Samatha and Vipassana must be established after the arising of Prasrabdhi. Sixth, in three parts: the way to train in Samatha, the way to train in Vipassana, and the way to combine the two. First, in three parts: relying on the conducive conditions for Samatha, and based on this, cultivating Samatha.