Tibetan
འདྲ་བ་བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕན་ཡོན་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱང་འདི་གཉིས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཐའ་ཡས་པ་བཀའ་སྩལ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞི་ལྷག་གིས་བསྡུས་པར་དགོངས་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པས་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་མཐའ་ཡས་པ་རྩད་གཅད་མི་ནུས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀུན་གྱི་སྤྱི་ཆིངས་ཞི་ལྷག་གི་སྐྱོང་ཚུལ་ལེགས་པར་རྩད་གཅད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་ཞི་གནས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི། དགོངས་འགྲེལ་ལས། དེ་གཅིག་པུ་དབེན་པར་འདུག་སྟེ་ནང་དུ་ཡང་དག་བཞག་ནས་ཇི་ལྟར་ལེགས་པར་བསམས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་སེམས་གང་གིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་ནང་དུ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཞུགས་ཤིང་དེ་ལ་ལན་མང་དུ་གནས་པ་དེ་ལ་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞི་གནས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་ལ། དེའི་དོན་སེམས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་རྒྱུན་ཆགས་སུ་ཡིད་ལ་བྱས་པས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་རང་གི་ངང་གིས་གནས་ཏེ་ལུས་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་དགའ་བདེ་སྐྱེས་པ་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཞི་གནས་ སུ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་སེམས་དམིགས་པ་ལས་མི་གཡེང་བར་ནང་དུ་བཟུང་བ་ཙམ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི་དངོས་པོའི་དེ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལ་མི་ལྟོས་སོ། །ལྷག་མཐོང་གི་ངོ་བོ་ནི། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དེ་ཐོབ་ནས་དེ་ཉིད་ལ་གནས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྤངས་ནས་ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་ནང་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་མོས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་དེ་དག་ལ་ཤེས་བྱའི་དོན་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པ་དང་བཟོད་པ་དང་འདོད་པ་དང་བྱེ་བྲག་འབྱེད་པ་དང་ལྟ་བ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷག་མཐོང་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་ཇི་སྙེད་པ་དང༌། རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་འབྱེད་པ་དང༌། རྟོག་པ་ནི་རྩིང་བར་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། དཔྱོད་པ་ནི་ཞིབ་པར་དཔྱོད་པའོ། །དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། ཞི་གནས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །ཞེས་དང༌། རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས་ཀྱང༌། ཆོས་ཀྱི་མིང་ནི་བསྡོམས་པའང་འདི། །ཞི་གནས་ལམ་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །ལྷག་མཐོང་ལམ་ནི་དེ་དོན་རྣམས། །རྣམ་ པར་དཔྱོད་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་དང༌། ཡང་དག་གནས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །སེམས་ལ་སེམས་ནི་འཇོག་ཕྱིར་དང༌། །ཆོས་རབ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཕྱིར། །ཞི་གནས་དང་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན། །ཞེས་ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་འཇོག་པ་ཞི་གནས་དང༌། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ལ་ལྷག་མཐོང་དུ་གསུངས་སོ། །བྱང་ས་ལས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་གསུངས་ཤིང༌། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས་ཀྱང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞི་ནས་ནང་དུ་དམིགས་པ་ལ་རྒྱུན་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་ལ་དགའ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཉིད་ལ་གནས་པ་ནི་ཞི་གནས་ཞེས་བྱའོ། །ཞི་གནས་དེ་ཉིད་ལ་གནས་པའི་ཚེ་དེ་ཁོ་ན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ཏེ། ཞེས་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་ལས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བཤད་པས། ས་སྡེ་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ཞི་ལྷག་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་གཉིས་ཀ་ལ་དམིགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཞི་ལྷག་གཉིས་དམིགས་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་སོ་སོར་མི་ཕྱེད་ཅིང་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཞི་གནས་ཀྱང་ཡོད་ལ། སྟོང་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་ལྷག་མཐོང་ཡང་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་སེམས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་རྒྱུག་པ་ཞི་ནས་ནང་དུ་དམིགས་པ་ལ་གནས་པས་ན་ཞི་གནས་ཞེས་བྱ་ལ། ལྷག་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་དུ་མཐོང་བས་ན་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱའོ། །གང་དག་སེམས་ མི་རྟོག་པར་གནས་པ་རིག་པའི་གསལ་ཆའི་ངར་མེད་པ་ཞི་གནས་དང༌། གསལ་ཆའི་ངར་ཡོད་པ་ལྷག་མཐོང་དུ་འདོད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། སྔར་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱད་པར་དེ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བྱིང་བ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་བྱིང་བ་སངས་པ་ངེས་པར་དགོས་ལ། བྱིང་བ་དང་བྲལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་ཀྱི་གསལ་ཆ་ངེས་པར་འོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྟོང་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ཡིན་མིན་ནི། ཡུལ་བདག་མེད་གཉིས་གང་ཡང་རུང་བ་བློ་དེས་རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ངོས་གཟུང་དགོས་ཏེ། ཡུལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པའི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དཔག་མེད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ལུགས་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་མ་རྙེད་ཀྱང་སེམས་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པར་བཟུང་བས་ཆོག་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་འགྲུབ
Chinese
同样，所说的禅定和智慧的利益，也应知是这二者的利益。二是，大小乘的一切无量禅定，如《解深密经》所说，都包含在止观之中。因此，追求禅定的人们，由于无法穷尽明晰的无量差别，所以应善于穷尽一切禅定的总纲——止观的修持方法。三是，关于止的体性。《解深密经》中说：“他独自住在寂静处，在内心如理作意，并以作意之心持续不断地在内心作意所思之法。如此进入并多次安住，由此生起身轻安和心轻安，此即名为止。”其意为，心不散乱于他处，持续不断地作意，心自然安住于所缘，生起身心轻安的喜乐，此时的禅定即转为止。这仅仅是从心不散乱于所缘，专注于内心而生起，不依赖于通达事物的实相。关于观的体性。经中说：“获得身轻安和心轻安后，安住于此，舍弃心的相状，在内心将如理作意之法，作为禅定所缘的影像而分别忆念，并生起胜解。如此，对于禅定所缘的影像，进行辨别、详细辨别、完全忆念、完全观察、忍可、意欲、区分、观察和分别忆念，此即名为观。如此，菩萨即善于观。”其中，辨别是辨别有多少，详细辨别是辨别如何，忆念是粗略忆念，观察是仔细观察。《宝积经》中说：“止是心一境性，观是分别忆念。”以及，尊
English
Similarly, the benefits of meditation and wisdom that are mentioned should also be understood as the benefits of these two. Secondly, all the immeasurable samadhis of the Great and Small Vehicles are contained within tranquility and insight, as stated in the Explanation of the Profound Meaning Sutra. Therefore, those who seek samadhi should thoroughly investigate the methods of cultivating tranquility and insight, which are the general principles of all samadhis, since they cannot exhaust the infinite distinctions of clarity. Thirdly, regarding the nature of tranquility: The Explanation of the Profound Meaning Sutra states, "He dwells alone in a secluded place, and inwardly, he correctly applies his mind, and with whatever mind he applies his mind, he continuously applies his mind inwardly to the Dharma that he has contemplated. Having entered in this way and remained there many times, whatever arises as physical pliancy and mental pliancy is called tranquility." Its meaning is that when the mind does not wander elsewhere and continuously applies itself, the mind naturally abides in its object, and when the joy and bliss of physical and mental pliancy arise, that samadhi becomes tranquility. This arises merely from the mind not wandering from its object and being held within, and does not depend on understanding the reality of things. Regarding the nature of insight: The Sutra itself states, "Having obtained physical pliancy and mental pliancy, and abiding in that, having abandoned the aspects of the mind, inwardly, he separately contemplates and aspires to the Dharma that he has contemplated as an image of the object of samadhi. Thus, whatever is the discrimination, detailed discrimination, complete recollection, complete examination, forbearance, desire, distinction, observation, and separate recollection of the meaning of what is to be known in those images of the object of samadhi is called insight. Thus, a Bodhisattva is skilled in insight." Among these, discrimination is discriminating how many, detailed discrimination is discriminating how, recollection is roughly recollecting, and examination is carefully examining. The Jewel Cloud Sutra states, "Tranquility is one-pointedness of mind, and insight is separate recollection." And, the Venerable
Chinese
弥勒菩萨也说：“法的名称总集就是这，要知道止住是道路，观的道路要知道是那些意义，要知道是如理分别。依靠真实安住，为了将心安住于心，为了如理分别法，就是止住和观。”如是说依靠真实的等持安住心是止住，如理分别法的智慧是观。菩提资粮论中也如是说，修次第中篇中也说：“外境散乱止息后，对于内境，恒常自性趣入而欢喜，安住于极调柔的心性就是止住。安住于那个止住之时，对于那个如理分别就是观。”如是说，般若波罗蜜多窍诀中也如是说，如经部和般若波罗蜜多窍诀中所说，止观各自都有如所有性和尽所有性两种所缘的缘故，止观二者不从所缘的方面来区分，也有证悟空性的止住，也有没有证悟空性的观。又是心向外境奔散止息后，安住于内境的缘故叫做止住，殊胜即是特别的见叫做观。有些人认为心不作意而住，没有明分的光彩是止住，有光彩是观，是不合理的，因为和之前所说的一切相违背的缘故，特别是那个差别仅仅是等持昏沉的有无的差别而已，因为所有的止住的等持中也必定需要昏沉和清醒，并且所有远离昏沉的等持中，心的明分必定会显现的缘故。因此，缘空性的等持和智慧是不是，需要从心识是否证悟了境有法和无我两种中的任何一个方面来确定，因为有无量没有将心转向那个真如，安乐明朗不作意的等持存在的缘故。如是，即使没有获得通达实相的见解，仅仅不作意任何事物而安住心也是可以通过现量成立的。
English
Maitreya also said, "The name of Dharma in summary is this: Know that quiescence is the path. The path of insight is to know those meanings, Know that it is to properly distinguish. Relying on true abiding, In order to settle the mind on the mind, In order to properly distinguish the Dharma, It is quiescence and insight." Thus, it is said that settling the mind relying on true samadhi is quiescence, and the wisdom that properly distinguishes the Dharma is insight. The Bodhisattva-bhumi also says the same, and the Madhyamaka-vibhaga also says, "When distraction to external objects ceases, and one rejoices in constantly and naturally entering into the internal object, and abiding in a very tamed mind-nature is called quiescence. When abiding in that quiescence, whatever properly distinguishes that alone is insight." Thus, the Prajnaparamita Upadesha also says the same. As stated in the Sutra Division and the Prajnaparamita Upadesha, since each of quiescence and insight has both the suchness and the extent of all things as its object, quiescence and insight are not distinguished separately from the aspect of the object. There is also quiescence that realizes emptiness, and there is also insight that does not realize emptiness. Moreover, it is called quiescence because the mind ceases running towards external objects and abides in the internal object, and it is called insight because of seeing the superior, that is, the special. Some people think that abiding without conceptualizing the mind, without the radiance of clarity, is quiescence, and having radiance is insight, which is unreasonable, because it contradicts everything said before, and especially that difference is only the difference between the presence or absence of dullness in samadhi, because all samadhi of quiescence necessarily requires dullness and clarity, and in all samadhi free from dullness, the clarity of mind will necessarily arise. Therefore, whether the samadhi and wisdom that focus on emptiness are or are not, needs to be determined from the aspect of whether the mind has realized any of the two aspects of the object, phenomena and selflessness, because there are countless samadhis of bliss, clarity, and non-conceptualization that do not turn the mind towards that suchness. Thus, even if one has not found the view of realizing the way things are, it is manifestly established that it is sufficient to hold the mind without conceptualizing anything.