Tibetan
་པས། སྟོང་ཉིད་མ་གོ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་བ་ལ་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ལ། དེའི་སྒོ་ནས་སེམས་རིང་དུ་ཟིན་ན་སེམས་ཟིན་པའི་མཐུས་རླུང་ལས་རུང་སྐྱེ་ལ། དེ་སྐྱེས་པ་ན་ལུས་སེམས་ལ་དགའ་བདེ་སྐྱེ་བ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་མི་འགལ་ཞིང༌། དེ་སྐྱེས་པ་ན་དགའ་བདེའི་ཚོར་བ་རྣམ་པ་གསལ་བའི་མཐུས་སེམས་ལ་གསལ་ཆ་འོང་བས་ན། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ རྟོགས་པར་འཇོག་མི་ནུས་སོ། །དེས་ན་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཡང་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་འོང་ལ། སྟོང་ཉིད་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཡང་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་འབྱུང་བ་མང་བས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་ཕྱེད་དགོས་སོ། །བཞི་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་རེ་རེ་བ་བསྒོམས་པས་མི་ཆོག་པར་གཉིས་ཀ་བསྒོམ་དགོས་པ་ཡིན་སྙམ་ན། དཔེར་ན་མཚན་མོ་ལོགས་རིས་ལྟ་བའི་དོན་དུ་མར་མེ་སྦར་བ་ན། མར་མེ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་དང་རླུང་གིས་མི་གཡོ་བ་གཉིས་དང་ལྡན་ན་བྲིས་སྐུ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་ལ། མར་མེ་མི་གསལ་བའམ་གསལ་ཡང་རླུང་གིས་བསྐྱོད་ན་གཟུགས་རྣམས་གསལ་བར་མི་མཐོང་བ་བཞིན་དུ། ཟབ་མོའི་དོན་ལྟ་བ་ལ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ངེས་པའི་ཤེས་རབ་དང༌། སེམས་དམིགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་གནས་པའི་མི་གཡོ་བ་གཉིས་དང་ལྡན་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་མཐོང་གི །སེམས་གཞན་དུ་མི་འཕྲོ་བར་གནས་པའི་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོད་ཀྱང༌། ཡིན་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མེད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཇི་ཙམ་གོམས་ཀྱང་ཡིན་ལུགས་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་ལ། བདག་མེད་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ལྟ་བ་ཡོད་ཀྱང་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་བརྟན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་ན། ཡིན་ལུགས་ཀྱི་དོན་གསལ་བར་མཐོང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། ཞི་གནས་དང་བྲལ་བའི་ལྷག་མཐོང་འབའ་ ཞིག་གིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྱུར་གྱི། རླུང་གི་ནང་ན་འདུག་པའི་མར་མེ་བཞིན་དུ་བརྟན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་མི་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟ་བས་ན་གཉིས་ཀ་འདྲ་བར་བསྟེན་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང༌། ཞི་གནས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་མར་མེ་རླུང་མེད་པར་བཞག་པ་བཞིན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རླུང་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་གཡོ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ལྷག་མཐོང་གིས་ནི་ལྟ་བ་ངན་པའི་དྲ་བ་མཐའ་དག་སྤངས་པས
Chinese
因此，即使不理解空性，产生无分别的禅定也完全没有障碍。通过这种方式，如果心能长时间保持专注，凭借专注的力量，就能产生气。一旦产生气，身心自然会产生喜乐，因此产生快乐并不矛盾。一旦产生快乐，凭借喜乐的感受清晰显现的力量，心中就会产生明分。因此，不能认为所有乐明无分别的禅定都能证悟实相。因此，证悟空性的禅定也会产生乐明无分别，而对于心未转向空性的禅定，也常常会产生乐明无分别，因此必须区分这两者的差别。第四，为什么只修止和观各自都不行，而必须两者都修呢？例如，晚上为了观看壁画而点燃灯火时，如果灯火非常明亮且不被风吹动，就能非常清晰地看到所绘的佛像。如果灯火不亮，或者亮却被风吹动，就无法清晰地看到图像。同样，在观察甚深之义时，如果具备毫不颠倒地确定实相的智慧，以及心能如所愿地安住于所缘的毫不动摇，就能清晰地看到实相。即使有心不散乱而安住的无分别禅定，如果没有证悟实相的智慧，无论如何修习禅定，也不可能证悟实相。即使有通达无我的见解，如果没有心能专注一处且稳固的禅定，也不可能清晰地看到实相之义。因此，止观两者都是必需的。《修次中篇》中说：“仅仅是脱离止的观，会使瑜伽行者的心散乱于外境，就像风中的灯火一样无法稳定。因此，智慧的光明不会非常清晰地显现，所以应该平等地修习两者。”又说：“止的力量就像将灯火置于无风之处一样，不会被分别念的风所动摇。观则能断除一切恶见的罗网。
English
Therefore, even without understanding emptiness, there is absolutely no obstacle to the arising of non-conceptual samadhi. Through this means, if the mind can remain focused for a long time, by the power of that focus, prana can arise. Once prana arises, it is natural for joy and bliss to arise in body and mind, so there is no contradiction in the arising of bliss. Once bliss arises, by the power of the clear manifestation of the feeling of joy and bliss, clarity will arise in the mind. Therefore, it is not possible to assert that all samadhis of bliss, clarity, and non-conceptuality realize suchness. Thus, samadhi that realizes emptiness will also have bliss, clarity, and non-conceptuality, and for samadhi where the mind is not directed towards emptiness, bliss, clarity, and non-conceptuality often arise, so it is necessary to distinguish the difference between these two. Fourth, why is it not sufficient to cultivate only shamatha or vipassana individually, but necessary to cultivate both? For example, when lighting a lamp at night to view a mural, if the lamp is very bright and not moved by the wind, the painted images will be seen very clearly. If the lamp is not bright, or if it is bright but moved by the wind, the images will not be seen clearly. Similarly, when viewing the profound meaning, if one possesses the wisdom that ascertains the meaning of suchness without any distortion, and the immovability of the mind that abides as desired on the object of focus, then suchness will be seen clearly. Even if there is non-conceptual samadhi where the mind abides without scattering elsewhere, if there is no wisdom that realizes the nature of reality, no matter how much one cultivates samadhi, it is impossible to realize the nature of reality. Even if one has a view that understands selflessness, if there is no stable samadhi where the mind abides in one-pointedness, it is impossible to clearly see the meaning of the nature of reality. Therefore, both shamatha and vipassana are necessary. The Middle Stages of Meditation states: "Vipassana alone, without shamatha, will cause the yogi's mind to wander to external objects, and like a lamp in the wind, it will not be stable. Therefore, the light of wisdom will not arise very clearly, so both should be cultivated equally." It also says: "The power of shamatha is like placing a lamp in a windless place, the mind will not be moved by the winds of conceptual thoughts. Vipassana, by abandoning all nets of wrong views,
Tibetan
་གཞན་དག་གིས་མི་ཕྱེད་དེ། ཟླ་བ་སྒྲོན་མེའི་མདོ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། ཞི་གནས་སྟོབས་ཀྱིས་གཡོ་བ་མེད་པར་འགྱུར། །ལྷག་མཐོང་གིས་ནི་རི་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་མི་མཉམ་པ་མེད་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ན་ཡང་དག་པའི་དོན་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་ནས་ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ལས། སེམས་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། སེམས་ཆུ་བཞིན་དུ་གཡོ་བའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་ཀྱི་གཞི་མེད་པར་གནས་པར་མེད་དེ། མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པར་མི་ནུས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་མཉམ་པར་བཞག་པས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །ཞེས་ བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཞེས་སོ། །ཞི་གནས་གྲུབ་ན་བདག་མེད་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་དཔྱོད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གཡོ་བའི་སྐྱོན་ལྡོག་པར་མ་ཟད་མི་རྟག་པ་དང་ལས་འབྲས་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་སྒོམ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དམིགས་པ་ལ་གཡེང་བའི་སྐྱོན་ལོག་ནས་རང་རང་གི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་ལ་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་འཇུག་པས་དགེ་བ་གང་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྟོབས་ཆེ་ལ། ཞི་གནས་མ་རྙེད་པའི་སྔོན་དུ་ནི་ཤས་ཆེར་དམིགས་པ་གཞན་ལ་གཡེང་བས་དགེ་སྦྱོར་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་སྟོབས་ཆུང་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སེམས་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་མི། །ཉོན་མོངས་མཆེ་བའི་ཕྲག་ན་གནས། །ཞེས་དང༌། བཟླས་བརྗོད་དང་ནི་དཀའ་ཐུབ་སོགས། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་སྤྱད་བྱས་ཀྱང༌། །སེམས་གཞན་གཡེངས་པས་བྱས་པ་ནི། །དེ་ཉིད་རིག་པས་དོན་མེད་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ལྔ་པ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞི་གནས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས། །ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་ཤེས་བྱས་ཏེ། །ཐོག་མར་ཞི་གནས་བཙལ་བྱ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྔོན་ལ་ཞི་གནས་བསྒྲུབས་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། དེའི་དམིགས་པ་ལ་ངེས་པ་མེད་དོ། །ཞེས་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་ངེས་པ་མེད་པར་གསུངས་ཤིང༌། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་གཉིས་ཡོད་པས་དང་པོ་བདག་མེད་པའི་དོན་གོ་བར་བྱས་ནས་དེ་ལ་དམིགས་ཏེ་བསྒོམས་པས་སེམས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བའི་ཞི་གན
Chinese
其他人不理解，如《月灯经》中所说：以止的力量，变得不动摇；以胜观，变得如山一般。就像这样。如此，如果以不被昏沉和掉举扰乱的止的等持所具有的智慧来观察，就能了知真实的意义，考虑到这一点，《法集要颂经》中说：如果心能平等安住，就能如实了知真相。这样说。如《修次第初编》中所说：心如水般动摇，因此没有止的基础就无法安住，没有平等安住的心无法如实了知真相，世尊也因平等安住而如实了知真相。这样 开示。这样说。如果成就了止，不仅能避免以如理作意无我的智慧所产生的动摇的过失，而且对于修习无常、业果、轮回的过患、慈爱、悲悯、菩提心等各种各样的分别念的智慧，也能避免散乱于所缘的过失，从而专注于各自的所缘，不向其他地方散乱，因此所做的一切善事都具有强大的力量。在没有获得止之前，大部分时间都散乱于其他所缘，因此所做的一切善行都力量微弱。如《入行论》中所说：心散乱之人，住在烦恼的獠牙之中。以及，念诵和苦行等，即使长时间修习，如果用心散乱而做，智者说那都是没有意义的。就像这样。第五，如《入行论》中所说：以具足止的胜观，知能摧毁烦恼，首先应寻求止。如是说，首先修习止，然后依止于此修习胜观。对此有人想：如《修次第初编》中所说：它的所缘没有确定。这样说了止的所缘没有确定。 如前所说，止的所缘有法相和法性两种，首先要理解无我的意义，然后缘于此而修习，这样心就不会散乱于其他地方的止
English
Others do not understand, as it is said in the Moon Lamp Sutra: With the power of calm abiding, it becomes unshakeable; with insight, it becomes like a mountain. Just like that. Thus, if one contemplates with the wisdom that possesses the samadhi of calm abiding, which is not disturbed by dullness and agitation, one will come to know the true meaning. Considering this, the Dharma Collection Sutra says: If the mind is placed in equanimity, one will know the truth as it is. So it is said. As it is said in the First Stage of Meditation: The mind is like water, constantly moving, therefore without the foundation of calm abiding, it cannot abide. A mind that is not placed in equanimity cannot know the truth as it is. The Blessed One also fully knew the truth as it is through being placed in equanimity. Thus, it was taught. So it is said. If calm abiding is accomplished, not only can one avoid the fault of agitation caused by the wisdom that properly investigates selflessness, but also for all the various kinds of discriminating wisdom that cultivate impermanence, the results of actions, the faults of samsara, loving-kindness, compassion, the mind of enlightenment, etc., one can avoid the fault of distraction from the object of focus, and thus focus on one's own object of focus without being distracted elsewhere. Therefore, all the virtuous deeds one does have great power. Before calm abiding is attained, most of the time one is distracted by other objects of focus, therefore all the virtuous practices one does have little power. As it is said in the Engaging in Bodhisattva Deeds: A person whose mind is distracted dwells in the fangs of afflictions. And, recitations and asceticism, etc., even if practiced for a long time, if done with a distracted mind, the wise say that they are meaningless. Just like that. Fifth, as it is said in the Engaging in Bodhisattva Deeds: Knowing that insight endowed with perfect calm abiding destroys afflictions, one should first seek calm abiding. As it is said, one should first cultivate calm abiding, and then rely on it to cultivate insight. To this, someone might think: As it is said in the First Stage of Meditation: Its object of focus is not definite. Thus it is said that the object of focus of calm abiding is not definite. As previously explained, the object of focus of calm abiding has two aspects: phenomena and suchness. First, one should understand the meaning of selflessness, and then meditate on it, so that the mind will not be distracted elsewhere, which is calm abiding.