Tibetan
ད་པས་ན་སྐྱེ་ཤི་བརྒྱུད་མར་བྱས་ཏེ་འཁོར་བ་ན་ལུས་འདི་མ་བླངས་བྱ་བ་དང་ཕྱོགས་འདིར་མ་སྐྱེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་མེད་ལ། མ་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་དུ་ཡང་མ་གྱུར་པ་མེད་པར་མདོ་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་སྔར་མ་བྱས་པར་མ་ཟད་མ་འོངས་པ་ན་བྱེད་པར་ཡང་འགྱུར་བས་དེ་ལྟར་བསམས་ལ་རང་གི་མ་བྱས་པ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་བཙལ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་སྐྱེས་ན་དེའི་དྲིན་དྲན་པ་སོགས་སྐྱེ་སླ་ལ་འདི་མ་སྐྱེས་ན་དྲིན་དྲན་པ་སོགས་ཀྱི་གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མར་བསྒོམས་པའི་འོག་ཏུ་ཐོག་མར་ཚེ་འདིའི་མ་ལ་བསྒོམས་ན་སྐྱེ་མྱུར་བར་པོ་ཏོ་བ་བཞེད་པ་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། མདུན་ དུ་མ་རྣམ་པ་གསལ་པོ་ཞིག་བསམས་ལ། ད་ལྟར་དུ་མ་ཟད་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འདིས་བདག་གི་མ་བགྲང་ལས་འདས་པ་བྱེད་བྱེད་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་ལན་འགའ་ཞིག་བསམ་མོ། །དེ་ལྟར་དེས་མ་བྱས་པའི་དུས་སུ་གནོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་བསྐྱབས་ཕན་བདེ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབས། ཁྱད་པར་དུ་ཚེ་འདིར་ཡང་དང་པོར་མངལ་དུ་ཡུན་རིང་པོར་བཟུང༌། དེ་ནས་བཙས་པའི་དུས་སུ་སྤུ་སེར་ཟིང་ངེ་བ་ཞིག་ཤའི་དྲོད་ལ་བཅར། སོར་མོ་བཅུའི་ཁ་ལ་གཡེངས། ནུ་ཞོ་བསྣུན། ནོམ་བུ་ཁས་བསྙོད། སྣབས་ཁས་ཕྱིས། མི་གཙང་བ་ལག་པས་ཕྱིས་ཀྱིན་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྐྱོ་ངལ་མེད་པར་གསོས། དེ་ཡང་བཀྲེས་སྐོམ་གྱི་དུས་སུ་བཟའ་བཏུང་དང༌། འཁྱགས་པའི་དུས་སུ་གོས་དང༌། ཕོངས་པའི་དུས་སུ་ནོར་རང་གིས་སྤྱད་མི་བྲ་བ་རྣམས་བྱིན། ཡོ་བྱད་དེ་རྣམས་ཀྱང་བདེ་བླག་ཏུ་རྙེད་ནས་མིན་གྱི། སྡིག་སྡུག་གཏམ་ངན་དང་བསྲེས་ཀྱིན་ཤ་ཐང་ཐང་དུ་བཙལ་ནས་བྱིན་པ་ཡིན། བུ་ལ་ན་ཚ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ན་བུ་འཆི་བ་བས་རང་འཆི་བ་དང་བུ་ན་བ་ལས་རང་ན་བ་སོགས་ལ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་འདམ་ཞིང༌། སྦྱོར་བས་དེ་བསལ་བའི་ཐབས་བྱེད་པ་ཡིན། མདོར་ན་རང་གིས་ཤེས་ཚད་དང་ནུས་ཚད་ཀྱིས་ཕན་བདེ་གང་ཡིན་སྒྲུབ། གནོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཚུལ་རྣམས་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སེམས་པའོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་དྲིན་དྲན་པའི་བློ་ཚིག་ཙམ་མིན་པ་ཞིག་སྐྱེས་པ་ན་དེ་ནས་ཕ་ལ་སོགས་པའི་མཛའ་བཤེས་གཞན་ལ་ཡང་མར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྒོམ། དེ་ནས་བར་མ་རྣམས་ཀྱང་ མར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྒོམ། དེ་ལ་མཛའ་བཤེས་འདྲ་བའི་བློ་སྐྱེས་པ་ན་དགྲ་རྣམས་ཀྱང་མར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྒོམ། དེ་ལ་མ་དང་འདྲ་བའི་བློ་སྐྱེས་པ་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མར་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ལ་རིམ་གྱིས་རྒྱ་ཇེ་ཆེ་ཇེ་ཆེར་བཏང་ལ་བསྒོམ་མོ
Chinese
因此，在生死轮回中，没有不曾获得此身，没有不曾生于此地，也没有不曾作为母亲等亲眷的情况，经中如是说。不仅过去如此，未来也将如此，如此思维后，应坚定寻求自己未曾被母亲关爱的确定性。因为如果生于此，忆念其恩德等容易生起，如果未生于此，则没有忆念恩德等的基础。第二，在将一切众生观为母亲之后，首先观修今生的母亲，如博朵瓦所许诺的那样观修，生起迅速。在前方观想一位清晰的母亲形象。不仅现在如此，从无始轮回以来，她都无数次地做过我的母亲，如此思维多次。如此，在她做母亲的时候，从一切损害中保护我，成办一切利益安乐。特别是今生，首先在子宫中长久地怀着我。然后，在出生的时候，一个毛茸茸、黄澄澄的小东西依偎着她的体温。在十个指头上嬉戏。喂我乳汁。用嘴喂我食物。用嘴擦拭我的鼻涕。用手擦拭我的不净之物，用各种方法不知疲倦地养育我。而且，在饥渴的时候，给我食物和饮料；寒冷的时候，给我衣服；贫穷的时候，给我自己舍不得用的财物。这些用品也不是轻易得到的，而是掺杂着罪恶、痛苦和恶语，辛辛苦苦地寻找来的。如果孩子生病等遭受痛苦，她宁愿自己死去，也不愿孩子死去；宁愿自己生病，也不愿孩子生病，从内心深处这样选择。并且，用方法消除孩子的痛苦。总之，尽自己所知和所能，成办一切利益安乐，消除一切损害和痛苦，全神贯注地思考这些方式。如此观修后，生起不仅仅是口头上的忆念恩德之心，然后将父亲等其他亲友也视为母亲来观修。然后，将中等的人也视为母亲来观修。当生起像对待亲友一样的心时，也将敌人视为母亲来观修。当生起像对待母亲一样的心时，首先将一切众生视为母亲，然后逐渐扩大范围来观修。
English
Therefore, in the cycle of birth and death, there is no instance where one has not taken this body, has not been born in this place, or has not been a relative such as a mother, as stated in the sutras. Not only has this been the case in the past, but it will also be the case in the future. Thinking in this way, one should firmly seek certainty that one has not been cared for by one's mother. For if one is born here, it is easy to remember her kindness, etc., but if one is not born here, there is no basis for remembering her kindness, etc. Secondly, after contemplating all sentient beings as mothers, one should first contemplate one's mother in this life, as Potowa promised, so that it arises quickly. Visualize a clear image of your mother in front of you. Not only now, but from beginningless samsara, she has been my mother countless times, think in this way several times. In this way, when she was my mother, she protected me from all harm and accomplished all benefits and happiness. Especially in this life, she first carried me in her womb for a long time. Then, at the time of birth, a fuzzy, yellowish little thing snuggled against her warmth. Playing with her ten fingers. Feeding me milk. Feeding me food with her mouth. Wiping my snot with her mouth. Wiping my impurities with her hands, raising me in various ways without fatigue. Moreover, when I was hungry and thirsty, she gave me food and drink; when I was cold, she gave me clothes; when I was poor, she gave me wealth that she herself could not bear to use. These items were not easily obtained, but were mixed with sin, suffering, and evil words, and were obtained through hard work. If the child suffers from illness or other suffering, she would rather die herself than have the child die; she would rather be sick herself than have the child be sick, choosing this from the bottom of her heart. And she would use methods to eliminate the child's suffering. In short, to the best of her knowledge and ability, she would accomplish all benefits and happiness, and eliminate all harm and suffering, focusing single-mindedly on these ways. After contemplating in this way, when a mind of remembering kindness arises that is not merely verbal, then one should also regard one's father and other friends as mothers and contemplate. Then, one should also regard those in between as mothers and contemplate. When a mind arises that is like treating friends, one should also regard enemies as mothers and contemplate. When a mind arises that is like treating one's mother, one should first regard all sentient beings as mothers, and then gradually expand the scope and contemplate.
Tibetan
། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྐྱེ་ཤི་འཕོས་པས་ངོ་མ་ཤེས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་བདག་གི་མ་དྲིན་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ཞིང་སྐྱབས་མེད་པ་དེ་རྣམས་རྩིས་མེད་དུ་དོར་ནས་རང་ཉིད་འཁོར་བ་ལས་ཅི་ཐར་བྱེད་ན་དེ་ལས་ཁྲེལ་ཆུང་བ་མེད་དེ། སློབ་སྤྲིངས་ལས། ཉེ་དུ་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོའི་ཁོངས་སུ་ཆུད་གྱུར་པ། །ཀློང་གི་ནང་དུ་ལྷུང་བ་ལྟ་བུར་སྣང་བཞིན་དུ། །སྐྱེ་ཤི་འཕོས་པས་ངོ་མ་ཤེས་པ་དེ་བོར་ནས། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཐར་བྱེད་ན་དེ་ལས་ཁྲེལ་བོར་མེད། །ཅེས་སོ། །དེས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་དྲིན་ཅན་འདོར་བ་ནི་མ་རབས་རྣམས་ལའང་མི་རིགས་ན་བདག་གི་ཚུལ་དང་ག་ལ་མཐུན་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་དྲིན་ལན་བསྐོར་བའི་ཁུར་གཟུང་ངོ༌། །འོ་ན་ཕན་ལན་བྱེད་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་བྱ་སྙམ་ན། མ་རང་གིས་ཀྱང་འཁོར་བའི་བདེ་འབྱོར་ཅི་ཙམ་ཞིག་ཐོབ་སྟེ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་བསླུས་པ་མེད། དེས་ན་བདག་གིས་སྔོན་ཆད་ཉོན་མོངས་པའི་གདོན་གྱིས་བརླམས་པའི་དབང་གིས་རྨས་ནས་རྨ་དྲག་པོ་བྱུང་ཟིན་པ་ལ་བ་ཚྭ་ལ་སོགས་པའི་འགྱུར་བྱེད་འདེབས་པ་དང་འདྲ་བར། རང་བཞིན་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་སླར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་བསྐྱེད་ པ་དང༌། བྱམས་པས་ཕན་བཏགས་པ་དེ་རྣམས་ནི་ཐར་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་ལ་དགོད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཕན་ལན་བྱ་དགོས་སོ། །མདོར་བསྡུ་ན་རང་གི་མ་དྲན་པ་རྣལ་དུ་མི་གནས་པར་སྨྱོ་ཞིང་མིག་ལོང་བ་ལོང་ཁྲིད་མེད་པ། གོམ་པ་རེ་རེ་ནས་བརྡེག་འཆའ་ཞིང་གཡང་ཁ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ནས་འགྲོ་ན། མ་དེས་ཀྱང་བུ་ལ་མི་རེ་ན་སུ་ལ་རེ། བུ་དེ་ལ་ཡང་མ་དེ་འཇིགས་པ་དེ་ལས་སྒྲོལ་བ་མི་འབབ་ན་སུ་ལ་འབབ་པས་དེ་ལས་སྒྲོལ་དགོས། དེ་བཞིན་དུ་མར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་གདོན་གྱིས་སེམས་རྣལ་དུ་གནས་པ་དཀྲུགས་པས་ཤེས་པ་ལ་རང་དབང་མ་ཐོབ་པས་ནི་སྨྱོ། མངོན་མཐོ་ངེས་ལེགས་ཀྱི་ལམ་ལྟ་བའི་མིག་དང་ནི་བྲལ། ཡང་དག་པའི་བཤེས་ཀྱི་ལོང་ཁྲིད་ནི་མེད། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཞིང་ཉེས་སྤྱོད་ཀྱིས་དབྱེན་བཅོས་པས་ནི་བརྡེག་འཆའ། སྤྱིར་འཁོར་བ་དང་ཁྱད་པར་དུ་ངན་འགྲོའི་གཡང་ས་འགྲིམ་པ་མཐོང་ན། མ་དེ་ཡང་བུ་ལ་རེ་དགོས་ལ་བུ་ལ་ཡང་མ་དེ་འདོན་པ་འབབ་པས་དེ་ལྟར་བསམས་ནས་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་གདོན་པའི་དྲིན་གཟོ་བྱ་སྟེ། བསླབ་བཏུས་ལས། ཉོན་མོངས་ཀྱིས་སྨྱོ་གཏི་མུག་ལྡོངས། །གཡང་ས་མང་པོའི་ལམ་དུ་ནི། །གོམ་པ་རེ་རེ་བརྡེག་འཆའ་བ། །བདག་དང་གཞན་རྟག་མྱ་ངན་གཞི། །འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་སྡུག་
Chinese
第三，像这样，仅仅因为生死流转而认不出来，就把我那些受苦且无依无靠的慈母们弃之不顾，自己想方设法从轮回中解脱，没有比这更无耻的了。《学集论》中说：“亲友沉溺轮回海，犹如堕入深渊中，生死流转不相识，若有一人求自脱，无耻莫过此行径。”因此，抛弃如此恩重的母亲，即使是下等人也会觉得不应该，更何况我呢？想到这里，就应该承担起回报恩情的重任。那么，应该如何报答恩情呢？即使母亲自己获得了轮回的安乐和富裕，也无法避免被欺骗。因此，我应该像过去被烦恼魔所迷惑，伤口已经很严重的情况下，又在伤口上撒盐一样，对于那些天生就痛苦的众生，不应该再给他们制造各种痛苦，而应该用慈爱来报答他们，让他们获得解脱和涅槃的安乐。总而言之，自己的母亲因为不忆念而精神错乱，就像瞎子没有向导一样，每走一步都可能跌倒，并且面临着可怕的悬崖。母亲不指望儿子，还能指望谁呢？儿子如果不把母亲从那样的恐惧中解救出来，又能指望谁呢？所以一定要救度他们。同样，曾经做过我们母亲的众生，因为烦恼魔扰乱了他们的心，使他们无法自主，所以才会精神错乱。他们失去了看清增上生和决定胜道路的眼睛，没有正士的引导。每一个瞬间，他们都在用恶行来制造障碍，眼看着他们走向轮回，特别是恶道的悬崖。母亲需要指望儿子，儿子也应该救度母亲，所以要这样想，一定要报答将他们从轮回中解脱出来的恩情。《学集论》中说：“烦恼所致心狂乱，愚昧盲瞽失方向，步步逼近悬崖边，自他皆是忧伤因，众生皆处痛苦中。”
English
Thirdly, just because we don't recognize them due to the transience of birth and death, to abandon my kind mothers who are suffering and helpless, and to try to liberate oneself from samsara, there is nothing more shameless than that. As it says in the Śikṣāsamuccaya: "Relatives are immersed in the ocean of samsara, like falling into a deep abyss. Because of the transience of birth and death, they are not recognized. If one person seeks liberation for themselves, there is no greater shame than this." Therefore, abandoning such kind mothers is something that even the lowest of people would find inappropriate, let alone myself. Thinking this way, one should take on the responsibility of repaying their kindness. So, how should one repay their kindness? Even if the mother herself obtains the happiness and wealth of samsara, she cannot avoid being deceived by them. Therefore, I should not inflict various kinds of suffering on those beings who are naturally suffering, just as in the past, when I was deluded by the demon of afflictions, and the wound was already severe, I would sprinkle salt on it. Instead, I should repay them with loving-kindness, so that they may attain the happiness of liberation and nirvana. In short, one's own mother is deranged because she does not remember, like a blind person without a guide. Every step she takes, she may fall, and she faces a terrifying cliff. If the mother does not rely on her son, who else can she rely on? If the son does not rescue the mother from that fear, who else can? So, one must liberate them. Similarly, sentient beings who have been our mothers in the past are deranged because the demon of afflictions has disturbed their minds, preventing them from being autonomous. They have lost the eyes to see the path of higher rebirth and definite goodness, and they have no guide of a true spiritual friend. Every moment, they are creating obstacles with their misdeeds, and seeing them heading towards samsara, especially the cliffs of the lower realms. The mother needs to rely on her son, and the son should also liberate the mother. So, thinking in this way, one must repay the kindness of liberating them from samsara. As it says in the Śikṣāsamuccaya: "Afflicted by afflictions, the mind is deranged, ignorant, blind, and without direction. Step by step, they approach the edge of the cliff. Self and others are the cause of sorrow. All beings are in suffering."