Tibetan
་དུ་གཟོ་བ་ལས་དང༌། དྲིན་དུ་གཟོ་བ་དྲིན་དྲན་པ་ལས་དང༌། དྲིན་དྲན་པ་ནི་མར་མཐོང་བ་ལས་འབྱུང་སྟེ་བདུན་ནོ། །འདི་ལ་གཉིས། རིམ་པ་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པ། རིམ་ཅན་དུ་སྦྱང་བ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་གྱི་རྩ་བ་སྙིང་རྗེར་བསྟན་པ། རྒྱུ་འབྲས་གཞན་རྣམས་དེའི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྱུར་ཚུལ་ལོ། ། དང་པོ་ལ་གསུམ། ཐོག་མར་གལ་ཆེ་བ། བར་དུ་གལ་ཆེ་བ། ཐ་མར་གལ་ཆེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཡིད་བསྐྱོད་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བ་ལས་གདོན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་དམ་འཆའ་བར་འགྱུར་ལ། སྙིང་རྗེ་དམན་ན་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་མི་འོང་བས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་སྒྲོལ་བའི་ཁུར་འཁྱེར་བ་ནི་དེ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁུར་དེ་མི་འཛིན་ན་ཐེག་ཆེན་པར་མི་ཚུད་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ནི་ཐོག་མར་གལ་ཆེའོ། །བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པ་ལས། བཙུན་པ་ཤཱ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ། གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མི་ཟད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཙུན་པ་ཤཱ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ། འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བ་ནི་མིའི་སྲོག་གི་དབང་པོའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང༌། གཱ་ཡ་གཽ་རི་ལས་ཀྱང༌། འཇམ་དཔལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་རྩོམ་པ་ནི་ཅི། གནས་ནི་གང༌། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་རྩོམ་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའོ། །གནས་ནི་སེམས་ཅན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ལན་གཅིག་སེམས་དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེས་ནས་ཞུགས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྲངས་མང་ཞིང་བྱེད་ངན་པ་དང༌། བསླབ་བྱ་ཡང་ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའ་ཞིང་མཐའ་ཡས་པ་དང་དུས་ཀྱང་དཔག་མེད་དགོས་པར་མཐོང་ བ་ན་ཞུམ་ནས་ཐེག་པ་དམན་པར་ལྟུང་བ་ལ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལན་གཅིག་བསྐྱེད་པ་ཙམ་མིན་པར་ཇེ་འཕེལ་དུ་གོམས་པར་བྱས་པས། རང་གི་བདེ་སྡུག་ལ་མི་ལྟ་ཞིང་གཞན་དོན་ལ་མི་སྐྱོ་བས་ཚོགས་ཐམས་ཅད་བདེ་བླག་ཏུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། སངས་རྒྱས་རྣམས་འབྲས་བུ་བརྙེས་པའི་ཚེ་ཡང་ཐེག་དམན་བཞིན་ཞི་བར་མི་གནས་པར་ནམ་མཁའ་ཇི་སྲིད་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པ་ཡང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཐུ་སྟེ་དེ་མེད་ན་ཉན་ཐོས་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ལོ་ཏོག་ལ་ཐོག་མར་ས་བོན་དང་བར་དུ་ཆུ་དང
Chinese
于恩情上报恩，从忆念恩情而来；忆念恩情是从视其为恩德而来，共有七种。此处有二：于次第生起定解，如次第般修习实义。初者有二：显示大乘道之根本为悲心，其余因果转变为彼之因果之理。初者有三：最初重要，中间重要，最后重要。初者是：大悲心若动摇内心，则为了救度一切有情出离轮回，必定会立下誓言。若悲心微弱，则不会如此行事，因此，救度所有众生的重担，依赖于此。若不承担此重担，则不属于大乘行者，因此，悲心最初是重要的。于《无尽慧经》中说： 贤者舍利弗之子，又，菩萨之大悲是无尽的。为何如此说？因为是先导。贤者舍利弗之子，譬如，呼吸出入是人命的先导。同样，菩萨的大悲是圆满成就大乘的先导。又于《迦叶品》中说： 文殊，菩萨之行为的开端是什么？住所是什么？文殊说： 天子，菩萨之行为的开端是大悲，住所是有情。如是。第二是：如是，一旦生起那样的心而进入，然有情数量众多且行为恶劣，所应学习的也极其困难且无边无际，时间也需无数劫，见到这些而灰心，从而堕入小乘。若非仅一次生起大悲，而是习惯于使其增长，则不顾自己的苦乐，不厌倦于利他，从而轻而易举地圆满一切资粮。第三是：诸佛于获得果位之时，也不像小乘那样安住于寂静，而是尽虚空之际利益有情，这也是大悲的力量，若无此，则会像声闻一样。譬如，对于庄稼来说，最初是种子，中间是水。
English
To repay kindness is from remembering kindness; remembering kindness comes from seeing it as a kindness, there are seven in total. Here there are two: generating certainty in the order, and actually practicing the meaning in order. The first has two: showing the root of the Mahayana path as compassion, and the reason why other causes and effects transform into its causes and effects. The first has three: important at the beginning, important in the middle, and important at the end. The first is: if great compassion moves the mind, then in order to liberate all sentient beings from samsara, one will definitely make a vow. If compassion is weak, then one will not act in this way, therefore, the burden of saving all beings depends on this. If one does not take on this burden, then one does not belong to the Mahayana practitioner, therefore, compassion is important at the beginning. In the Teaching of Inexhaustible Intelligence it says: Venerable Sharadvati's son, also, the great compassion of the Bodhisattvas is inexhaustible. Why is that? Because it is the forerunner. Venerable Sharadvati's son, for example, the breath going in and out is the forerunner of the life force of a person. Similarly, the great compassion of the Bodhisattva is the forerunner of the perfect accomplishment of the Great Vehicle. Also in the Gaya Gaurī it says: Manjushri, what is the beginning of the conduct of the Bodhisattvas? What is the dwelling place? Manjushri said: Son of the gods, the beginning of the conduct of the Bodhisattvas is great compassion, and the dwelling place is sentient beings. Thus it is. The second is: Thus, once such a mind has arisen and entered, but sentient beings are numerous and act badly, and what should be learned is also extremely difficult and limitless, and time is also needed for countless eons, seeing these and becoming discouraged, thereby falling into the Hinayana. If it is not just once that great compassion arises, but one becomes accustomed to increasing it, then one does not look at one's own happiness and suffering, and one is not weary of benefiting others, thereby easily perfecting all accumulations. The third is: when the Buddhas attain the fruit, they do not abide in peace like the Hinayana, but benefit beings as long as space exists, this is also the power of great compassion, without it, one would become like a Shravaka. For example, for crops, the seed is first, and water in the middle.
Tibetan
་ཐ་མར་སྨིན་པ་གལ་ཆེ་བ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལོ་ཏོག་ལ་ཡང་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་དུ་གལ་ཆེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཡིན་པར་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཞང་སྣ་ཆུང་སྟོན་པས། ཇོ་བོ་ལ་གདམས་ངག་ཞུས་ཀྱང༌། འཇིག་རྟེན་བློས་ཐོངས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམས་བྱ་བ་ཞིག་ལས་མི་འོང་བྱས་པ་ལ། དགེ་བཤེས་སྟོན་པས་ཁྲེལ་ནས། དེ་ཇོ་བོའི་གདམས་ངག་གི་མཐིལ་ཕྱུང་བ་ལ། གསུང་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་གནད་མཁྱེན་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་རྙེད་པ་ཡང་འདི་ཁོ་ན་དཀའ་བས་ཡང་ཡང་བསག་སྦྱང་དང༌། སྡོང་པོ་བཀོད་པ་སོགས་ཀྱི་གསུང་རབ་དང་དགོངས་འགྲེལ་རྣམས་བལྟས་ནས་ངེས་པ་བརྟན་པོ་བཙལ་དགོས་ཏེ། དཔལ་ལྡན་མ་ཁོལ་གྱིས། ཁྱོད་ཀྱི་ཐུགས་ནི་རིན་པོ་ཆེ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ས་བོན་དེ། །དཔའ་ཁྱོད་ཁོ་ནས་སྙིང་པོར་མཁྱེན། །དེ་གཞན་སྐྱེ་བོས་འོལ་མི་དབྱི། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། མར་ ཤེས་ནས་བྱམས་པའི་བར་རྒྱུར་འགྱུར་ཚུལ། ལྷག་བསམ་དང་སེམས་བསྐྱེད་འབྲས་བུར་འགྱུར་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་སྡུག་བསྔལ་དང་འབྲལ་འདོད་ཙམ་ཞིག་ནི་སེམས་ཅན་དེའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ཡང་བསམས་ན་སྐྱེ་མོད་ཀྱང༌། བློ་དེ་སྐྱེ་སླ་བ་དང་ཤུགས་དྲག་ལ་བརྟན་པོར་སྐྱེ་བ་ལ་ནི། སྔོན་དུ་སེམས་ཅན་དེ་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་གཅེས་ལ་ཕངས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཞིག་དགོས་ཏེ། གཉེན་ལ་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ན་མི་བཟོད་ལ་དགྲ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ན་དགའ་ཞིང༌། དགྲ་གཉེན་བར་མ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ན་ཕལ་ཆེར་ཡལ་བར་འདོར་བའི་བཏང་སྙོམས་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། ཡིད་དུ་སྡུག་པ་ཡོད་པས་ཡིན་ལ་དེ་ཇི་ཙམ་གཅེས་པ་དེ་ཙམ་དུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་མི་བཟོད་པ་ཡང་དེ་ཙམ་དུ་སྐྱེ་སྟེ། གཅེས་པ་ཆུང་འབྲིང་ལ་མི་བཟོད་པ་ཤས་ཆུང་ལ། ཤིན་ཏུ་གཅེས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་མོ་ལ་ཡང་མི་བཟོད་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བས་སོ། །དགྲ་ལ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་ན་འབྲལ་འདོད་མི་སྐྱེ་བར་མ་ཟད་ད་དུང་དེ་ལས་ཆེ་བ་དང༌། དེ་དང་མ་བྲལ་ན་སྙམ་པ་སྐྱེ་བ་ནི་ཡིད་དུ་མི་འོང་བས་ལན་ལ། དེ་ཡང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཤས་ཆེ་ཆུང་གིས་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་ལ་དགའ་བ་ཤས་ཆེ་ཆུང་དུ་འགྱུར་རོ། །དགྲ་གཉེན་བར་མའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་མི་བཟོད་པ་ཡང་མེད་ལ། དགའ་བ་ཡང་མེད་པ་ནི་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་གང་ཡང་མེད་པས་ལན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་སེམས་ཅན་གཉེན་དུ་སྒོམ་པ་ནི་ཡིད་འོང་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་ཡིན་ལ། གཉེན་གྱི་མཐར་ ཐུག་ནི་མ་ཡིན་པས་མར་སྒོམ་པ་དང༌། དེའི་དྲིན་དྲན་པ་དང༌། དྲིན་ལན་གཟོ་བ་གསུམ
Chinese
就像最后的成熟很重要一样，对于佛陀的庄稼来说，开始、中间和结束时最重要的也是慈悲，这是吉祥月称所说的。因此，香纳琼敦巴向觉沃请教教诲时，觉沃只是说：“舍弃世间，修持菩提心。”格西敦巴对此感到羞愧，说：“这才是觉沃教诲的精髓。”他这样说，是因为他精通佛法的要点。获得定解也很困难，因此要反复积累和净化，并通过阅读《树木庄严》等经文和注释来寻求坚定的定解。正如吉祥玛阔所说：“您的心是珍宝，圆满菩提的种子，只有您才能领会其精髓，其他人无法理解。”第二部分分为两点：从认识母亲到成为慈爱的中间原因的方式，以及发自内心的善良愿望和菩提心成为结果的方式。第一点是：一般来说，仅仅是想要脱离痛苦，通过反复思考众生的痛苦就能产生。但是，为了使这种想法容易产生、力量强大且稳定，首先需要将众生视为可爱、珍贵和令人怜惜的对象。就像亲人遭受痛苦时无法忍受，敌人遭受痛苦时感到高兴，而对既非敌人也非亲人的人遭受痛苦时，则大多会忽略并产生一种漠不关心的态度一样。其中，第一种情况是因为有喜爱之情，而且越是珍视，就越无法忍受痛苦。对于轻微的珍视，无法忍受的程度也较小；而对于极度的珍视，即使是微小的痛苦也无法忍受。看到敌人遭受痛苦，不仅不会产生想要脱离痛苦的想法，反而会产生希望他们遭受更大的痛苦，或者希望他们无法脱离痛苦的想法，这是因为不喜欢他们。而且，不喜欢程度的大小也会影响对敌人遭受痛苦时感到高兴程度的大小。对于既非敌人也非亲人的人的痛苦，既没有无法忍受的感觉，也没有高兴的感觉，这是因为既没有喜爱之情，也没有不喜欢之情。因此，修持将众生视为亲人是为了培养喜爱之情，而亲人的最终 目的不是母亲，所以要修持母亲，忆念她的恩德，并报答她的恩情，这三点
English
Just as the final ripening is important, so too is compassion important in the beginning, middle, and end for the harvest of the Buddha, as stated by glorious Chandrakirti. Therefore, when Zhang Nachengtönpa requested teachings from Jowo, Jowo only said, "Renounce the world and cultivate bodhicitta." Geshe Tönpa was ashamed of this and said, "This is the essence of Jowo's teachings." He said this because he was proficient in the key points of the Dharma. Gaining certainty is also difficult, so one must repeatedly accumulate and purify, and seek firm certainty by looking at scriptures and commentaries such as the Ornament of the Tree. As glorious Makhol said, "Your mind is a jewel, the seed of perfect enlightenment, only you understand its essence, others cannot comprehend it." The second part has two points: how knowing the mother becomes the intermediate cause for love, and how heartfelt good intentions and bodhicitta become the result. The first point is: In general, merely wanting to be separated from suffering can arise by repeatedly contemplating the suffering of sentient beings. However, in order for that thought to arise easily, powerfully, and stably, it is necessary to first have a sentient being that is pleasing, cherished, and pitiable. It is like being unable to bear the suffering of a loved one, rejoicing at the suffering of an enemy, and mostly ignoring and developing an attitude of indifference towards the suffering of someone who is neither an enemy nor a loved one. Of these, the first is because there is affection, and the more cherished they are, the more unbearable their suffering becomes. For slight cherishing, the degree of unbearableness is small, while for extreme cherishing, even small suffering becomes greatly unbearable. Seeing the suffering of an enemy, not only does the thought of wanting to be separated from suffering not arise, but the thought of wanting them to suffer even more, or wanting them not to be separated from suffering, arises because they are disliked. Moreover, the degree of dislike affects the degree of joy felt when the enemy suffers. There is neither unbearableness nor joy in the suffering of someone who is neither an enemy nor a loved one, because there is neither affection nor dislike. Therefore, cultivating sentient beings as loved ones is for the purpose of cultivating affection, and the ultimate purpose of loved ones is not the mother, so one must cultivate the mother, remember her kindness, and repay her kindness, these three