Tibetan
་ནི་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་གཅེས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ལ། སེམས་ཅན་ལ་བུ་གཅིག་པ་ལྟར་སྙིང་དུ་སྡུག་པར་འཛིན་པའི་བྱམས་པ་ནི་དེ་གསུམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། དེས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །བདེ་བ་དང་ཕྲད་འདོད་ཀྱི་བྱམས་པ་དང༌། སྙིང་རྗེ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངེས་པ་མི་སྣང་ངོ༌། །སེམས་བསྐྱེད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་སེམས་ཅན་རྣམས་གཉེན་དུ་སྒོམ་པ་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་དང་བཙུན་པ་ཟླ་བ་དང་སློབ་དཔོན་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་བློ་རིམ་གྱིས་སྦྱངས་པས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་པ་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ལ་ཐོབ་འདོད་སྐྱེ་བས་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་མོད། བར་དེར་ལྷག་བསམ་བཅུག་པས་ཅི་བྱ་སྙམ་ན། སེམས་ཅན་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ན་སྙམ་པའི་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཚད་མེད་པ་ནི་ཉན་རང་ལ་ཡང་ཡོད་ཀྱང༌། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བདེ་བ་སྒྲུབ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བ་ཁུར་དུ་བཞེས་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་པ་མིན་པ་ལ་མེད་པས་སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་བསམ་པ་ལྷག་པའི་ལྷག་བསམ་སྐྱེད་དགོས་ཏེ། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པའི་མདོ་དྲངས་པ་ལས་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བའི་བློ་སྐྱེས་པ་ན། རང་གི་གནས་སྐབས་འདི་ལྟ་བུས་ནི། སེམས་ཅན་གཅིག་གི་དོན་ཡང་རྫོགས་པར་བྱ་མི་ནུས་ལ། དེར་མ་ཟད་དགྲ་བཅོམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ གོ་འཕང་ཐོབ་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཉུང་ཟད་རེ་དང་དེའི་དོན་ཡང་ཐར་པ་ཙམ་སྒྲུབ་པར་ནུས་ཀྱི། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་དགོད་མི་ནུས་པས། སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་པ་དང༌། དེ་དག་གི་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དོན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་སུ་ཞིག་གིས་ནུས་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ན། སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་ལ་ནུས་པ་དེ་ཡོད་པར་ཤེས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་སྐྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། གཞན་དོན་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་སྦྱང་བ། བྱང་ཆུབ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་སྦྱང་བ། སྦྱངས་པའི་འབྲས་བུ་སེམས་བསྐྱེད་ངོས་གཟུང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བློ་དེ་སྐྱེ་བའི་གཞི་བསྒྲུབ་པ་དང༌། བློ་དེ་བསྐྱེད་པ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སེམས་ཅན་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒྲུབ་པ་དང༌། ཐམས་ཅད་ཡིད་འོང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་སྔོན་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་རྣམས་འདིར་ཡང་བླངས་ལ་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཐོག་མར་སེམས་ཅན་ཁ་ཅིག་ལ་ཆགས་ཁ་ཅིག་ལ་སྡང་བའི་ཕྱོགས་རིས་སུ་གཅོད་པ་བཀག་ནས་སེམས་
Chinese
是令人满意和珍爱的成办者。如待独子般珍爱众生的慈爱，是那三者的果实，它能生起悲悯。希求与安乐相伴的慈爱，以及悲悯，因果的定性并不显现。观修众生为亲友是生起菩提心的因，这是由导师月称、比丘月以及导师寂护所说的。第二，如此次第修习心，生起悲悯后，为了众生的利益，生起想要获得佛果之心，仅此就足够了。中间加入增上意乐要做什么呢？希望众生与安乐相伴，远离痛苦的慈爱和悲悯无量，即使是声闻和缘觉也有。但荷负着为一切众生成办安乐和遣除痛苦的重任，唯有大乘者才有，因此必须生起超胜的意乐，即勇猛的意乐。从《宝性论》的注释中，引用慧海请问经可以得知。如此生起了解脱众生的心，以自己这样的状态，甚至连一个众生的利益也无法圆满成办。不仅如此，即使获得二阿罗汉的 果位，也只能利益少许众生，并且也只能成办解脱。无法利益一切众生，因此想到谁能圆满成办无边众生，以及他们暂时和究竟的利益呢？知道唯有佛才能做到，因此为了众生的利益，生起想要获得佛果之心。第二分为三：修习希求利他之意乐，修习希求菩提之意乐，以及认识修习之果——菩提心。第一分为二：成办生起此意乐的基础，以及真实生起此意乐。第一分为二：成办对众生心平等，以及成办一切都具有悦意之相。第一，如前在下士中士时所说，前行等次第，在此也要受持并修习。首先，断除对某些众生贪执，对某些众生嗔恨的偏袒，
English
is the accomplisher of satisfaction and preciousness. Loving-kindness, which cherishes sentient beings as if they were one's only child, is the fruit of those three, and it gives rise to compassion. Loving-kindness that desires to be associated with happiness, and compassion, do not show the certainty of cause and effect. Contemplating sentient beings as relatives is the cause of generating bodhicitta, which was taught by the teacher Chandrakirti, the monk Chandra, and the teacher Kamalashila. Second, in this way, when compassion arises from gradually training the mind, it is sufficient to generate the desire to attain Buddhahood for the sake of sentient beings. But what is to be done by inserting an additional intention in the middle? Immeasurable loving-kindness and compassion, which wish sentient beings to be associated with happiness and separated from suffering, are also present in hearers and self-realizers. However, taking on the burden of accomplishing happiness and eliminating suffering for all sentient beings is not present in those who are not Mahayanists, so it is necessary to generate an intention that is superior to the intention of courage. This can be known from the quotation of the Sutra Requested by Blo Gros Gya Mtsho in the commentary on the Uttaratantra. When the mind of liberating sentient beings arises in this way, in this state of one's own, one cannot even completely accomplish the benefit of one sentient being. Moreover, even if one attains the position of two arhats, one can only benefit a few sentient beings, and one can only accomplish liberation. Since one cannot benefit all sentient beings, one wonders who can completely accomplish the temporary and ultimate benefit of infinite sentient beings. Knowing that only the Buddha can do it, one generates the desire to attain Buddhahood for the sake of sentient beings. The second has three parts: training the mind in seeking the benefit of others, training the mind in seeking enlightenment, and recognizing the result of training, bodhicitta. The first has two parts: accomplishing the basis for generating that mind, and actually generating that mind. The first has two parts: accomplishing equanimity towards sentient beings, and accomplishing that all have a pleasing appearance. First, as explained earlier in the context of the lower and middle persons, the preliminary practices and other steps should also be taken and practiced here. First of all, cutting off partiality by being attached to some sentient beings and hating others,
Tibetan
སྙོམས་པ་མ་བསྒྲུབས་ན་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་གང་སྐྱེ་བ་དེ་ཕྱོགས་རིས་ཅན་དུ་སྐྱེ་ཡི། ཕྱོགས་རིས་མེད་པ་ལ་དམིགས་ནས་མི་སྐྱེ་བས་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡང་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་མེད་པ་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ ཞིག་དང་རང་ཉིད་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་སྡང་དང་བྲལ་ནས་སེམས་སྙོམས་པ་གཉིས་གསུངས་པ་ལས་འདིར་ཕྱི་མའོ། །འདི་སྒོམ་པའི་གོ་རིམ་ནི་སྐྱེ་སླ་བས་ཐོག་མར་ཕན་གནོད་གང་ཡང་མ་བྱས་པའི་བར་མ་ཞིག་ལ་དམིགས་རྟེན་བྱས་ནས། རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་བསལ་ཏེ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་གྲུབ་ན་དེ་ནས་མཛའ་བཤེས་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒྲུབ་སྟེ། དེ་ལ་སེམས་མ་སྙོམས་པ་ནི་ཆགས་སྡང་གིས་རིས་སུ་གཅོད་པའམ་ཆགས་པ་ཆེ་ཆུང་གིས་མ་སྙོམས་པའོ། །དེ་ལ་སྙོམས་ན་དགྲ་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒོམ་སྟེ། དེ་ལ་མ་སྙོམས་པ་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་མཐུན་པར་བལྟས་ནས་ཞེ་སྡང་བའོ། །དེ་ལ་སྙོམས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒོམ་མོ། །དེ་ཡང་གཉིས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་ངོས་ནས་ནི་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་འདོད་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པར་མཚུངས་པས་ན། ཁ་ཅིག་ལ་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཕན་འདོགས་ཤིང་ཁ་ཅིག་ལ་རིང་བར་བཟུང་ནས་གནོད་པ་བྱེད་པའམ་ཕན་པ་མི་བྱེད་པ་མི་རིགས་སོ་སྙམ་པ་དང༌། རང་གི་ངོས་ནས་ནི། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འཁོར་བ་ན་སེམས་ཅན་གང་ལན་བརྒྱར་བདག་གི་གཉེན་དུ་མ་གྱུར་པ་ནི་གང་ཡང་མེད་པས། གང་ལ་ནི་ཆགས་པར་བྱ་ལ་གང་ལ་ནི་སྡང་བར་བྱ་སྙམ་དུ་སེམས་པའོ། །ཞེས་སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས་གསུངས་སོ། །ཡང་གཉེན་ལ་ཆགས་པ་ལ་ནི། བུ་མོ་ཟླ་བ་མཆོག་གིས་ཞུས་པ་ལས། བདག་གིས་སྔོན་ཆད་ཁྱེད་རྣམས་ཐམས་ཅད་བསད། ། བདག་ཀྱང་ཁྱེད་ཀྱིས་སྔོན་ཆད་གཤགས་ཤིང་གཏུབས། །ཀུན་ཀྱང་ཕན་ཚུན་དགྲ་དང་གསོད་པ་ཡིན། །ཁྱེད་ཅག་ཇི་ལྟར་འདོད་ཆགས་སེམས་ཀྱང་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། སྔར་ངེས་མེད་ཀྱི་ཉེས་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་དགྲ་གཉེན་ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་འགྱུར་ནས་འགྲོ་བའི་ཚུལ་བསམ་སྟེ། དེས་ནི་ཁྲོ་ཆགས་གཉིས་ཀ་ལྡོག་གོ །འདི་དགྲའམ་གཉེན་ཁྱད་གཞིར་བཟུང་ནས་བྱེད་དགོས་པས་དགྲ་གཉེན་གྱི་བློ་ལྡོག་མི་དགོས་ཀྱི་དགྲ་གཉེན་ཡིན་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཆགས་སྡང་གིས་རིས་སུ་གཅོད་པའི་བློ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། མར་བསྒོམ་པ། དྲིན་དྲན་པ། དྲིན་དུ་གཟོ་བ་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། འཁོར་བ་ལ་ཐོག་མ་མེད་པས་རང་གི་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་ཐོག་མ་མེ
Chinese
如果没有修习平等心，那么所生起的慈爱和悲心就会带有偏袒。因为不会缘于无偏袒而生起，所以应当修习舍心。其中，一种是修习众生没有贪嗔等烦恼的状态，另一种是自己远离对众生的贪嗔而心平等，这里指的是后者。修习此的次第是，因为容易生起，所以首先以一个无有任何恩惠或损害的中立者作为所缘。之后，去除贪执和嗔怒，从而修习平等心。如果平等心得以成就，那么之后就对朋友修习平等心。对此不平等的原因是贪嗔的区分，或者贪执的大小不平等。对此平等之后，就对敌人修习平等心。对此不平等的原因是完全视为不和而嗔恨。对此平等之后，就对一切众生修习平等心。这也有两种：从众生的角度来说，因为一切众生都相同地希求安乐，不欲痛苦，所以认为亲近某些众生而施以利益，疏远某些众生而加以损害或不施利益是不合理的。从自己的角度来说，从无始以来在轮回中，没有哪个众生不曾多次做过自己的亲人，因此认为不应有对某些众生贪执，对某些众生嗔恨的想法。这是《修习次第中篇》中所说的。此外，对于贪执亲友，如《月上女请问经》中所说：我以前曾经杀死你们所有人，你们以前也曾经肢解和砍伐我，我们都曾经是互相的敌人和杀戮者，你们怎么还会生起贪欲之心呢？如前在不定过患时所说的那样，思维一切怨亲迅速变化而去的道理，这样就能遣除嗔恨和贪执。这必须以怨敌或亲友作为差别的基础来进行，所以不需要遣除怨敌或亲友的想法，而是以怨敌或亲友为理由，来阻止以贪嗔进行区分的想法。第二，有三种：知母、念恩、报恩。第一是，因为轮回没有开始，所以自己的出生也没有开始。
English
If equanimity is not cultivated, then whatever love and compassion arise will be biased. Because it does not arise from impartiality, one should cultivate equanimity. Among them, one is to cultivate the state of beings without afflictions such as attachment and aversion, and the other is oneself being free from attachment and aversion towards beings and having equanimity, here referring to the latter. The order of cultivating this is, because it is easy to arise, one should first use a neutral person who has neither benefited nor harmed as the object of focus. Afterwards, remove attachment and anger, thereby cultivating equanimity. If equanimity is achieved, then afterwards cultivate equanimity towards friends. The reason for inequality towards them is the distinction of attachment and aversion, or the inequality of the size of attachment. After equalizing this, then cultivate equanimity towards enemies. The reason for inequality towards them is hating by viewing them as completely incompatible. After equalizing this, then cultivate equanimity towards all beings. This also has two aspects: From the perspective of beings, because all beings equally desire happiness and do not want suffering, it is unreasonable to favor some beings and bestow benefits, while distancing oneself from some beings and harming them or not bestowing benefits. From one's own perspective, from beginningless time in samsara, there is no being who has not been one's relative many times, therefore one should not have the thought of being attached to some beings and hating others. This is what is said in the "Middle Stages of Cultivation". Furthermore, regarding attachment to relatives, as stated in the "Inquiry of the Daughter of the Moon": I have killed all of you before, you have also dismembered and cut me before, we have all been mutual enemies and killers, how can you still have thoughts of desire? As mentioned earlier in the context of the fault of uncertainty, contemplate the way in which all enemies and relatives quickly change and depart, thus both anger and attachment can be averted. This must be done by taking enemies or relatives as the basis for distinction, so there is no need to eliminate the idea of enemies or relatives, but rather to use enemies or relatives as the reason to prevent the idea of distinguishing with attachment and aversion. Secondly, there are three: recognizing (all beings as) mother, remembering kindness, and cultivating repaying kindness. The first is: because samsara has no beginning, one's own birth also has no beginning.