Tibetan
། །བདག་གཞན་ཆ་ལས་འཛིན་དང་སྡང༌། །འདི་དག་དང་ནི་ཡོངས་འབྲེལ་ལས། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་འཇོམས་སེམས་ཅན་འཇོམས་ཤིང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཇོམས། །ཉམས་བཅས་རྙེད་པས་དམན་ཞིང་བསྲུང་དང་དེ་བཞིན་སྟོན་པས་སྨད། །རྩོད་པ་མི་སྙན་དེ་ནི་གཞན་དུ་མི་ཁོམ་གནས་སུ་སྐྱེ། །ཐོབ་དང་མ་ཐོབ་ཉམས་པས་ཡིད་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་འཐོབ། །ཅེས་སོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང༌། ཞེ་སྡང་སྲེད་སོགས་དགྲ་རྣམས་ནི། །རྐང་ལག་ལ་སོགས་ཡོད་མིན་ལ། །དཔའ་མཛངས་མིན་ཡང་ཇི་ཞིག་ལྟར། །དེ་དག་གིས་བདག་བྲན་བཞིན་བྱས། །བདག་གི་སེམས་ལ་གནས་བཞིན་དུ། །དགའ་མགུར་ བདག་ལ་གནོད་བྱེད་པ། །དེ་ལའང་མི་ཁྲོ་བཟོད་པ་ནི། །གནས་མིན་བཟོད་པ་སྨད་པའི་གནས། །གལ་ཏེ་ལྷ་དང་ལྷ་མིན་རྣམས། །ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགྲར་ལངས་ཀྱང༌། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་མནར་མེད་པའི། །མེ་ནང་འཁྲིད་ཅིང་འཇུག་མི་ནུས། །ཉོན་མོངས་སྟོབས་ཅན་དགྲ་འདིས་ནི། །གང་དང་ཕྲད་ན་རི་རབ་ཀྱང༌། །ཐལ་བ་ཡང་ནི་མི་ལུས་པ། །དེར་བདག་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་འདོར། །བདག་གི་ཉོན་མོངས་དགྲ་བོ་གང༌། །དུས་རིང་ཐོག་མཐའ་མེད་པ་ལྟར། །དགྲ་གཞན་ཀུན་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུར། །ཡུན་རིང་ཐུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཐུན་པར་རིམ་གྲོ་བསྟེན་བྱས་ན། །ཐམས་ཅད་ཕན་དང་བདེ་བྱེད་ན། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ནི་བསྟེན་བྱས་ན། །ཕྱིར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་གནོད་པ་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཉེས་དམིགས་རྣམས་བསམ་པར་བྱའོ། །དགོན་པ་བའི་ཞལ་ནས། ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་ཉེས་དམིགས་དང་མཚན་ཉིད་དང་གཉེན་པོ་དང་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་རྣམས་ཤེས་དགོས། ཉེས་དམིགས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སྐྱོན་དུ་བལྟ། དགྲར་གཟུང༌། ཉེས་དམིགས་མ་ཤེས་ན་དགྲར་མི་གོ་བས། མདོ་སྡེ་རྒྱན་དང༌། སྤྱོད་འཇུག་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་སེམས་པ་ཡིན་གསུང་བ་དང༌། ཉོན་མོངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཆོས་མངོན་པ་མཉན། མ་མཐའ་ནའང་ཕུང་པོ་ལྔའི་རབ་བྱེད་མཉན་ལ། རྩ་བ་དང་ཉེ་ཉོན་རྣམས་ངོ་ཤེས་པར་བྱས་ནས། ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པ་ གང་རུང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ཙ་ན་འདི་དེ་ཡིན་ཨང༌། ཁོ་བྱུང་ངོ༌སྙམ་དུ་ངོས་བཟུང་ཡིན། ཉོན་མོངས་དང་འཐབ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུང་བ་ལྟར་གོ་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བསག་པར་བྱ་བའི་ལས་ངོས་བཟུང་བ། དེ་ཇི་ལྟར་གསོག་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་ནི། སེམས་པའི་ལས་ནི་རང་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་ཡུལ་རྣམས་ལ་གཡོ་ཞིང་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་སེམས
Chinese
說：「執著於自他之分和憎恨，一切過失都由此而生。」 第三，如《經莊嚴論》所說：「煩惱摧毀自我，摧毀眾生，摧毀戒律。有損者因獲得而衰損，受守護及如是受導師呵責。爭論不悅耳，彼於他處生於無暇之境。獲得與未獲得之衰損，於意中獲得巨大痛苦。」 《入行論》中也說：「嗔恚貪等諸怨敵，無有手足等肢分，非是勇士亦非智，云何彼等奴役我？彼等住於我心中，隨意自在為損惱，我竟忍受不憤恨，堪忍實為不應理！設若天神與非天，一切向我作敵對，彼等亦不能引我，投入無間火中燒。大力煩惱怨敵力，若與彼力相遇者，縱使須彌山王亦，剎那粉碎如微塵。吾之煩惱怨敵者，如是長時無始終，其他怨敵皆非爾，不能如是久存住。若以順適承事彼，一切反作饒益事，然我若供煩惱敵，反令損惱及苦增。」應當思維如是所說之過患。 貢巴瓦說：「捨棄煩惱，必須了知煩惱的過患、體性、對治和生起之因。了知過患後，視為過失，視為敵人。若不了知過患，則不視為敵人。如《經莊嚴論》和《入行論》中所說的那樣思維。」又說：「為了知煩惱的體性，也應聽聞《法蘊論》，至少也要聽聞《五蘊論》，認識根本煩惱和近分煩惱後，無論貪嗔等任何一種生起，都要認定『這就是它，它出現了』，這樣才能與煩惱作戰。」應如是理解。 第二，分二：認識應積累之業，以及如何積累之方式。第一，心的業是指與自身相應的心，能搖動並驅使對境的心。
English
It is said, "Grasping at the division of self and other, and hatred, all faults arise from this." Third, as stated in the Ornament of the Sutras, "The afflictions destroy the self, destroy sentient beings, and destroy discipline. Those with losses are diminished by gain, and are reproached by protectors and teachers alike. Disputes are unpleasant, and they are born elsewhere in unfavorable circumstances. The loss of what is gained and not gained brings great suffering to the mind." It is also said in the Guide to the Bodhisattva's Way of Life, "Enemies such as anger and desire do not have limbs such as hands and feet. They are neither brave nor intelligent, yet how do they enslave me? They dwell in my mind, freely causing harm. I endure this without resentment, and such tolerance is truly unreasonable! Even if all the gods and demigods were to rise up against me as enemies, they could not lead me into the fires of Avici. But the powerful enemy of afflictions, when encountered, can instantly reduce even Mount Meru to dust. My enemy of afflictions is without beginning or end, like a long period of time. Other enemies are not like that; they cannot endure so long. If I serve them in a suitable manner, they will all bring benefit and happiness. But if I serve the enemy of afflictions, they will only increase harm, suffering, and trouble." One should contemplate the faults mentioned in this way. Gompa-wa said, "To abandon afflictions, one must know the faults, characteristics, antidotes, and causes of arising of afflictions. Having understood the faults, one should regard them as faults and take them as enemies. If one does not understand the faults, one will not regard them as enemies. One should think as stated in the Ornament of the Sutras and the Guide to the Bodhisattva's Way of Life." He also said, "To know the characteristics of afflictions, one should also listen to the Abhidharma. At the very least, one should listen to the Analysis of the Five Aggregates, and having recognized the root afflictions and the near afflictions, whenever any kind of attachment, anger, etc., arises, one should recognize, 'This is it, it has appeared.' Only then can one fight with the afflictions." It should be understood as stated. Second, there are two parts: identifying the actions to be accumulated, and how to accumulate them. First, the action of the mind is the mind that moves and drives the objects of the mind that are in accordance with itself.
Tibetan
་བྱུང་ཡིད་ཀྱི་ལས་སོ། །བསམ་པ་ནི། སེམས་པ་དེས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལུས་ངག་གི་ལས་ཏེ། དེ་ལ་རིག་བྱེད་དང་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་གཟུགས་ཅན་ཁོ་ནར་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདོད་པ་ལ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་བཀག་ནས། ལུས་ངག་གི་རིག་བྱེད་དང་མཉམ་དུ་འཇུག་པའི་སེམས་པ་ལ་བཞེད་པས། ལས་གཉིས་ཀ་སེམས་པར་བཤད་དོ། །དེ་ལ་མི་དགེ་བའི་ལས་ནི་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་ཡིན་ལ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་ནི་འདོད་པ་ཁམས་ཀྱི་བསྡུས་པའི་དགེ་བའི་ལས་སོ། །མི་གཡོ་བའི་ལས་ནི་གཟུགས་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སས་བསྡུས་པའི་དགེ་བ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ལས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ནས་ནི་ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་ཡོད་ཀྱང་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་གསར་དུ་མི་གསོག་པས། འཁོར་བར་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་གསོག་པ་པོ་ནི་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པ་མན་ཆད་ཀྱི་སོ་སྐྱེ་ཐམས་ཅད་དོ། །དེ་ཡང་རྟེན་དེས་སྒོ་གསུམ་པོས་སྲོག་གཅོད་ སོགས་མི་དགེ་བ་འདུ་བྱེད་ན་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་གསོག་ལ། འདོད་ཁམས་ཀྱི་དགེ་བ་སྦྱིན་གཏོང་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་སོགས་འདུ་བྱེད་ན་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་དང༌། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སས་བསྡུས་པའི་ཞི་གནས་སོགས་སྒོམ་ན་མི་གཡོ་བའི་ལས་གསོག་གོ །གསུམ་པ་ལ་ལྔ། འཆི་བའི་རྐྱེན། འཆི་བའི་སེམས། དྲོད་གང་ནས་སྡུད་པ། ཤི་ནས་བར་དོ་འགྲུབ་ལུགས། དེ་ནས་སྐྱེ་སྲིད་དུ་སྐྱེ་བ་ལེན་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཚེ་ཟད་པས་འཆི་བ་ནི། སྔོན་ལས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་འཕངས་པའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཟད་དེ་དུས་ལ་བབ་སྟེ་འཆི་བའོ། །བསོད་ནམས་ཟད་ནས་འཆི་བ་ནི། ཡོ་བྱད་མེད་དེ་འཆི་བ་ལྟ་བུའོ། །ཡ་ང་བ་མ་སྤངས་པར་འཆི་བ་ནི། འཆི་བའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཁ་ཟས་ཚོད་མི་ཟིན་པར་ཟ་བ་སོགས་དགུ་མདོ་ནས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། དད་སོགས་དགེ་བ་དང༌། ཆགས་སོགས་མི་དགེ་བའི་སེམས་གཉིས་ནི། རང་གིས་སམ་གཞན་གྱིས་དྲན་དུ་བཅུག་པ་ལ་བརྟེན་ནས། འདུ་བྱེད་རགས་པ་འཇུག་པའི་བར་དུ་སེམས་ལ་འབྱུང་ལ། ལུང་མ་བསྟན་གྱི་སེམས་དང་ལྡན་པར་འཆི་བ་ནི། དགེ་མི་དགེའི་སེམས་གཉིས་རང་གིས་མ་དྲན་ལ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དྲན་པར་མ་བྱས་པའོ། །དེ་ལ་དགེ་བ་བྱེད་པ་ནི་མུན་ཁྲོད་ནས་སྣང་བར་འགྲོ་བ་དང་འདྲ་ལ། འཆི་བའི་ཚེ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་ཞིང་བདེ་བར་འཆི་ལ་གནད་གཅོད་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ཚབས་ཆུང་ངོ༌། །མི་དགེ་བ་བྱེད་པ་ནི་སྣང་
Chinese
是從意而生的業。 思惟是：由心所引發的身語之業，將其分為表業與非表業二者，有分別論者主張唯有色法才是業，但被世親論師所遮止。 他認為，與身語的表業同時存在的心才是業，因此，兩種業都說是心。 其中，不善業是不福業，福業是欲界所攝的善業。 不動業是色界和無色界所攝的，具有染污的善業。 第二，現證無我之後，雖然仍因業和煩惱而有輪迴的產生，但不會新造能引發輪迴的業。 因此，會造作能引發輪迴的業的，是安住於大乘加行道頂位以下的凡夫。 也就是說，以該所依，透過身語意三門，如果造作殺生等不善業，就會積累不福業；如果造作布施、持戒等欲界的善業，就是福業；如果修習禪定等色界和無色界所攝的止，就會積累不動業。 第三部分有五個方面：死亡的因緣、死亡的心、暖氣從何處收攝、死後中陰的形成方式、以及從那裡轉生到生有的方式。 第一個是：壽命耗盡而死，是指先前業力所決定的壽命全部耗盡，時機成熟而死亡。 福德耗盡而死，就像缺乏資具而死亡一樣。 未捨棄粗重而死，就像不節制飲食等死亡的因緣，如同《九次第定經》中所說。 第二個是：信心等善心，以及貪 attachment 等不善心，是依靠自己或他人憶念而生起，在粗分念頭生起之間，會於心中產生。 以無記心而死，是指自己未憶念善與不善之心，他人也未使其憶念。 其中，行善就像從黑暗走向光明一樣，死亡時會出現各種如夢境般悅意的景象，安樂而死，而且斷氣也極為輕微。 作惡
English
arises from mental karma. Thinking is: the actions of body and speech that are aroused by the mind. These are divided into expressive and non-expressive actions. Some Particularists assert that only form is karma, but this is refuted by Master Vasubandhu. He believes that the mind, which engages simultaneously with the expressive actions of body and speech, is karma. Therefore, both actions are said to be the mind. Among these, non-virtuous karma is non-meritorious karma, and meritorious karma is virtuous karma included in the desire realm. Immovable karma is virtuous karma included in the form and formless realms, which is tainted. Secondly, after directly realizing selflessness, although there is still rebirth in samsara due to the power of karma and afflictions, new karma that propels rebirth is not accumulated. Therefore, the accumulators of karma that propel rebirth are all ordinary beings below those who abide in the great supreme Dharma of the Mahayana path of union. That is, with that basis, through the three doors of body, speech, and mind, if one engages in non-virtuous actions such as killing, one accumulates non-meritorious karma; if one engages in virtuous actions of the desire realm such as giving and keeping precepts, it is meritorious karma; if one cultivates calm abiding included in the form and formless realms such as meditation, one accumulates immovable karma. The third part has five aspects: the causes of death, the mind of death, from where heat is collected, how the intermediate state is formed after death, and from there how to take rebirth into the state of existence. The first is: dying from the exhaustion of life, which means that all the life determined by previous karma is exhausted, the time is ripe, and one dies. Dying from the exhaustion of merit is like dying from lack of resources. Dying without abandoning the coarse, like the causes of death such as eating immoderately, as stated in the Nine Section Scripture. The second is: virtuous minds such as faith, and non-virtuous minds such as attachment, arise relying on one's own or another's recollection, and arise in the mind between the arising of coarse thoughts. Dying with an unspecified mind means that one does not recall virtuous or non-virtuous minds oneself, nor does another cause one to recall them. Among these, doing good is like going from darkness to light, and at the time of death, various pleasing dream-like images appear, one dies peacefully, and the cutting of breath is also extremely slight. Doing evil