Tibetan
བྱེད་ཡོངས་འགྱུར་ཞེས་པ་ཡི། །སྡུག་བསྔལ་དག་གིས་ཉེ་བར་གཙེས། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བའི་ཚུལ། དེས་ལས་གསོག་ཚུལ། འཆི་འཕོ་བ་དང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། འཁོར་བ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ལ་ལས་ཉོན་གཉིས་དགོས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་མེད་ན་སྔར་བསགས་ཀྱི་ལས་བགྲང་ལས་འདས་པ་ཡོད་ཀྱང་རླན་དང་ས་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ས་བོན་གྱིས་མྱུ་གུ་མི་འགྲུབ་པ་བཞིན་དུ། ལས་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་མེད་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མྱུ་གུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཉོན་མོངས་ཡོད་ན་ལས་སྔར་བསགས་མེད་ཀྱང༌། དེ་མ་ཐག་གསར་དུ་བསགས་ནས་ཕུང་པོ་ཕྱི་མ་ལེན་པའི་ཕྱིར༌རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྲིད་པའི་སྲེད་ལས་རྣམ་བརྒལ་བའི། །ལས་གཞན་འཕེན་ནུས་མ་ཡིན་ཏེ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཟད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང༌། སྲེད་པ་ནི། ཡོད་ན་སླར་ཡང་འབྱུང་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་གལ་ཆེ་ལ་དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཤེས་པ་ལ་རག་ལས་པས་ཉོན་མོངས་རྣམས་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་གསུམ།ཉོན་མོངས་ངོས་གཟུང་བ། ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ། ཉོན་མོངས་པའི་ཉེས་དམིགས་སོ། །དང་པོ་ལ་བཅུ་ལས། འདོད་ཆགས་ནི། ཕྱིའམ་ནང་གི་ཡུལ་སྡུག་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ་དམིགས་ནས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རས་ལ་སྣུམ་ཞུགས་པ་དབྱུང་དཀའ་བ་བཞིན་དུ། འདི་ཡང་རང་གི་དམིགས་པ་ལ་ཞེན་ཅིང་མཆེད་པ་ནི་དམིགས་པ་དེ་དང་དབྲལ་ དཀའ་བའོ། །ཁོང་ཁྲོ་བ་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་མཚོན་དང་ཚེར་མ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་རྣམས་ལ་དམིགས་ནས་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པ་སེམས་རྩུབ་མོ་ཡུལ་དེ་རྣམས་ལ་གནོད་པ་བྱ་བར་སེམས་པའོ། །ང་རྒྱལ་ནི། འཇིག་ལྟ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཕྱིའམ་ནང་གི་མཐོ་དམན་དང་བཟང་ངན་ལ་དམིགས་ནས་སེམས་ཁེངས་པ་སྟེ། མཐོ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འཇུག་པའོ། །མ་རིག་པ་ནི། བདེན་བཞི་དང་ལས་འབྲས་དང་དཀོན་མཆོག་གི་རང་བཞིན་ལ་བློ་མི་གསལ་བས་མི་ཤེས་པའི་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི། བདེན་པ་སོགས་གསུམ་ལ་དམིགས་ནས་ཡོད་དམ་མེད་ཡིན་ནམ་མིན་སྙམ་པའོ། །འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ང་དང་ངའི་ཞེས་བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་འཇིག་པ་ནི་མི་རྟག་པ་དང༌། ཚོགས་པ་ནི་དུ་མ་ཡིན་པས་འདིས་གང་ལ་བལྟ་བའི་གཞི་ནི་མི་རྟག་པ་དང་དུ་མའི་ཆོས་ཙམ་ཡིན་གྱི། རྟག་པ་དང་གཅིག
Chinese
名为“所作皆变”的（偈颂），被诸苦所逼迫。如是说。第二（部分）有三（个主题）： 烦恼生起的方式，由此积业的方式，死亡、转移和连接的方式。第一（个主题）是：轮回成就的原因需要业和烦恼二者，但烦恼是主要的。因为如果没有烦恼，即使有先前积累的无数业，就像没有湿气和土地等的种子不能生长一样，因为业没有共同作用的条件，所以痛苦的幼苗不会生长。如果存在烦恼，即使没有先前积累的业，也会立即新积累，从而获得来世的蕴。正如《释量论》中所说：超越有之贪爱的，其他业不能抛，因为共同作用者已尽。又说：贪爱是，若有则再次生。因此，亲近烦恼的对治法非常重要，而这又取决于了解烦恼，因此应该精通烦恼。这有三个方面：烦恼的辨识、生起的次第、烦恼的过患。第一（方面）有十（种烦恼），其中贪欲是：缘于外部或内部的悦意可爱之境而随之执着，例如油渗入布中难以取出一样，这也执着于自己的目标并蔓延，难以与目标分离。嗔恚是：缘于众生、痛苦、武器和荆棘等痛苦之境，而普遍恼害，心怀粗暴，想要对那些境造成伤害。我慢是：依赖于坏聚见，缘于外部或内部的高低和好坏而心生骄傲，表现出高人一等的姿态。无明是：对四圣谛、业果和三宝的自性不清楚，因此是不了解的烦恼。怀疑是：缘于真谛等三者，心想是有还是没有，是或不是。坏聚见是：缘于近取蕴，认为是我和我的，是执着于我与我所的智慧烦恼。其中，坏是无常，聚是众多，因此以此所观察的基础仅仅是无常和众多的法，而不是常和一。
English
That which is called "All Actions Change," is afflicted by sufferings. Thus it is said. The second (part) has three (themes): The way afflictions arise, the way karma is accumulated by them, and the way of death, transference, and connection. The first (theme) is: The cause of the accomplishment of samsara requires both karma and afflictions, but afflictions are the main thing. Because if there are no afflictions, even if there are countless previously accumulated karmas, just as a seed without moisture and soil, etc., cannot grow, because karma does not have the conditions for co-action, the sprout of suffering will not grow. If there are afflictions, even if there is no previously accumulated karma, it will immediately be newly accumulated, thereby obtaining the aggregates of the next life. As it is said in the Pramāṇavārttika: Other karma that transcends the craving for existence cannot throw, because the co-actor is exhausted. And it is said: Craving is, if it exists, it will arise again. Therefore, it is very important to cultivate the antidote to afflictions, and this depends on knowing afflictions, so one should be proficient in afflictions. This has three aspects: the identification of afflictions, the order of arising, and the faults of afflictions. The first (aspect) has ten (afflictions), among which desire is: clinging to a pleasing and desirable object, whether external or internal, just as oil seeps into cloth and is difficult to remove, this also clings to its own object and spreads, making it difficult to separate from the object. Anger is: focusing on beings, suffering, weapons, thorns, and other sources of suffering, and being completely tormented, with a rough mind, wanting to harm those objects. Pride is: relying on the view of the perishable collection, focusing on external or internal high and low, good and bad, and being proud, appearing superior. Ignorance is: not being clear about the nature of the Four Noble Truths, the results of karma, and the Three Jewels, therefore it is an affliction of not knowing. Doubt is: focusing on the three, such as the truth, thinking whether it exists or not, is or is not. The view of the perishable collection is: focusing on the aggregates of grasping, thinking of "I" and "mine," it is the wisdom-affliction of clinging to self and what belongs to self. Among them, perishable is impermanent, and collection is many, therefore the basis for observing this is only impermanent and many dharmas, not permanent and one.
Tibetan
་པུའི་གང་ཟག་ནི་མེད་དོ། །ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཞེས་མིང་བཏགས་སོ། །མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་ནི། འཇིག་ལྟས་གང་བཟུང་བའི་བདག་དེ་ལ་དམིགས་ནས་རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་པའམ་འདི་ནས་ཕྱི་མར་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཆད་པར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི། འཇིག་ལྟ་མཐར་ལྟ་ལོག་ལྟ་གསུམ་གང་རུང་ དང༌། དེ་དག་གང་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་ལྟ་བ་པོའི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་ནི། འཆལ་ཚུལ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། ཆ་བྱད་དང་ཚུལ་དང་ལུས་ངག་གི་འཇུག་པ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང༌། གང་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དག་འབྱུང་བའི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་སྡིག་པ་འདག་པ་དང་ཉོན་མོངས་ལས་གྲོལ་བ་དང་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱིན་པར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ལོག་ལྟ་ནི། ཚེ་སྔ་ཕྱི་དང་ལས་འབྲས་སོགས་མེད་ཅེས་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དང༌། དབང་ཕྱུག་དང་གཙོ་བོ་སོགས་འགྲོ་བའི་རྒྱུར་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །དེ་རྣམས་ནི་གྲུབ་མཐའ་གོང་འོག་ཐུན་མོང་གི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་ངོས་འཛིན་ཡིན་གྱི། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ནི་འོག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འཇིག་ལྟ་དང་མ་རིག་པ་སོ་སོར་འདོད་པ་ལྟར་ན། དཔེར་ན་ཐག་པ་བསྡོགས་པ་ལ་མུན་པ་ཅུང་ཟད་བབས་ཏེ་ཐག་པའི་གནས་ལུགས་མི་གསལ་བ་ན་དེ་ལ་སྦྲུལ་འཛིན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བ་ལྟར། ཕུང་པོའི་གནས་ལུགས་གསལ་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་མ་རིག་པའི་མུན་པ་ལས་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་ལ། དེ་ལས་ཉོན་མོངས་གཞན་རྣམས་སྐྱེའོ། །དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ལྟར་ན་འཇིག་ལྟ་ཉིད་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྩ་བའོ། །དེ་ ཡང་འཇིག་ལྟས་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་ན་རང་གཞན་སོ་སོ་བར་རིས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་ལ། དེ་ལྟར་བཅད་ནས་རང་ཕྱོགས་ལ་ཆགས་པ་དང་གཞན་ཕྱོགས་ལ་ཞེ་སྡང་འབྱུང༌། བདག་ལ་དམིགས་ནས་ཁེངས་པ་ཡང་སྐྱེ་ལ། བདག་དེ་ཉིད་ལ་རྟག་ཆད་དུ་འཛིན་ཞིང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སོགས་དང༌། དེ་དང་འབྲེལ་བའི་སྤྱོད་པ་ངན་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་སྐྱེའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་སྟོན་པའི་སྟོན་པ་དང༌། དེས་བསྟན་པའི་ལས་འབྲས་དང་བདེན་བཞི་དང་དཀོན་མཆོག་སོགས་ལ་དེ་དག་མེད་དོ་ཞེས་པའི་ལོག་ལྟའམ། ཡང་ན་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་དམ་མེད་ཡིན་ནམ་མིན་སྙམ་དུ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་དེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། བདག་ཡོད་ན་ནི་གཞན་དུ་ཤེས
Chinese
补特伽罗是不存在的。为了显示这个，所以命名为坏聚见。 执边见是：以坏聚见所执著的“我”为对境，认为常恒不变，或者认为从今生到后世没有连接的断灭见，这种具有染污的智慧。 见取见是：坏聚见、边见、邪见三种中的任何一种，以及以这些见解所依附的见者的蕴为对境，执为殊胜的具有染污的智慧。 戒禁取见是：舍弃邪淫的戒律，以及对于仪容、行为和身语的作法加以规定的禁行，以及以这些所依附的蕴为对境，认为可以消除罪恶、从烦恼中解脱以及必定能从轮回中解脱的具有染污的智慧。 邪见是：诽谤说没有前世后世和业果等，以及认为自在天和主宰等是众生的原因的增益的具有染污的智慧。 这些是以上下部派共同承认的角度所作的烦恼的界定。应成派中观的观点将在下文阐述。 第二种情况是：如果像分别承认坏聚见和无明那样，比如在昏暗中，绳子堆积在一起，绳子的状态不清晰时，就会产生认为是蛇的念头。同样，当蕴的状态清晰时，由于遮蔽的无明的黑暗，就会产生将蕴误认为“我”的念头，由此产生其他的烦恼。如果认为二者是一体的，那么坏聚见本身就是烦恼的根本。 也是因为坏聚见执著有“我”时，就会将自己和他人区分开来。这样区分之后，就会对自己一方产生贪恋，对他人一方产生嗔恨。也会因为执著“我”而产生傲慢。并且会执著这个“我”为常或断，以及产生我见等，以及对与此相关的恶劣行为执为殊胜。 同样，对于宣说无我的导师，以及他所宣说的业果、四谛和三宝等，产生“这些都不存在”的邪见，或者对于这些是否存在、是或不是等产生怀疑。如《释量论》中说：如果我存在，则知有他。
English
The person of the aggregates is non-existent. It is named view of the perishable aggregates in order to show this. The view of holding to extremes is: focusing on the self that is grasped by the view of the perishable, it is the wisdom of affliction that views permanence as absolute or views annihilation as having no connection from this life to the next. The view of holding views as supreme is: any of the three views of the perishable, extreme views, and wrong views, and the wisdom of affliction that holds as supreme by focusing on the aggregates of the one who holds the views on which they are based. The holding of ethics and asceticism as supreme is: the ethics of abandoning immoral conduct, and the asceticism of definitely determining the conduct of appearance, behavior, and body and speech, and the wisdom of affliction that views the purification of sins, liberation from afflictions, and definite deliverance from samsara by focusing on the aggregates on which they are based. Wrong view is: the imputation that there is no past and future life and no cause and effect, etc., and the wisdom of affliction of superimposition that holds power and the chief, etc., as the cause of beings. These are identifications of afflictions made from the point of view of the commonality of the higher and lower schools. The system of the Madhyamaka-Prasaṅgika will be explained below. The second is: according to those who assert the view of the perishable and ignorance as separate, for example, when a rope is piled up and a little darkness falls, so that the state of the rope is not clear, then the thought of grasping it as a snake arises. Similarly, when the state of the aggregates is clear, the darkness of ignorance that obscures it causes the delusion of grasping the aggregates as a self, and from that the other afflictions arise. According to those who assert that the two are one, the view of the perishable itself is the root of afflictions. Also, when the view of the perishable grasps a self, it makes a distinction between self and others. Having made such a distinction, attachment arises towards one's own side and hatred arises towards the other side. Pride also arises from focusing on the self. And one holds that self to be permanent or annihilated, and one holds to the view of self, etc., and one holds as supreme the bad conduct associated with it. Similarly, towards the teacher who teaches selflessness, and the cause and effect, the four truths, and the Three Jewels, etc., that he teaches, one has the wrong view that "these do not exist," or one has doubts as to whether such things exist, are or are not. As it says in the Pramāṇavārttika: If the self exists, then one knows others.