Tibetan
བ་ནི་བཅིངས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་ལས་གྲོལ་བ་ནི་ཐར་པའོ། །དེ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་ནི་ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བློའོ། །གཉིས་པ་ནི། དཔེར་ན་སྐོམ་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བ་ལ་ཐོབ་འདོད་འབྱུང་བ་དེ། སྐོམ་པས་གདུངས་པ་ལ་མི་འདོད་པར་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པ་བཞིན་དུ། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོའི་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཐར་པ་ལ་ཐོབ་འདོད་འབྱུང་བ་ཡང་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པས། སྲིད་པའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས་ནས་དེ་ལ་འདོར་འདོད་ཀྱི་བློ་མ་སྐྱེས་ན། སྡུག་བསྔལ་དེ་ཞི་བ་ལ་ཐོབ་འདོད་མི་འབྱུང་སྟེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། གང་ལ་འདིར་སྐྱོ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཞི་གུས་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལ་གཉིས། སྡུག་བདེན་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམ་པ། ཀུན་འབྱུང་འཁོར་བའི་འཇུག་རིམ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྡུག་བདེན་བདེན་བཞིའི་ཐོག་མར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བསྟན་པ། སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་པ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་འབྱུང་ནི་རྒྱུ་དང་སྡུག་བདེན་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་ཀུན་འབྱུང་སྔ་ལ་སྡུག་བསྔལ་འཕྱི་བ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། རིམ་པ་དེ་དང་མི་མཐུན་པར། དགེ་སློང་དག །འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་འཕགས་པའི་བདེན་པའོ། །འདི་ནི་ཀུན་འབྱུང་འཕགས་པའི་བདེན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤེ་ན། དེ་ལ་སྟོན་པས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རིམ་པ་ལས་བཟློག་སྟེ་གསུངས་པ་ལ་ནི། ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་ཆེན་པོ་ཡོད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟར། གདུལ་བྱ་རང་ཉིད་ལ་ཐོག་མར་འཁོར་བ་ལས་ཐར་འདོད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞིག་མ་སྐྱེས་ན། རྩ་བ་ཆད་པས་དེ་ཐར་པར་ཇི་ལྟར་འཁྲིད། དེས་ན་ཐོག་མར་གདུལ་བྱ་མ་རིག་པའི་མུན་པས་བསྒྲིབས་ནས་འཁོར་བའི་ཕུན་ཚོགས་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེ་བར་འཛིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་བསླུས་པ་ལ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་འདི་ལ་མཐའ། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཡོད་མིན་ན། །བྱིས་ཁྱོད་འདིར་ནི་བྱིང་བ་ལ། །འཇིགས་པ་ཅིས་ན་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། འདི་ནི་ཡང་དག་པར་ན་བདེ་བ་མིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །ཞེས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་དུ་མ་གསུངས་ནས་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་དགོས་པས་སྡུག་བདེན་ཐོག་མར་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་རང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོར་ལྷུང་བ་མཐོང་ནས་དེ་ལས་ཐར་པར་འདོད་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་དེ་བཟློག་དགོས་པར་མཐོང་ལ། དེ་ཡང་རྒྱུ་མ་བཟློག་ན་མི་ལྡོག་པར་ཤེས་ནས། དེའི་རྒྱུ་
Chinese
束缚的自性即是系缚，从中解脱即是解脱。想要获得它，就是希求解脱之心。第二，例如口渴的痛苦平息而生起想要获得的念头，就像依赖于见到口渴所煎熬的不悦一样，同样，想要获得能使近取蕴的痛苦得以平息的解脱，也依赖于见到近取蕴是痛苦的自性，并见到它的过患。如果修习有寂的过患后，没有生起想要舍弃它的心，就不会生起想要平息痛苦的念头。如《四百论》所说：谁若于此无厌离，彼岂能有寂静敬？因此，那有二：思维苦谛轮回的过患，思维集谛轮回的进入次第。第一有二：宣说苦谛在四谛最初宣说的密意，真实修习痛苦。第一是： 集是因，苦谛是它的果，因此集在前，痛苦在后，为什么世尊却不符合这个次第，说：比丘们，这是苦圣谛，这是集圣谛呢？对此，导师颠倒因果次第而说，有极大的修持要点，因此没有过失。那又是什么呢？像这样，如果调伏的对象自己没有生起真正想要从轮回中解脱的念头，因为断了根本，又如何引导他解脱呢？因此，首先调伏的对象被无明的黑暗所遮蔽，被认为轮回的圆满是快乐的颠倒所欺骗。如《四百论》所说：此苦海中无边际，一切品类皆非有，童稚汝于此中沉，何故不生怖畏耶？像这样，这并非真实安乐而是痛苦啊！这样宣说了诸多痛苦的行相后，必须生起厌离，因此最初宣说了苦谛。之后，自己见到沉溺于痛苦的海洋中，想要从中解脱，就见到必须遮止那痛苦，又知道如果不遮止因，就不会止息，因此知道它的因
English
Bondage is the nature of being bound, and liberation from it is liberation. Wanting to attain it is the mind that seeks liberation. Secondly, just as the desire to attain the cessation of the suffering of thirst arises from seeing the unpleasantness of being tormented by thirst, similarly, the desire to attain liberation, which pacifies the suffering of the aggregates of appropriation, also depends on seeing the faults of the aggregates of appropriation, which are of the nature of suffering. If, after contemplating the faults of existence, one does not generate the mind of wanting to abandon it, one will not generate the desire to pacify suffering. As it is said in the Four Hundred: "For whom there is no weariness here, how can there be reverence for peace?" Therefore, there are two aspects to this: contemplating the faults of suffering, the truth of suffering in cyclic existence, and contemplating the order of entry into cyclic existence, the truth of origin. The first has two aspects: explaining the intention of the Buddha in initially teaching the truth of suffering among the four truths, and actually meditating on suffering. The first is: Since origin is the cause and suffering is its result, origin comes first and suffering comes later, why did the Bhagavan not conform to this order and say: "Monks, this is the noble truth of suffering, this is the noble truth of origin?" In response to this, the Teacher spoke in reverse order of cause and effect, because there is a great point of practice, so there is no fault. What is that? Like this, if the person to be tamed does not first generate a genuine desire to be liberated from cyclic existence, how can he be led to liberation, since the root is cut off? Therefore, the person to be tamed is first obscured by the darkness of ignorance and deceived by the perverted view that holds the perfections of cyclic existence to be happiness. As it is said in the Four Hundred: "In this ocean of suffering there is no end, all categories are non-existent, child, you are sinking in this, why do you not feel fear?" Like this, this is not true happiness but suffering! After explaining the many aspects of suffering in this way, it is necessary to generate weariness, therefore the truth of suffering was initially taught. Afterwards, seeing oneself drowning in the ocean of suffering and wanting to be liberated from it, one sees that that suffering must be stopped, and knowing that it will not stop if the cause is not stopped, one knows its cause.
Tibetan
ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་སྙམ་དུ་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པས་དེའི་འོག་ཏུ་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་དང༌། ལས་དེ་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་བསྐྱེད་ཅིང་དེའི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་དུ་ཤེས་པའི་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་ཤེས་པ་སྐྱེས་ཤིང༌། བདག་འཛིན་ཡང་བཟློག་ནུས་སུ་མཐོང་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་འགགས་པའི་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ་བར་ཡི་དམ་འཆའ་བས་དེའི་འོག་ཏུ་འགོག་བདེན་གསུངས་སོ། །འོ་ན་སྡུག་བདེན་བསྟན་པ་ན་ཐར་པ་ལ་འདོད་པ་སྐྱེ་བས། སྡུག་བདེན་གྱི་འོག་ཏུ་འགོག་བདེན་སྟོན་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་དེའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་འགོག་པ་ལ་ཐོབ་ན་སྙམ་པའི་ཐར་འདོད་ཡོད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ངོས་མ་ཟིན་ཅིང་རྒྱུ་དེ་བཟློག་ནུས་སུ་མ་མཐོང་བས་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཐར་པ་ལ་ཐོབ་བྱར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཐར་པ་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་ན། དེར་འགྲོ་བའི་ལམ་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་ལམ་བདེན་ལ་འཇུག་པས་ལམ་བདེན་ཐ་མར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་བདེན་བཞི་ནི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ཀུན་ཏུ་ལན་དུ་མར་གསུངས་ཤིང༌། འཁོར་བར་འཇུག་པ་དང་དེ་ལས་བཟློག་པའི་གནད་རྣམས་བདེ་བར་གཤེགས་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་པས་རྣམ་གྲོལ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་ཞིང་ཉམས་ལེན་གྱི་འགག་བསྡོམས་ཆེ་བས་རིམ་པ་དེ་ལྟར་དུ་སློབ་མ་འཁྲིད་དགོས་ཏེ། སྡུག་བདེན་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བ་ལ་ཞེན་ལོག་རྣལ་མ་ཞིག་མེད་ན། ཐར་པ་ཐོབ་འདོད་ཚིག་ཙམ་དུ་འགྲོ་བས་ཅི་བྱས་ཀུན་འབྱུང་དུ་འགྲོ་ལ། ཀུན་ འབྱུང་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ལས་ཉོན་རྣམས་ལེགས་པར་མི་ཤེས་ན་འབེམ་མ་མཐོང་བའི་མདའ་རྡེག་པ་ལྟར། ལམ་གྱི་གནད་རྣམས་ཆད་ཅིང་སྲིད་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ལམ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡིན་པར་བཟུང་ནས་ངལ་བ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྤང་བྱ་སྡུག་ཀུན་མ་ཤེས་ན་དེ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཐར་པ་ཡང་ངོས་མི་ཟིན་པས་ཐར་པ་དོན་གཉེར་ཡང་རློམ་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། འཁོར་བ་སྤྱིའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ། སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་བསམ་པ། སྡུག་བསྔལ་དྲུག་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་དམིགས་སྐོར་སྐྱོང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཐུན་མོང་བ་རྣམས་ནི་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་རྣམས་འདིར་ཡང་བླང་བར་བྱ་ཞིང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོང་རྒྱུ་རྣམས་ལ་ནི་བློའི་མཐུ་ཡོད་ན་ཇི་ལྟར་བྲིས་པ་ལྟ
Chinese
想到底是什么样的呢？为了认识集谛的真谛，所以在其后宣说了集谛的真谛。 之后，生起了了知轮回的痛苦是具有烦恼的业，业由烦恼所生，其根本是了知我执的集谛的真谛。当见到我执也可以断除时，为了现证痛苦止息的灭谛而立誓，因此在其后宣说了灭谛。那么，如果宣说了苦谛，就会生起对解脱的渴望，因此在苦谛之后宣说灭谛是合理的，如果这样认为，没有过失，因为那时虽然有希望获得寂灭痛苦的灭谛的解脱渴望，但是由于没有认识到痛苦的因，也没有见到因可以断除，所以不会认为要现证灭谛，不会执著于把解脱作为所要获得的。像这样，当执著于要现证解脱灭谛时，会想去那里的道路是什么呢？因此进入道谛，所以最后宣说了道谛。像这样，四谛在大小乘中都多次宣说，轮回的进入和从中返回的关键，善逝都已总结，因此对于成就解脱非常重要，而且是修行的关键总结，因此必须按照那个次第引导学生。如果通过思维苦谛，没有对轮回产生真正的厌离，那么想要获得解脱就只是口头说说而已，所做的一切都会变成集谛。如果通过思维集谛，不能很好地了解轮回的根本烦恼，就像没有看到目标就射箭一样，道路的关键都会中断，把不是从有寂中解脱的道路执著为是，结果徒劳无益。如果不了解所断的苦和集，那么也无法认识到那寂灭的解脱，因此追求解脱也只是自欺欺人而已。第二部分分为两部分：思维轮回总体的痛苦，思维个别的痛苦。第一部分分为两部分：思维八苦，思维六苦。第一部分是：对于中等和共同的修心，所有共同的部分，在小士道次第中已经讲过的内容，在这里也要采用，而对于不共同的修心内容，如果智慧足够，就按照所写的那样。
English
Thinking about what it is like, in order to understand the truth of the origin, the truth of the origin is taught after that. Then, the knowledge of the truth of the origin arises, knowing that the suffering of samsara is karma with defilements, that karma is produced by defilements, and that its root is self-grasping. When it is seen that self-grasping can also be reversed, vows are made to realize the cessation of suffering, so the truth of cessation is taught after that. Now, if the truth of suffering is taught, desire for liberation will arise. Therefore, it is reasonable to teach the truth of cessation after the truth of suffering. If you think so, there is no fault, because at that time, although there is a desire for liberation, hoping to attain the cessation of the suffering of peace, since the cause of suffering has not been recognized and the cause has not been seen as reversible, it is not thought that cessation should be realized, and liberation is not grasped as something to be attained. In this way, when grasping that liberation, the cessation, should be realized, one wonders what the path to go there is. Therefore, one enters the path of truth, so the truth of the path is taught last. In this way, the four truths are taught many times in all the great and small vehicles, and the key points of entering samsara and reversing from it are summarized by the Sugata, so it is very important for accomplishing liberation and is a key summary of practice, so students must be guided in that order. If, through contemplating the truth of suffering, there is no genuine renunciation of samsara, then the desire to attain liberation will only be words, and everything done will turn into the origin. If, through contemplating the origin, the root afflictions of samsara are not well understood, it is like shooting an arrow without seeing the target. The key points of the path will be cut off, and grasping what is not the path of liberation from existence as being the path, the effort will be fruitless. If the suffering and origin to be abandoned are not understood, then the liberation of their near pacification will also not be recognized, so the pursuit of liberation will only be self-deception. The second part has two parts: contemplating the general suffering of samsara, and contemplating individual suffering. The first part has two parts: contemplating the eight sufferings, and contemplating the six sufferings. The first is: For all the middling and common mind training, the common ones are those that were taught in the small scope, and should be adopted here as well, and for the uncommon mind training, if the intelligence is sufficient, then as it is written.