Tibetan
་ལྟར་གྱུར་ནས། ཆོས་དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་པའི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་བ་ཆེས་མང་བར་སྣང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་ཚེས་གཅིག་ནས་འཆུགས་ན་བཅོ་ལྔའི་བར། ཞེས་ཟེར་བ་ལྟར་ཡིན་པས་ཉན་པ་དང་བཤད་པ་ལམ་དུ་གཏོང་ཚུལ་འདི་ལ་བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་འབད་ནས། འཆད་པ་དང་ཉན་པ་བྱུང་རེས་ཀྱིས་མ་མཐའ་རེ་དང་ལྡན་པར་བྱ་སྟེ། གདམས་པ་སྟོན་པའི་སྔོན་འགྲོའི་མཆོག་ནི་འདི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས། ལམ་གྱི་རྩ་བ་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པའི་ཚུལ། བསྟེན་ནས་བློ་ཇི་ལྟར་སྦྱང་བའི་རིམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ངེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་སྤྲོས་ཏེ་བཤད་པ། སྐྱོང་ཚུལ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་མའི་རྒྱུད་ལ་ཡོན་ཏན་སྣ་གཅིག་སྐྱེ་བ་དང༌། སྐྱོན་སྣ་གཅིག་འགྲིབ་པ་ཡན་ཆད། བདེ་ལེགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་དམ་པའི་བཤེས་ཡིན་པས་ཐོག་མར་དེའི་བསྟེན་ཚུལ་གལ་ཆེའོ། །དེ་ལ་དྲུག །བསྟེན་བྱ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་མཚན་ཉིད། སྟེན་བྱེད་སློབ་མའི་མཚན་ཉིད། དེས་དེ་ཇི་ལྟར་བསྟེན་པའི་ཚུལ། བསྟེན་པའི་ཕན་ཡོན། མ་བསྟེན་པའི་ཉེས་དམིགས། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པ་ནས་ཐེག་པ་སོ་སོའི་དབང་དུ་བྱས་པ་མང་པོ་ཞིག་གསུངས་ཀྱང༌། འདིར་སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ལམ་ལ་རིམ་གྱིས་ཁྲིད་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་འཁྲིད་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཞིག་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། བཤེས་གཉེན་དུལ་བ་ཞི་ཞིང་ཉེར་ཞི་བ། །ཡོན་ཏན་ལྷག་པ་བརྩོན་བཅས་ལུང་གིས་ཕྱུག །དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་སྨྲ་མཁས་ལྡན། །བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་སྐྱོ་བ་སྤངས་ལ་བརྟེན། །ཞེས་བཤེས་གཉེན་ཆོས་བཅུ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ལ་སློབ་མས་བརྟེན་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་རང་མ་དུལ་བས། གཞན་འདུལ་བ་གནས་མེད་པར་གསུངས་པས། གཞན་འདུལ་བའི་བླ་མ་དེས། ཐོག་མར་རང་གི་རྒྱུད་བཏུལ་བ་ཞིག་དགོས་སོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བཏུལ་བ་ཞིག་དགོས་སྙམ་ན། གང་བྱུང་བྱུང་གི་སྒྲུབ་པ་བྱས་ནས། རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་མིང་བཏགས་པ་རེ་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པས་མི་ཕན་པས། རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་སྤྱི་དང་མཐུན་པའི་རྒྱུད་འདུལ་ལུགས་ཤིག་དགོས་ཏེ། དེ་ནི་བསླབ་པ་རིན་པོ་ཆེ་གསུམ་དུ་ངེས་པས། དུལ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་དུལ་བ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་སྟེ། སོ་སོར་ཐར་པ་ལས། རྟག་ཏུ་འབད་པས་བདའ་བ་ཡི། །སེམས་རྟ་ཁ་བླན་དཀའ་བ་ལ། །མཐུན་པའི་གཟེར་རྣོན་བརྒྱ་པ་ཡི།
Chinese
就像这样，佛法本身似乎变成了烦恼的帮凶。因此，正如“初一错过，十五也错过”所说的那样，对于如何将听闻和讲说付诸实践，有智慧的人应该努力，使讲说和听闻交替进行，至少具备其中之一。因为这是展示教诲的最佳前行。第四部分分为两点：依止善知识作为道路的根本的方式，以及依止后如何修心的次第。第一部分分为两点：为了生起定解而稍微详细地讲述，以及简略地展示修持的方式。第一点是：哪怕是弟子相续中生起一个功德，或者减少一个过失，一切安乐的根本都是上师，因此首先依止上师的方式非常重要。这方面有六点：所依止的善知识的特征，能依止的弟子的特征，弟子如何依止善知识的方式，依止的利益，不依止的过患，以及总结这些内容的意义。第一点是：一般来说，从包括注释在内的所有经论，到针对各个乘的观点，已经讲了很多。但这里要展示的是，引导三士道的次第，从而引导到成佛之道大乘的善知识。也就是《现观庄严论》中所说： “善知识调伏寂静极寂静，功德超胜具足精进富于教，通达真实善巧说法具悲悯，舍弃厌倦依止如是师。” 意思是说，弟子必须依止具备十法（藏文：ཆོས་བཅུ།）的善知识。因为自己没有调伏，调伏他人是不可能的。因此，要调伏他人的上师，首先必须调伏自己的相续。那么，应该如何调伏呢？如果只是随便修一修，然后给一些东西贴上证悟功德的标签，这对相续是没有帮助的。因此，必须有一种与佛陀的普遍教义相一致的调伏相续的方式。那就是确定为三种珍贵的训练，因此才说了调伏等等三种。其中，调伏是戒律的训练，如《别解脱经》所说： “常以精勤追逐之，心如烈马难调伏，百钉锐利之铁橛。
English
Thus, the Dharma itself seems to become an accomplice to afflictions. Therefore, as it is said, "If you miss the first, you miss the fifteenth," those with wisdom should strive to put listening and speaking into practice, ensuring that either speaking or listening occurs alternately, possessing at least one of them. This is because it is the best preliminary for showing instructions. The fourth part has two aspects: the way to rely on a spiritual friend as the root of the path, and the order of how to train the mind after relying on them. The first part has two aspects: explaining in a little more detail to generate certainty, and briefly showing the way to cultivate. The first point is: even if a single quality arises in the disciple's mindstream, or a single fault diminishes, the root of all happiness and goodness is the holy guru, so the way to rely on them is very important. There are six aspects to this: the characteristics of the virtuous spiritual friend to be relied upon, the characteristics of the disciple who relies, how the disciple relies on them, the benefits of relying, the faults of not relying, and summarizing the meaning of these. The first point is: in general, many things have been said from the scriptures and commentaries, including those pertaining to each vehicle. But here, we are showing a virtuous spiritual friend who gradually leads through the paths of the three types of individuals, and then leads to the Great Vehicle, the path of enlightenment. This is as stated in the Ornament for Clear Realization: "A spiritual friend is tamed, peaceful, and extremely peaceful, superior in qualities, diligent, rich in scripture, realized of suchness, skilled in speaking, and possessed of compassion, relying on whom one abandons weariness." This means that a disciple must rely on a spiritual friend who possesses ten qualities (Tibetan: ཆོས་བཅུ།). Because if one is not tamed oneself, it is said that taming others is impossible. Therefore, the guru who tames others must first tame their own mindstream. So, how should one tame it? If one just does some practice haphazardly and then labels some things as qualities of realization, it is of no benefit to the mindstream. Therefore, there must be a way to tame the mindstream that is consistent with the general teachings of the Buddha. That is determined to be the three precious trainings, hence the three, such as taming, are mentioned. Among these, taming is the training of discipline, as stated in the Pratimoksha: "Always pursuing with diligence, the mind is like a wild horse, difficult to tame, with a hundred sharp iron spikes.
Tibetan
།སྲབ་ནི་སོ་སོར་ཐར་འདི་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རྟ་དམུ་རྒོད་འདུལ་སྦྱོང་མཁན་གྱིས་སྲབ་བཟང་པོས་འདུལ་བ་ལྟར། དབང་པོ་ལོག་པའི་ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྟ་དམུ་རྒོད་ལྟ་བུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་འཇུག་ན་ཚར་གཅོད་ཅིང༌། འབད་པ་དུ་མས་བྱ་བར་འོས་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བསླབས་པས་སེམས་ཀྱི་རྟ་ཐུལ་བར་བྱས་པའོ། །ཞི་བ་ནི། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་སྤྱད་པ་དང་ཉེས་པར་སྤྱད་པའི་འཇུག་ལྡོག་ལ་དྲན་པ་དང་ཤེས་ བཞིན་བསྟེན་པས། སེམས་ནང་དུ་ཞི་བར་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ་སྐྱེས་པའོ། །ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི། སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་སོ་སོར་དཔྱད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་སྐྱེས་པའོ། །དེ་ལྟར་བསླབ་པ་གསུམ་གྱིས་རྒྱུད་དུལ་བར་བྱས་པའི་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཙམ་དང་ལྡན་པས་མི་ཆོག་གི །ལུང་གི་ཡོན་ཏན་དང་ཡང་ལྡན་དགོས་པས་ལུང་གིས་ཕྱུག་ཅེས་པ་ནི། སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ལ་མང་དུ་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །དགེ་བཤེས་སྟོན་པའི་ཞལ་ནས། ཐེག་ཆེན་གྱི་བླ་མ་བྱ་བ། བཤད་པ་ན་འབྱམས་ཀླས་པར་གོ་བ་སྐྱེད་ལ། ལག་ཏུ་ལེན་པ་ན་བསྟན་པའི་ཐ་མ་ལ་གང་ཕན་དང་ཐད་ཀར་དོན་དུ་གང་འགྱུར་སྟོན་པ་ཞིག་དགོས་གསུང་ངོ༌། །དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཆོས་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའམ། ཡང་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པ་གཙོ་བོར་གཟུང་སྟེ། དེ་མེད་ནའང་ལུང་རིགས་ཀྱིས་རྟོགས་པས་ཀྱང་འགྲུབ། ཅེས་གསུང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ལུང་རྟོགས་དང་ལྡན་ཡང་སློབ་མ་ལས་དམན་པ་དང་མཉམ་པས་མི་ཆོག་པས། ཡོན་ཏན་ལྷག་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། ཚོམས་ལས། དམན་པ་བསྟེན་པས་མི་དག་ཉམས་འགྱུར་ཞིང༌། །ཐད་ཀར་བབ་པ་བསྟེན་པས་སོ་ན་གནས། །གཙོ་བོ་བསྟེན་པས་དམ་པ་ཐོབ་འགྱུར་བ། །དེ་ཕྱིར་བདག་པས་གཙོར་གྱུར་བསྟེན་པར་བྱ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང༌། །ཤེས་རབ་ཆེས་མཆོག་ལྡན་པ་ཡི། །གཙོ་བོ་གང་ཡིན་དེ་བསྟེན་ན། །གཙོ་བོ་བས་ཀྱང་ཆེས་གཙོར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕུ་ཆུང་བས། དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་གསན་ཙ་ན། དེ་ལ་ནི་ང་ཡར་ལྟ་བ་ཡིན་གསུང་བ་དང༌། མཐའ་བཞིའི་ཞལ་ནས། ང་ནི་ར་སྒྲེང་བའི་རྒད་པོ་དེ་རྣམས་ལ་མིག་རྟེན་བྱེད་གསུང་བ་ལྟར། ཡོན་ཏན་ལྷག་པ་ལ་མིག་ཡར་ལྟ་བ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་དྲུག་པོ་དེ་ནི་རང་གིས་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །ལྷག་མ་ནི་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ཡོན་ཏན་ཏེ། དེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། ཐུབ་རྣམས་སྡིག་པ་
Chinese
།缰绳即是别解脱。正如所说，驯服烈马的人用好的缰绳来驯服一样，追随放纵的根识就像烈马一样，如果趋入不应做的事情就加以制止，通过多次努力趋入应该做的事情，通过学习戒律来调伏自心之马。寂静是，像这样对于善行和恶行的趋入和返回，依靠正念和正知，生起内心寂静安住的等持之学。近寂静是，依靠内心堪能的寂止，对真实的意义进行辨别，从而生起智慧之学。像这样仅仅具备通过三学调伏自心的证悟功德是不够的，还必须具备教证的功德，所以说精通教证，就是指对于三藏等广泛听闻。格西敦巴说：所谓的大乘上师，讲解时要能生起无边无际的理解，实践时要能指出对于末法时代什么有益，以及直接能成为意义的。证悟彼性是指，特别的智慧之学，证悟法无我，或者主要指现证真如，即使没有现证，也能通过教理和理证来成就。像这样即使具备教证和证悟，如果比弟子低下或者相等也是不行的，所以必须具备超胜的功德。如《集学论》中说：亲近下劣者，不净反退堕，亲近平等者，恒常住其所，亲近殊胜者，胜德必获得，是故当亲近，较自殊胜者。戒律与寂静，以及殊胜慧，若有具足者，当依彼胜士，依止殊胜者，胜彼尤殊胜。因此之故。博朵瓦说：听闻大德们的传记时，我都是仰视的。霞惹瓦说：我都是以热振寺的老人们为榜样的。所以对于超胜的功德，必须仰视。像这样六法是自己获得的功德。剩余的是摄受他人的功德，也就是如经中所说：诸佛罪业
English
The rein is the Pratimoksha. As it is said, just as a trainer of wild horses tames them with good reins, so too, following the senses that have gone astray is like a wild horse. If it enters into what should not be done, it is restrained. Through many efforts, it is made to enter into what should be done. By learning discipline, the mind-horse is tamed. Tranquility is: in this way, for entering into and returning from what is well-done and what is ill-done, by relying on mindfulness and awareness, the learning of Samadhi, which abides peacefully within the mind, is born. Near-tranquility is: relying on a mind that is workable and tranquil, by individually examining the meaning of what is truly real, the learning of wisdom is born. In this way, it is not enough to merely possess the qualities of realization that have tamed the mind-stream through the three trainings. One must also possess the qualities of scripture, so to be rich in scripture means to be widely learned in the three baskets and so forth. Geshe Tonpa said: The activity of a Mahayana lama is to generate an understanding that is vast and limitless when teaching, and when putting it into practice, to show what is beneficial for the end of the teachings and what directly becomes meaningful. Realizing that very thing means: the special learning of wisdom, realizing the absence of self of phenomena, or mainly taking as primary the direct realization of suchness. Even if that is not present, it can still be accomplished through reasoning and scripture. In this way, even if one possesses scripture and realization, it is not enough if one is inferior to or equal to the student, so one must possess a superior quality. As it says in the Compendium: By relying on an inferior person, impurity changes into decline, by relying on an equal person, one remains in one's place, by relying on a superior person, one will surely obtain superior qualities, therefore, one should rely on one who is superior to oneself. Discipline and tranquility, and the most excellent wisdom, whoever possesses these, one should rely on that superior person, by relying on a superior person, one becomes even more superior than that superior person. For this reason. Phuchungwa said: When I hear the biographies of the holy ones, I look up to them. Sharawa said: I take those old men of Radreng Monastery as my example. So for superior qualities, one must look up. In this way, these six dharmas are the qualities that one has obtained oneself. The remainder is the quality of taking care of others, which is as it says in the sutras: Buddhas' sins