Tibetan
འ་བར་བཞུགས་པར་གསོལ་བ་གདབ་པའོ། །བསྔོ་བའི་ཡན་ལག་ནི། ཕྱག་འཚལ་བ་དང༌། ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། གོང་གི་ཡན་ལག་དྲུག་གི་དགེ་བས་མཚོན་ནས་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་དུ་བྱས་ཏེ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་འདུན་པ་དྲག་པོས་བསྔོས་པས་ནམ་ཡང་མི་འཛད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཚིག་དེ་དག་གི་དོན་གོ་བར་བྱས་ལ་ཡིད་གཞན་དུ་མ་ཡེངས་པར་དལ་བུས་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་བྱས་ན་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཛིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན། ཕྱག །མཆོད་པ། བསྐུལ་བ། གསོལ་གདབ། ཡི་རང་ལྔ་ནི་ཚོགས་བསག་ཡིན་ལ། བཤགས་པ་ནི་སྒྲིབ་སྦྱོང་དང༌། ཡི་རང་གི་ཕྱོགས་གཅིག་རང་གི་དགེ་བ་ལ་དགའ་བ་སྒོམ་པ་ནི་དགེ་བ་སྤེལ་བ་དང༌། བསྔོ་བས་ནི་བསགས་པ་དང་སྦྱངས་པ་དང༌། སྤེལ་བའི་དགེ་བ་རྣམས་ཉུང་ངུ་ཡང་མང་པོར་སྤེལ་བ་དང༌། གནས་སྐབས་སུ་འབྲས་བུ་ཕྱུང་ནས་ཟད་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱང༌། ནམ་ཡང་མི་ཟད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། བསྡུ་ན་བསག་པ། སྦྱང་བ། སྤེལ་ཞིང་མི་ཟད་པར་བྱེད་པ་གསུམ་མོ། །དེ་ནས་དམིགས་པ་གསལ་བར་བྱས་ཏེ་མཎྜལ་ཕུལ་ལ། བཤེས་གཉེན་ལ་མ་གུས་པ་སོགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློ་སྣ་མཐའ་དག་འགག་པ་དང༌། བཤེས་གཉེན་ལ་གུས་པ་སོགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་བློ་སྣ་ཐམས་ཅད་བདེ་བླག་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང༌། ཕྱི་ནང་གི་བར་གཅོད་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱིན་ གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ། ཞེས་འདུན་པ་དྲག་པོས་ལན་མང་དུ་གསོལ་བ་གདབ་བོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྤྱིའི་སྐྱོང་ཚུལ། སྐབས་འདིའི་སྐྱོང་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལྟར་གྱི་ལམ་སྒོམ་པ་འདི་ནི། དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་འདོད་དུ་བཀོལ་དུ་རུང་བར་བྱེད་པའི་ཆེད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གང་ཟིན་ཟིན་ནས་དམིགས་པ་ལ་བསྐྱངས་ན། རང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ལྟར་དགེ་བའི་དམིགས་པ་གྲངས་འདི་ཙམ་དང༌། གོ་རིམ་འདི་བཞིན་གཏང་སྙམ་ནས་བཏང་ཡང་འགྲོར་མི་ཉན་ཞིང༌། དང་པོ་ནས་ལང་དུ་སོང་བས་ཚེ་ཧྲིལ་པོའི་དགེ་སྦྱོར་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྲོའོ། །དེས་ན་ཐོག་མར་གང་བསྐྱང་རྒྱུའི་དམིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གྲངས་དང༌། གོ་རིམ་ངེས་ངེས་བྱ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བྱས་པ་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་གཏང་སྙམ་པའི་འཕེན་པ་དྲག་པོ་བཏང་ལ། ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བྱས་པ་ལས་ལྷག་ཆད་མེད་པར་དྲན་ཤེས་དང་ལྡན་པས་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། དང་པོར་བསྟེན་པའི་ཕན་ཡོན་དང༌། མ་བསྟེན་པའི་ཉེས་དམིགས་རྣམས་བསམ། དེ་ནས་བླ་མའི་སྐྱོན་རྟོག་པའི་བློ་ཡེ་མ་ཤོར་བ་བྱ་སྙམ་པའི་སྡོམ་སེམས་མང་དུ་བཏང་ལ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན། རང་གིས་གང་རྟོགས་པ་རྣམས་བསམས་ཏེ་སེམས་དང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དད་པ་མ་སྐྱེས་བར་དུ་བསྒོམ། དེ་ནས་རང་ལ་ཕན་བཏགས་པ་དང་འདོགས་པར་འགྱུར་བའི་བཀའ་དྲིན་རྣམས་སྔར་མདོ་སྡེ་དྲངས་པ་ལྟར་བསམས་ཏེ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་གུས་པ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་ བསྒོམ་མོ། །གསུམ་པ་ནི། བསགས་པའི་དགེ་བ་རྣམས་བཟང་པོ་སྤྱོད་པ་དང༌། སྨོན་ལམ་བདུན་ཅུ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས། གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་སྨོན་གནས་རྣམས་སུ་འདུན་པ་དྲག་པོས་བསྔོ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུ་དེས། ཐོ་རངས། སྔ་དྲོ། ཕྱི་དྲོ། སྲོད་དེ་ཐུན་བཞི་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དང་པོར་ཡུན་རིངས་ན་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་འགྲོ་སླ་ཞིང༌། དེ་ལ་གོམས་ན་བློ་འཆོས་དཀའ་བས། ཐུན་ཆུང་ལ་གྲངས་མང་བར་བྱ། སྒོམ་འདོད་པའི་འཕྲོ་ལ་བཅད་ཀྱིན་བྱས་ན། ཕྱི་མ་རེས་ཀྱང་འཇུག་སྙིང་འདོད། གཞན་དུ་ན་མལ་མཐོང་བའི་ཚེ་སྐྱུག་ལོག་ལོག་འོང་གསུང་བ་ལྟར་རོ། །ཅུང་ཟད་བརྟན་དུ་སོང་བ་ན་ཐུན་བསྲིང༌། དེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་ཧ་ཅང་དམ་དྲགས་པ་དང་ལྷོད་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བར་བསྐྱང་སྟེ། དེས་ནི་གེགས་ཉུང་ཞིང་ཧ་ཅང་དུབ་པ་དང་བྱིང་རྨུགས་སོགས་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་ཕྱག་དང་སྐོར་བ་དང་ཁ་ཏོན་སོགས་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་གཙོ་བོ་ནི། ཐུན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་འབད་ནས། ཐུན་བཏང་བའི་མཚམས་སུ་བསྐྱང་རྒྱུའི་དམིགས་རྣམ་ལ་དྲན་ཤེས་མ་བསྟེན་པར་རྒྱ་ཡན་ཏུ་བཏང་ན་བསྐྱེད་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བས། ཐུན་མཚམས་སུ་ཡང་དེ་སྟོན་པའི་ཆོས་རྣམས་བལྟ་བ་དང༌། ཡང་ཡང་དྲན་པར་བྱ། ཡོན་ཏན་སྐྱེ་བའི་མཐུན་རྐྱེན་ཚོགས་སྒོ་དུ་མ་ནས་གསོག་ཅིང༌། འགལ་རྐྱེན་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བ་ཡང་སྒོ་དུ་མ་ནས་བྱ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཁས་བླངས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སྡོམ་སེམས་མང་དུ་བྱའོ། །གཞན་ཡང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་ལམ་བདེ་བླག་ཏུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཚོགས་ བཞི་ལ་བསླབ་སྟེ། དེ་ལ་དབང་པོའི་སྒོ་སྡོམ་པ་ནི། ཡུལ་དང་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་ཤེས་དྲུག་སྐྱེས་པའི་མཇུག་ཏུ། ཡིད་ཤེས་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དྲུག་དང་མི་འོང་བ་དྲུག་ལ་ཆགས་སྡང་སྐྱེ་བ་དེ་ལས་མི་སྐྱེ་བར་སྲུང་བའོ། །ཤེས་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་བརྟག་བྱ་བ། །དེ་དེ་ཁོ་ན་མདོར་ན་ནི། །ཤེས་བཞིན་བསྲུང་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ལུས་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ག
Chinese
祈请安住于此。回向支是：顶礼等等，此为一颂。以先前六支的善根为代表，将一切善根与一切众生共同，以强烈的意愿回向于圆满菩提之因，如此则永不穷尽。因此，要理解这些词语的含义，不要心神涣散，缓慢地按照所指示的那样去做，就能积累无量的功德。这样，顶礼、供养、劝请、祈请、随喜五者是积聚资粮，忏悔是净除罪障，随喜的一部分，修习欢喜自己的善根是增长善根，回向则是将积累、净除、增长的善根，即使是少许也能增长为众多，并且将暂时取出果实而耗尽的善根，也使其永不耗尽。总而言之，就是积聚、净除、增长和使之不耗尽这三者。之后，清晰地观想，献曼达，祈愿断除对善知识不恭敬等颠倒之心，一切对善知识恭敬等不颠倒之心都能轻易生起，内外一切障碍都得以平息。 请加持！以强烈的意愿多次祈祷。第二部分分为两点：总的修持方式和此时的修持方式。第一点是：如将要讲解的那样修习道次第，是为了能随意运用善的对境。也就是说，如果随随便便地专注于对境，那么自己想要的那样，善的对境数量是多少，顺序如何安排，想要放弃也无法放弃，因为一开始就失控了，会导致一生的善行都变得有缺陷。因此，首先要确定所要修习的对境的数量和顺序。然后，下定决心绝不改变已经确定的，以强烈的意愿，在不增加也不减少已经确定的基础上，以正念和正知来修习。第二点是：首先思维依止的利益和不依止的过患。然后下定决心，绝不生起观察上师过失的心。
English
Please remain here. The dedication branch is: prostrations, etc., this is one verse. Representing the merits of the previous six branches, all the roots of virtue are shared with all sentient beings, and with a strong aspiration, they are dedicated to the cause of perfect enlightenment, so that they will never be exhausted. Therefore, understand the meaning of these words, do not be distracted, and slowly do as instructed, then you will accumulate immeasurable merit. In this way, prostration, offering, exhortation, supplication, and rejoicing are the five accumulations of merit, confession is the purification of obscurations, and one aspect of rejoicing, cultivating joy in one's own virtue, is increasing virtue, and dedication is to increase the accumulated, purified, and increased virtues, even if they are few, into many, and also to make those virtues that are temporarily taken out of fruit and exhausted, never exhausted. In short, it is the three of accumulating, purifying, increasing, and making it inexhaustible. After that, visualize clearly, offer the mandala, and pray that all inverted thoughts such as disrespect for the spiritual friend will be cut off, and all non-inverted thoughts such as respect for the spiritual friend will arise easily, and all internal and external obstacles will be pacified. Please bless! Pray many times with strong aspiration. The second part is divided into two points: the general way of practice and the way of practice at this time. The first point is: practicing the stages of the path as will be explained is for the sake of being able to use the objects of virtue as one pleases. That is to say, if one focuses on the object casually, then one cannot give up as one wants, how many objects of virtue one wants, and how the order is arranged, because one loses control from the beginning, which will lead to a lifetime of virtuous deeds becoming flawed. Therefore, first determine the number and order of the objects to be practiced. Then, make a strong determination not to change what has been determined, and with a strong intention, practice with mindfulness and awareness without increasing or decreasing what has been determined. The second point is: first think about the benefits of relying on and the faults of not relying on. Then make a determination never to give rise to the mind of observing the guru's faults.
Chinese
并且要多多守护誓言，对于戒律和禅定等等的功德，思索自己所证悟的一切，直到生起具有清净之相的信心为止，都要修习。之后，对于曾经利益自己和将要利益自己的恩德，如之前所引经部一样思索，直到从内心深处生起恭敬为止，都要修习。第三，要通过《普贤行愿品》和《七十愿文》等途径，以强烈的意愿将所积累的善根回向于暂时和究竟的愿望之处。像这样，在黎明、上午、下午、黄昏这四个时段进行修习。而且，一开始如果时间过长，容易受到昏沉和掉举的影响，如果对此习惯了，就难以调伏心意，所以应该缩短每个时段的时间，增加时段的数量。如果在想要继续修习的时候中断，那么之后每次都会想要进入修习。否则，就像有人说的那样，看到床的时候就会感到恶心想吐一样。稍微稳定之后，就可以延长每个时段的时间。在所有这些修习中，都要避免过于紧张和松弛的过失，这样可以减少障碍，平息过度疲劳和昏沉等。第二，一般来说，顶礼、绕转和念诵等等有很多，但最主要的是努力专注于每个时段的本质。如果在结束时段的时候，不依靠正念和觉知，随意放纵所要修习的对境和行相，那么增长的效果会非常小。因此，在时段之间也要阅读阐述这些内容的法，并反复忆念。要从多种途径积累生起功德的顺缘，也要从多种途径消除违缘和障碍。一切的基础是要多多守护所承诺的戒律。此外，还要修学能轻易生起止观之路的四种资粮，即守护根门：在依靠对境和根门生起六识之后，守护意识不要对六种悦意和不悦意的对境产生贪嗔。以正知而行：如《入行论》所说：“身体和心意的状态，应当反复观察。总而言之，这就是守护正知的特征。”因此，对于身体等等的行为，
English
And one should greatly guard vows, contemplating the qualities of discipline and samadhi, etc., whatever one has realized, until faith with the aspect of purity arises, one should meditate. Then, regarding the kindness of those who have benefited oneself and will benefit oneself, contemplate as quoted from the sutras before, until respect arises from the depths of one's heart, one should meditate. Third, one should dedicate the accumulated virtues with strong aspiration to the temporary and ultimate objects of aspiration through the "Bhadra-caryā-praṇidhāna" (The Practices and Vows of Samantabhadra) and the "Seventy Prayers," etc. In this way, one should meditate in four sessions: dawn, morning, afternoon, and dusk. Moreover, at first, if the duration is long, it is easy to be influenced by sinking and excitement, and if one becomes accustomed to that, it is difficult to tame the mind, so one should make the sessions short and numerous. If one interrupts when one wants to continue meditating, then one will want to enter the next session as well. Otherwise, it is like someone saying that when they see the bed, they feel nauseous. Once it has become somewhat stable, then lengthen the sessions. In all of these, one should avoid the faults of being too tight and too loose in the application, so that obstacles are few and excessive fatigue and sinking, etc., are pacified. Second, in general, there are many such as prostrations, circumambulations, and recitations, but the main thing is to strive for the essence of the session. If, at the end of the session, one does not rely on mindfulness and awareness and lets the object and aspect of practice be uncontrolled, then the increase will be very small. Therefore, in between sessions, one should also look at the teachings that explain these things and remember them again and again. One should gather the conducive conditions for the arising of qualities from many sources, and one should also purify the obstacles and obscurations from many sources. The basis of all is to greatly guard the vows that have been taken. Furthermore, one should train in the four accumulations of causes for easily generating the path of śamatha and vipaśyanā, which are guarding the doors of the senses: after the six consciousnesses have arisen based on the objects and the senses, guarding the mind consciousness from generating attachment and aversion to the six pleasing and unpleasing objects. Acting with awareness: As it is said in the Bodhicaryāvatāra, "The state of body and mind, should be examined again and again. In short, that is the characteristic of guarding awareness." Therefore, regarding the activities of the body, etc.,