Tibetan
། །བཞི་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་རེ་རེ་བ་བསྒོམས་པས་མི་ཆོག་པར་གཉིས་ཀ་བསྒོམ་དགོས་པ་ཡིན་སྙམ་ན། དཔེར་ན་མཚན་མོ་ལོགས་རིས་ལྟ་བའི་དོན་དུ་མར་མེ་སྦར་བ་ན། མར་མེ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་དང་རླུང་གིས་མི་གཡོ་བ་གཉིས་དང་ལྡན་ན་བྲིས་སྐུ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་ལ། མར་མེ་མི་གསལ་བའམ་གསལ་ཡང་རླུང་གིས་བསྐྱོད་ན་གཟུགས་རྣམས་གསལ་བར་མི་མཐོང་བ་བཞིན་དུ། ཟབ་མོའི་དོན་ལྟ་བ་ལ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ངེས་པའི་ཤེས་རབ་དང༌། སེམས་དམིགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་གནས་པའི་མི་གཡོ་བ་གཉིས་དང་ལྡན་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་མཐོང་གི །སེམས་གཞན་དུ་མི་འཕྲོ་བར་གནས་པའི་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོད་ཀྱང༌། ཡིན་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མེད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཇི་ཙམ་གོམས་ཀྱང་ཡིན་ལུགས་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་ལ། བདག་མེད་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ལྟ་བ་ཡོད་ཀྱང་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་བརྟན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་ན། ཡིན་ལུགས་ཀྱི་དོན་གསལ་བར་མཐོང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། ཞི་གནས་དང་བྲལ་བའི་ལྷག་མཐོང་འབའ་ ཞིག་གིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྱུར་གྱི། རླུང་གི་ནང་ན་འདུག་པའི་མར་མེ་བཞིན་དུ་བརྟན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་མི་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟ་བས་ན་གཉིས་ཀ་འདྲ་བར་བསྟེན་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང༌། ཞི་གནས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་མར་མེ་རླུང་མེད་པར་བཞག་པ་བཞིན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རླུང་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་གཡོ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ལྷག་མཐོང་གིས་ནི་ལྟ་བ་ངན་པའི་དྲ་བ་མཐའ་དག་སྤངས་པས་གཞན་དག་གིས་མི་ཕྱེད་དེ། ཟླ་བ་སྒྲོན་མེའི་མདོ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། ཞི་གནས་སྟོབས་ཀྱིས་གཡོ་བ་མེད་པར་འགྱུར། །ལྷག་མཐོང་གིས་ནི་རི་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་མི་མཉམ་པ་མེད་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ན་ཡང་དག་པའི་དོན་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་ནས་ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ལས། སེམས་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། སེམས་ཆུ་བཞིན་དུ་གཡོ་བའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་ཀྱི་གཞི་མེད་པར་གནས་པར་མེད་དེ། མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པར་མི་ནུས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་མཉམ་པར་བཞག་པས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །ཞེས་ བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཞེས་སོ། །ཞི་གནས་གྲུབ་ན་བདག་མེད་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་དཔྱོད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གཡོ་བའི་སྐྱོན་ལྡོག་པར་མ་ཟད་མི་རྟག་པ་དང་ལས་འབྲས་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་སྒོམ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དམིགས་པ་ལ་གཡེང་བའི་སྐྱོན་ལོག་ནས་རང་རང་གི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་ལ་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་འཇུག་པས་དགེ་བ་གང་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྟོབས་ཆེ་ལ། ཞི་གནས་མ་རྙེད་པའི་སྔོན་དུ་ནི་ཤས་ཆེར་དམིགས་པ་གཞན་ལ་གཡེང་བས་དགེ་སྦྱོར་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་སྟོབས་ཆུང་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སེམས་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་མི། །ཉོན་མོངས་མཆེ་བའི་ཕྲག་ན་གནས། །ཞེས་དང༌། བཟླས་བརྗོད་དང་ནི་དཀའ་ཐུབ་སོགས། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་སྤྱད་བྱས་ཀྱང༌། །སེམས་གཞན་གཡེངས་པས་བྱས་པ་ནི། །དེ་ཉིད་རིག་པས་དོན་མེད་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ལྔ་པ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞི་གནས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས། །ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་ཤེས་བྱས་ཏེ། །ཐོག་མར་ཞི་གནས་བཙལ་བྱ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྔོན་ལ་ཞི་གནས་བསྒྲུབས་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། དེའི་དམིགས་པ་ལ་ངེས་པ་མེད་དོ། །ཞེས་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་ངེས་པ་མེད་པར་གསུངས་ཤིང༌། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་གཉིས་ཡོད་པས་དང་པོ་བདག་མེད་པའི་དོན་གོ་བར་བྱས་ནས་དེ་ལ་དམིགས་ཏེ་བསྒོམས་པས་སེམས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བའི་ཞི་གནས་དང༌། སྟོང་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ཀ་དུས་གཅིག་ཏུ་བསྐྱེད་པས་ཆོག་མོད། ཅིའི་ཕྱིར་སྔོན་ལ་ཞི་གནས་བཙལ་ནས་དེ་ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པར་བྱེད་ཅེ་ན། དེ་ལ་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་གི་སྔོན་དུ་འགྲོ་ལུགས་ནི། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བའི་གོ་བ་སྐྱེ་བ་ལ་ཞི་གནས་སྔོན་དུ་འགྲོ་མི་དགོས་ཏེ། ཞི་གནས་མེད་པ་ལ་ཡང་ལྟ་བ་སྐྱེ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟ་བ་དེ་ལ་ཡིད་འགྱུར་བའི་མྱོང་བ་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་ཞི་གནས་སྔོན་དུ་འགྲོ་མི་དགོས་ཏེ། ཞི་གནས་མེད་ཀྱང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡང་ཡང་དཔྱད་དེ་གོམས་པར་བྱས་པས་ཡིད་འགྱུར་བ་སྐྱེ་བར་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འགལ་ན་མི་རྟག་པ་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱང
Chinese
第四，如果有人认为，为什么只修习止和观任何一个都不行，而必须两个都修习呢？譬如，为了晚上看壁画而点燃灯火，如果灯火非常明亮，并且不被风吹动，那么就能非常清楚地看到画像。如果灯火不亮，或者亮却被风吹动，就不能清楚地看到图像。同样，观察深奥的意义，也需要以毫不颠倒地确定实相的智慧，以及心能如所愿地安住不动的定力，才能清楚地见到实相。即使有心不向外散乱安住的无分别禅定，如果没有通达实相的智慧，那么无论多么习惯于禅定，也不可能通达实相。即使有通达无我的见解，如果没有心能专注一境、稳固的禅定，也不可能清楚地见到实相，因此，止观二者都是需要的。《修习次第中篇》中说：“仅仅是脱离止的观，会使瑜伽行者的心向外散乱，就像风中的灯火一样不能稳定。因此，智慧的光明不会非常清晰地显现，所以应该平等地修习二者。”又说：“以止的力量，就像把灯火放在没有风的地方一样，各种分别念的风不会使心动摇。以观的力量，能断除一切恶见的罗网，不被其他所夺。如《月灯经》中所说：‘以止的力量，变得不动摇。以观的力量，变得像山一样。’”就是这样。因此，考虑到以不被沉掉和掉举所扰乱的止的等持，以及与之相应的智慧来观察，就能了解正确的意义，《正法集经》中说：“如果心能平等安住，就能如实地了解真相。”《修习次第初篇》中说：“因为心像水一样动摇，所以没有止的基础就无法安住。没有平等安住的心，就无法如实地了解真相。”
English
Fourthly, if someone wonders why it is not sufficient to cultivate only śamatha or vipaśyanā individually, but both must be cultivated, consider the following analogy. For example, when lighting a lamp to view murals at night, if the lamp is very bright and not moved by the wind, the painted images will be seen very clearly. However, if the lamp is not bright or, even if bright, is moved by the wind, the images will not be seen clearly. Similarly, to view the profound meaning, one needs both the wisdom that ascertains the meaning of suchness without any distortion and the unwavering stability of mind that remains as desired on its object. Only then will suchness be seen clearly. Even if there is non-conceptual samādhi where the mind abides without wandering elsewhere, if there is no wisdom that realizes the nature of reality, no matter how accustomed one becomes to samādhi, it is impossible to realize the nature of reality. Even if one has a view that understands selflessness, if there is no stable samādhi where the mind remains one-pointedly, it is impossible to clearly see the meaning of the nature of reality. Therefore, both śamatha and vipaśyanā are necessary. The *Bhāvanākrama II* states: "Vipaśyanā alone, without śamatha, will cause the yogi's mind to be distracted towards objects, and it will not become stable like a lamp in the wind. Therefore, the light of wisdom will not arise very clearly, so both should be cultivated equally." It also says: "By the power of śamatha, just as a lamp is placed in a windless place, the winds of various conceptual thoughts will not cause the mind to waver. By vipaśyanā, all nets of wrong views are abandoned, and it cannot be swayed by others. As stated in the *Candrapradīpa Sūtra*: 'By the power of śamatha, it becomes unwavering. By vipaśyanā, it becomes like a mountain.'" This is how it is. Therefore, considering that by examining with wisdom endowed with the equipoise of śamatha, which is free from dullness and excitement, one will come to know the correct meaning, the *Dharmasamgraha* states: "If the mind is placed in equipoise, one will know the truth as it is." The *Bhāvanākrama I* states: "Because the mind wavers like water, it cannot abide without the basis of śamatha. A mind that is not placed in equipoise cannot know the truth as it is."
Chinese
就连已逝者也同样安住，如实了知。如是宣说。如是。如果成就了止观，不仅能避免以如理作意于无我的智慧所产生的动摇之过患，而且修习无常、业果、轮回的过患、慈爱、悲悯、菩提心等各自的分别念智慧所作的观察修，也能避免散乱于所缘的过患，能让自己所缘的对境不向其他地方散乱，因此所做的一切善行都力量强大。在没有获得止观之前，大部分时间心都散乱于其他所缘，因此所做的一切善行都力量弱小。如《入行论》中说：心若散乱之人，常住烦恼齿缝间。又说：念诵与苦行等，纵经长时修习，然以心散乱所作，智者说彼皆无义。如是所说。第五是，《入行论》中说：由具足止观，能摧毁烦恼，故应首先寻求止观。如是所说，首先修习止观，然后依此修习胜观。对此有人会想，《修次第初篇》中说：其所缘无有定。如是说止观的所缘没有定。 如前所说，止观的所缘有法相和法性两种，首先理解无我的意义，然后缘此修习，这样心就不会散乱于其他地方，可以同时生起止观和缘空性的胜观。为什么首先寻求止观，然后再修习胜观呢？对此，止观在胜观之前行的方式是：生起证悟无我的见解之理解，不需要止观在前行，因为见到没有止观也能生起见解。对于该见解，生起转变心意的体验，也不需要止观在前行，因为即使没有止观，也能通过分别念智慧反复观察而习惯，因此生起转变心意并不矛盾。如果矛盾，那么修习无常和轮回的过患以及菩提心
English
Even the departed ones, having equally abided, thoroughly understand as it is. Thus it was declared. Thus it is. If shamatha is accomplished, not only is the fault of wavering of the wisdom that properly examines selflessness averted, but also all the analytical meditation done with the wisdom of individually contemplating impermanence, karma and its effects, the faults of samsara, loving-kindness, compassion, and cultivating the mind of enlightenment, etc., is also free from the fault of being distracted by the object of focus. Because it allows one's own object of focus, whatever it may be, to not be distracted elsewhere, all the virtuous deeds one does become powerful. Before shamatha is attained, for the most part, one's focus is distracted to other things, so all the virtuous efforts one makes are weak. As it says in the Bodhicharyavatara: "A person whose mind is completely distracted dwells in the fangs of the afflictions." And: "Recitations and ascetic practices, even if practiced for a long time, if done with a distracted mind, the wise say that they are meaningless." As it is said. Fifth, as it says in the Bodhicharyavatara: "Having understood that afflictions are completely destroyed by vipashyana that is fully endowed with shamatha, one should first seek shamatha." As it is said, one should first accomplish shamatha and then, relying on that, meditate on vipashyana. Here, one might think: In the first chapter of the Stages of Meditation, it says: "Its object of focus is not fixed." Thus it is said that the object of focus of shamatha is not fixed. As explained earlier, since the object of focus of shamatha has two aspects, the object possessing qualities and the nature of reality, first, having understood the meaning of selflessness, and then focusing on that and meditating, shamatha in which the mind does not wander elsewhere, and vipashyana focusing on emptiness, both can be generated at the same time. Why is it that one first seeks shamatha and then meditates on vipashyana? Regarding that, the way shamatha precedes vipashyana is: To generate an understanding of the view of realizing selflessness, it is not necessary for shamatha to precede it, because it is seen that the view can arise even without shamatha. To generate an experience of transforming the mind based on that view, it is also not necessary for shamatha to precede it, because even without shamatha, one can repeatedly examine and become accustomed to it through the wisdom of individual contemplation, so it is not contradictory for a transformation of mind to arise. If it were contradictory, then cultivating impermanence and the faults of samsara and the mind of enlightenment