Tibetan
་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུར་སྒྱུར་ནུས་པར་སྨྲ་ལ། རེས་འགའ་ནི་མངོན་མཐོའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱང་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་ ཟེར་བར་སྣང་བས་སེམས་རྣལ་དུ་ཞོག་ལ་སྨྲོས་ཤིག །ཡང་མདོ་ལས། སྦྱིན་སོགས་དྲུག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ། །ཞེས་དང༌། ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ལས་ཀྱང༌། དམིགས་པར་ལྷུང་བས་སྦྱིན་པ་བྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་མཆོག་འཛིན་གྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་པ་སོགས་ལ། དེ་དག་སོ་སོར་བཤགས་པར་བགྱིའོ། །ཞེས་བཤད་པ་དང༌། ཚངས་པས་ཞུས་པ་ལས། སྤྱོད་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་རྟོག་པའོ། །ཡོངས་སུ་མི་རྟོག་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་བོ། །ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ལ་འཁྲུལ་བར་མི་བྱ་སྟེ། དང་པོའི་དོན་ནི་བདག་གཉིས་སུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཞེན་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་སྦྱིན་སོགས་ནི་མ་དག་པས་བདུད་ལས་སུ་བཤད་ཀྱི། སྦྱིན་སོགས་བདུད་ལས་སུ་སྟོན་པ་མིན་ཏེ། གཞན་དུན་དྲུག་ཀ་ལས་གསུངས་པས་བསམ་གཏན་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱང་བདུད་ལས་སུ་འདོད་པར་གྱིས་ཤིག ལུང་གཉིས་པའི་དོན་ཡང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་མ་དག་པ་ལ་དེ་ལྟར་བཤད་ཀྱི་སྦྱིན་སོགས་རྣམས་མི་བསྟེན་པར་བསྟོན་པ་མིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དམིགས་པར་ལྷུང་ནས་སྦྱིན་པ་སྩལ་བ་ཞེས་དམིགས་པར་ལྷུང་བ་མི་དགོས་པར། སྤྱིར་སྦྱིན་པ་བཏང་བ་བཤགས་སོ། །ཞེས་གསུང་རིགས་པ་ལས་དེ་ལྟར་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་རིམ་ཐ་མ་ལས། ལན་འདེབས་ཚུལ་འདི་ལྟར་མཛད་པ་འདི་ཤིན་ཏུ་གནད་ཆེ་སྟེ། འདི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གོ་ནས་སྤྱོད་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་གམ་ཆོས་ཀྱི་བདག་གི་མཚན་འཛིན་དུ་བྱས་ནས་མཚན་བཅས་སུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་འདི་གཏོང་ངོ་སྙམ་པའི་གཏོང་སེམས་དང༌། ཉེས་སྤྱོད་ འདི་བསྡམ་མོ་སྙམ་པའི་སྡོམ་སེམས་དང༌། དེ་འདྲ་བའི་དགེ་བའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འཁོར་གསུམ་དུ་འཛིན་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན་ན། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྙེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེ་སྡང་དང་ང་རྒྱལ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་པར་རིགས་ཀྱི། དེ་ཆེད་དུ་བྱས་ནས་བསྟེན་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །འདི་འདིའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འཁོར་གསུམ་དུ་རྟོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དུ་བྱས་ན། བཤེས་གཉེན་གྱི་ཡོན་ཏན་དང་དལ་འབྱོར་དོན་ཆེ་སོགས་སེམས་པ་དང་འཆི་བ་དྲན་པ་དང་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་སེམས་པ་དང་སྐྱབས་འགྲོ་དང་ལས་འདི་ལས་འབྲས་བུ་འདི་འ
Chinese
说能转为成佛之因。有时，布施和戒律等能转为增上生的善事，也被认为是轮回之因，而不是成佛之因。请安心思考后再说。此外，经中说：“执着于布施等六度是魔的事业。”《三蕴经》中也说：“由于陷入执着，布施了布施，以傲慢之心守护戒律等，对这些一一忏悔。”《梵天请问经》中说：“所有行为都是分别念，完全没有分别念才是菩提。”不要对这些产生误解。第一句话的意思是，以二取颠倒执着所引发的不清净的布施等才说是魔业，并不是说布施等是魔业。否则，既然说了六度，那么禅定和智慧也应该认为是魔业。第二段经文的意思也是，对以颠倒执着所引发的不清净才那样说，并不是说不要修持布施等。如果不是这样，就应该说“陷入执着而行布施”是不需要的，而应该说“总的来说，布施了就要忏悔”，但经中并没有这样说。在《修次第下篇》中说：“这样回答的方式非常重要，因为如果颠倒理解，就会把所有行为都执着于人或法的我相，从而认为是实有。”如果认为“这是要舍弃之物”的舍心，“这是要守护之物”的守护心，以及诸如此类的所有善念，都是执着于三轮的法我执，那么证得法无我见的人们，就应该像嗔恨和傲慢等一样，完全加以否定，不应该特意去修持。如果认为“这是这个，这是那个”的所有分别念，都是执着于三轮的法我执，那么思维善知识的功德和暇满难得等，忆念死亡，思维恶趣的痛苦，皈依，以及“从这个业产生这个果”等。
English
It is said that it can be transformed into the cause of Buddhahood. Sometimes, virtues such as generosity and discipline, which become the cause of higher rebirth, are also considered to be the cause of samsara and not the cause of Buddhahood. Please think calmly before speaking. Furthermore, the sutra says, "Attachment to the six perfections, such as generosity, is the work of Mara." Also, in the Third Aggregate Sutra, it says, "Having fallen into fixation, giving alms and guarding discipline with pride, etc., I confess each of these separately." And in the Brahma's Inquiry Sutra, it says, "All actions are conceptualizations; complete non-conceptualization is enlightenment." Do not be mistaken about these. The meaning of the first statement is that impure generosity, etc., arising from clinging to the two selves in a reversed manner, is said to be the work of Mara. It does not mean that generosity, etc., are shown to be the work of Mara. Otherwise, since all six perfections are mentioned, then meditation and wisdom should also be considered the work of Mara. The meaning of the second quote is also that it is said that way for the impure arising from clinging to reversed attachments, but it does not mean that generosity, etc., should not be practiced. If that were not the case, it would be necessary to say that falling into fixation and giving alms is not necessary, but in general, giving alms should be confessed. But it is not said that way. In the Final Stages of Meditation, it says, "This way of answering is extremely important, because if this is understood in a reversed way, all practices will be taken as grasping at the characteristics of the self of a person or dharma, and therefore regarded as having characteristics." If the mind of giving that thinks, "This is something to give away," and the mind of restraint that thinks, "This is something to restrain," and all such virtuous thoughts are the grasping of the self of dharma, holding onto the three spheres, then those who have found the view of the selflessness of dharma should negate them in every way, just like hatred and pride, etc., and it is not proper to rely on them intentionally. If all conceptualizations that think, "This is this, this is that," are taken as the grasping of the self of dharma, conceptualizing the three spheres, then contemplating the qualities of the spiritual friend and the precious human rebirth, etc., remembering death, contemplating the suffering of the lower realms, taking refuge, and "from this action comes this result," etc.
Tibetan
བྱུང་དང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བ་དང་འཇུག་སེམས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ལ་སློབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འདི་ནི་འདིའོ། །འདི་ལས་འདི་འབྱུང་ངོ༌། །འདི་ལ་ཡོན་ཏན་དང་ཉེས་དམིགས་འདི་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ངེས་པ་དྲང་དགོས་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་པས། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ངེས་པ་ཆེ་བ་ཙམ་དུ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཇེ་འཕེལ་དུ་འགྲོ་ལ། ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལ་ངེས་པ་ཇི་ཙམ་ཆེ་བར་བསྐྱངས་པ་ལས་ལམ་དེ་དག་གི་ངེས་པ་ཇེ་ཆུང་དུ་འགྲོ་བས། སྤྱོད་པ་དང་ལྟ་བའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཚ་གྲང་ལྟར་འགལ་འདུར་སོང་ནས་གཉིས་ཀ་ལ་ངེས་ཤེས་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བ་བསྐྱེད་ས་མེད་པར་འགྲོའོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ན་ཆོས་སྐུ་ཐོབ་བྱར་འཇོག་པ་དང་ གཟུགས་སྐུ་ཐོབ་བྱར་བྱེད་པ་གཉིས་མི་འགལ་བ་ལྟར། ལམ་དུས་སུ་ཡང་བདག་གཉིས་སུ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་དམིགས་གཏད་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མ་ལུས་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ལ་ཡང་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པ་དང་འདི་ལས་འདི་འབྱུང་དང་འདི་ལ་སྐྱོན་ཡོན་འདི་ཡོད་ལ་ཡང་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པ་གཉིས་མི་འགལ་བ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་གཞིའི་ལྟ་བ་བདེན་གཉིས་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ལ་རག་ལས་པས། ལུང་རིགས་ཀྱིས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རང་གི་སྡོད་ལུགས་སམ་ཡིན་ཚུལ་ལ་རང་བཞིན་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་དོན་དམ་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཚད་མ་དང༌། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཆོས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་འཆོལ་བར་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་གཉིས་ཕན་ཚུན་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་དུ་འགྲོ་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ་གཅིག་གཅིག་གི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་ན་དེ་ནས་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པ་དང་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་རྙེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །ལུང་གསུམ་པའི་དོན་ནི། མདོ་དེའི་སྐབས་དེ་སྐྱེ་བ་སོགས་དཔྱོད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་སྦྱིན་སོགས་དེ་ཁོ་ནར་མ་སྐྱེས་པར་སྟོན་པ་ལ་རྟོག་པའོ། །ཞེས་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་སྟོན་གྱི། དེ་དག་མི་བསྟེན་པར་དོར་བྱར་སྟོན་པ་མིན་པར་སྒོམ་རིམ་ཐ་མ་ལས་གསུངས་སོ། །ལམ་ཕྱོགས་རེ་བས་མི་ཆོག་པ་ནི། མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས་ཀྱང་ཐབས་མཁས་པ་དང་བྲལ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ ཆོས་ཟབ་མོ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསལ་བར་གསུངས་ཤིང༌། གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལས་ཀྱང༌། རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་མེ་ནི་རྒྱུ་ལས་འབར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་ན་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་
Chinese
对于生起和慈爱和悲悯和菩提心修习以及进入心的学处的所有学习，这个就是这个。这个从这个产生。这个有这个功德和过患，像这样思索之后，必须端正决定。因此，对于它的决定越大，对于法的我执就越增长。而且，对于法无我的决定有多大，从修习来看，对于那些道的决定就越小。所以，行为和见解的两个方面像冷热一样矛盾冲突，以至于两者都无法产生强烈而持久的定解。因此，就像果位时将法身作为可获得之物，以及将色身作为可获得之物二者不矛盾一样。在道位时，对于连执着于二取之相的对境微尘也不剩余的离戏，也引导定解，以及对于这个从这个产生，以及这个有这个过失和功德，也引导定解，这二者必须是不矛盾的。这也要依赖于基础的见解，即确立二谛的方式。通过教证和理证，对于轮涅的一切法，在自己的住法或存在方式上，确立连自性微尘也不成立的胜义谛的量，以及对于因果的法，毫不混淆地各自确立的因果，确立名言谛的量，这二者不要说成为互相损害者，如果确信会成为互相帮助者，那么从那以后，就进入了证悟二谛之义和获得胜者密意的行列。第三个教证的意义是，那个经部的场合是辨析生等的时候，所以说布施等不是仅仅生起在那个时候，而是思择。如是说只是由分别假立，而不是说那些不应依止，而是应舍弃，这是从《修次第》的最后部分所说的。仅仅依靠一条道路是不行的。从《总摄经》中也说，不具方便的菩提萨埵，不应精勤于甚深之法。如是明确宣说，并且从《秘密不可思议经》中也说，种姓之子，例如火从因缘而燃烧，没有因缘就会熄灭。同样地，目标
English
For all the learning of arising, love, compassion, and the cultivation of bodhicitta, as well as the precepts of entering the mind, this is this. This arises from this. This has this merit and this fault, thinking like this, one must straighten the determination. Therefore, the greater the determination towards it, the more the clinging to the self of dharma increases. Moreover, the greater the determination towards the selflessness of dharma, the smaller the determination towards those paths becomes from cultivation. Therefore, the two aspects of conduct and view contradict each other like hot and cold, so that there is no place to generate strong and lasting conviction in both. Therefore, just as in the state of fruition, there is no contradiction in placing the Dharmakaya as something to be attained and the Rupakaya as something to be attained. In the stage of the path, it is also necessary to have a non-contradictory way of leading to certainty even in the freedom from elaboration in which not even a particle of the object of grasping at the appearance of the two selves remains, and also leading to certainty that this arises from this, and that this has this fault and this merit. This also depends on the way the view of the base, the two truths, is established. Through scripture and reasoning, for all the phenomena of samsara and nirvana, the measure of establishing the ultimate truth in which not even a particle of inherent existence is established in its own way of abiding or existing, and the measure of establishing the conventional truth of cause and effect, in which cause and effect are established separately without any confusion, let alone becoming mutually harmful, if one finds certainty that they will become mutually helpful, then from then on, one enters the ranks of realizing the meaning of the two truths and obtaining the intention of the Victorious Ones. The meaning of the third scripture is that the occasion of that sutra is the time of analyzing birth and so on, so it is said that generosity and so on do not only arise at that time, but are considered. Thus, it is said that it is merely imputed by thought, but it is not said that those should not be relied upon, but should be abandoned, this is said from the last part of the Stages of Meditation. It is not enough to rely on only one path. From the Compendium of Sutras, it is also said that a Bodhisattva without skillful means should not strive for the profound dharma. This is clearly stated, and from the Secret Inconceivable Sutra, it is also said, "Son of lineage, for example, fire burns from causes, and if there are no causes, it will be extinguished. Similarly, the target"