Tibetan
མ་ཡིན་ཏེ། རྟ་དཀྱུས་ཀྱི་ས་བསྟན་ནས་རྒྱུག་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གདམས་པ་འདིས་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་ཚུལ་ནས། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་བར་གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པའི་ལམ་གྱི་གནད་ཐམས་ཅད་ཚང་བར་བསྡུས་ནས། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་འཇོག་སྒོམ་དགོས་པ་རྣམས་ལ་འཇོག་སྒོམ་བྱེད། དཔྱད་སྒོམ་དགོས་པ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་དེ་ཉམས་ལེན་གྱི་རིམ་པར་དྲིལ་ནས་འཁྲིད་པས་ན། གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་གདམས་ངག་ཏུ་ཤར་ནས་དེ་དག་ལ་གདམས་པའི་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ངེས་པ་སྐྱེས་ཏེ། དེ་རྣམས་གདམས་ངག་དངོས་མིན་པའི་ཆོས་རྒྱབ་ཙམ་དུ་འཛིན་པའི་ལོག་རྟོག་རྣམས་ལྷག་མ་མེད་པར་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་བདེ་བླག་ཏུ་རྙེད་པའི་ཆེ་བ་ནི། གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པའི་གཞུང་ཆེ་བ་རྣམས་གདམས་པའི་མཆོག་ཡིན་ཀྱང༌། ཡོངས་སུ་མ་སྦྱངས་པའི་གང་ཟག་ལས་དང་པོ་པས་ནི། དམ་པའི་མན་ངག་ལ་མ་བརྟེན་པར་དེ་དག་ལ་ཞུགས་ཀྱང་དགོངས་པ་མི་རྙེད་ལ། རྙེད་དུ་ཆུག་ཀྱང་དུས་ཤིན་ཏུ་རིང་བ་དང་ཚེགས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ལ་ལྟོས་སོ། །བླ་མའི་མན་ངག་འདི་དང་འདི་འདྲ་བ་ལ་བརྟེན་ན་ནི་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་ཉེས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་རང་འགགས་སུ་འགྲོ་བའི་ཆེ་བ་ནི། པདྨ་དཀར་ པོ་དང་བདེན་པ་པོའི་ལེའུ་ནས་བཤད་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཐམས་ཅད་དངོས་དང་བརྒྱུད་པས་འཚང་རྒྱ་བའི་ཐབས་སྟོན་པར་མ་གོ་བར་འགའ་ཞིག་འཚང་རྒྱ་བའི་ཐབས་དང༌། འགའ་ཞིག་འཚང་རྒྱ་བའི་གེགས་སུ་བཟུང་ནས་བཟང་ངན་དང་རིགས་མི་རིགས་དང་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་དུ་ཕྱེ་སྟེ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་འདི་ལ་སློབ་དགོས་ལ། འདི་ལ་སློབ་མི་དགོས་སོ་ཞེས་དོར་བྱར་བཟུང་ན་ཆོས་སྤོང་བར་འགྱུར་བ་དང༌། ཆོས་སྤོང་གི་ལས་སྒྲིབ་ནི་ཤེས་དཀའ་བའི་ཕྲ་བར་རྣམ་པར་འཐག་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་མདོ་ལས་གསུངས་སོ། །ཆོས་སྤངས་ན་ཉེས་དམིགས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ནི། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། གང་གིས་ཛམྦུའི་གླིང་འདིར་ནི། །མཆོད་རྟེན་ཐམས་ཅད་བཤིག་བྱེད་པས། །གང་གིས་མདོ་སྡེ་སྤོང་བྱེད་པའི། །སྡིག་པ་འདི་ནི་ཆེས་ཁྱད་འཕགས། །གང་གིས་གང་གཱའི་བྱེ་སྙེད་ཀྱི། །དགྲ་བཅོམ་བསད་པར་གྱུར་པ་བས། །གང་གིས་མདོ་སྡེ་སྤོང་བྱེད་པའི། །སྡིག་པ་འདི་ནི་ཆེས་ཁྱད་འཕགས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྤྱིར་ཆོས་སྤོང་འབྱུང་བ་ལ་སྒོ་མང་དུ་སྣང་ནའང་སྔར་བསྟན་པའི་སྒོ་འདི་ཆེ་ཤོས་སུ་སྣང་བས་འབད་པས་སྤང་བར་བྱའོ། །དེ་ཡང་སྔ
Chinese
不是的，就像指示普通马的场地让它奔跑一样。如是说。这样，此窍诀从依止善知识的方法开始，直至寂止和胜观之间，将包括经部和释论在内的所有道的要点完整地汇集起来。对于所有这些，需要安住修的就安住修，需要观察修的就用各自的分别慧观察，从而将它们融入修行的次第中引导，因此，所有的经部都显现为窍诀，从而生起将它们视为窍诀之最胜的定解，从而将那些视为不是窍诀本身的仅仅是法之附庸的邪分别全部无余地遣除。第三，轻易获得诸佛密意的功德是：包括经部和释论在内的大论典虽然是窍诀之最胜，但是尚未完全修习的最初学者，如果不依靠上师的口诀，即使进入这些论典也无法获得密意，即使能够获得，也需要极长的时间和极大的辛劳。如果依靠此类的上师口诀，就能轻易地证悟。第四，重大恶行自然止息的功德是：如《白莲经》和《实语者品》中所说，如果不理解诸佛的一切教言都是直接和间接地显示成佛之方便，而将一些视为成佛之方便，另一些视为成佛之障碍，从而分为好坏、应理不应理、大乘小乘等，认为菩萨应该学这个，不应该学那个而舍弃，就会变成舍法，而舍法的业障是极其难以了知的细微之处，在《总集经》中如是说。舍法之罪过极其严重，如《三摩地王经》中说：何人于此赡部洲，尽毁一切之佛塔，何人舍弃诸经藏，此罪尤为 अतिशय（藏文，梵文天城体：अतिशय，梵文罗马拟音：atiśaya，汉语字面意思：殊胜）。何人于恒河沙数，尽杀一切之罗汉，何人舍弃诸经藏，此罪尤为 अतिशय（藏文，梵文天城体：अतिशय，梵文罗马拟音：atiśaya，汉语字面意思：殊胜）。如是说。一般而言，产生舍法之门有很多，但先前所示之门似乎最大，因此应努力断除。而且先前
English
No, it's like pointing out the ground for an ordinary horse to run on. So it is said. Thus, this instruction, starting from how to rely on a spiritual friend, up to the point of śamatha and vipaśyanā, completely gathers all the essential points of the path, including the scriptures and their commentaries. For all of these, one engages in settling meditation for those that require settling meditation, and one examines with discriminating wisdom for those that require analytical meditation, thereby integrating them into the order of practice and guiding one. Therefore, all the scriptures appear as instructions, and certainty arises that one holds them as the supreme of instructions, thereby completely eliminating the wrong conceptions that hold those to be merely appendages of the Dharma and not actual instructions. Third, the greatness of easily attaining the intention of the Buddhas is: Although the great treatises, including the scriptures and their commentaries, are the supreme of instructions, a beginner who has not fully trained cannot attain the intention even if they enter those treatises without relying on the oral instructions of a guru. Even if they can attain it, it depends on a very long time and great effort. If one relies on this kind of guru's oral instructions, one will easily realize it. Fourth, the greatness of great misdeeds naturally ceasing is: As explained in the Lotus Sutra and the chapter on the Truthful One, if one does not understand that all the Buddha's teachings directly and indirectly show the means to attain enlightenment, and instead holds some as means to attain enlightenment and others as obstacles to attaining enlightenment, thereby dividing them into good and bad, reasonable and unreasonable, Mahayana and Hinayana, thinking that a Bodhisattva should study this and should not study that and abandoning it, one will become a rejecter of the Dharma. The karmic obscurations of rejecting the Dharma are extremely difficult to know and subtle, as stated in the Sutra of Total Collection. The faults of rejecting the Dharma are extremely great, as stated in the Samadhiraja Sutra: Whoever in this Jambudvipa destroys all the stupas, whoever abandons the sutras, this sin is especially अतिशय (Tibetan, Sanskrit Devanagari: अतिशय, Sanskrit Romanization: atiśaya, Chinese literal meaning: supreme). Whoever kills all the Arhats as numerous as the sands of the Ganges, whoever abandons the sutras, this sin is especially अतिशय (Tibetan, Sanskrit Devanagari: अतिशय, Sanskrit Romanization: atiśaya, Chinese literal meaning: supreme). So it is said. In general, there appear to be many doors for the arising of rejecting the Dharma, but this door shown earlier seems to be the greatest, therefore one should strive to abandon it. Moreover, earlier
Tibetan
ར་བསྟན་པ་ལྟར་གྱི་ངེས་པ་རྙེད་པ་ཙམ་གྱིས་ལྡོག་པར་འགྱུར་བས་ཉེས་སྤྱོད་རང་འགགས་སུ་འགྲོ་བའོ། །ངེས་པ་དེ་ནི་བདེན་པ་པོའི་ལེའུ་དང་དམ་པའི་ཆོས་པདྨ་དཀར་པོ་མང་དུ་བལྟས་པ་ལས་བཙལ་བར་བྱ་ཞིང༌། ཆོས་སྤོང་གི་སྒོ་གཞན་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་འཐག་པ་བསྡུས་ པའི་མདོ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ། ཉན་པའི་ཚུལ། བཤད་པའི་ཚུལ། མཇུག་ཏུ་ཐུན་མོང་དུ་བྱ་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཆོས་ཐོས་པའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ། ཆོས་དང་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་རིམ་གྲོ་བསྐྱེད་པ། ཉན་ཚུལ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཐོས་པའི་ཚོམས་ལས། ཐོས་པས་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་འགྱུར། །ཐོས་པས་སྡིག་ལས་ལྡོག་པར་བྱེད། །ཐོས་པས་དོན་མ་ཡིན་པ་སྤོང༌། །ཐོས་པས་མྱ་ངན་འདས་པ་འཐོབ། །ཅེས་པ་བཞིས། ཐོས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རིམ་པ་བཞིན་བླང་དོར་གྱི་གནས་ཤེས་པ་དང༌། ཤེས་ནས་ཉེས་སྤྱོད་ལས་ལྡོག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། དེ་ནས་དོན་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་ནས། དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་བ་དང༌། དེ་ནས་བདག་མེད་པའི་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པས། འཁོར་བར་འཆིང་བའི་རྩ་བ་བཅད་ནས་རྣམ་གྲོལ་འཐོབ་པར་གསུངས་སོ། །སྐྱེས་རབས་ལས་ཀྱང༌། གང་ཞིག་ཐོས་པས་ཡིད་ནི་དད་གྱུར་ནས། །ལེགས་པར་དགའ་ལ་བརྟན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཤེས་རབ་སྐྱེ་ཞིང་གཏི་མུག་མེད་པར་འགྱུར། །རང་གི་ཤས་ཀྱང་དེ་ནི་ཉོ་བའི་རིགས། །ཐོས་པ་གཏི་མུག་མུན་སེལ་སྒྲོན་མེ་ཡིན། །རྐུན་པོ་ལ་སོགས་མི་འཁྱེར་ནོར་གྱི་མཆོག །ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པའི་དགྲ་འཇོམས་མཚོན་ཆ་ཡིན། །ཐབས་ཚུལ་མན་ངག་སྟོན་པས་གྲོགས་ཀྱི་མཆོག །ཕོངས་པར་གྱུར་ཀྱང་མི་འགྱུར་མཛའ་བོ་ཡིན། །གནོད་པ་མེད་པ་མྱ་ངན་ནད་ཀྱི་སྨན། །ཉེས་ པ་ཆེན་པོའི་དཔུང་འཇོམས་དཔུང་གི་མཆོག །གྲགས་དང་དཔལ་དང་གཏེར་གྱི་མཆོག་ཀྱང་ཡིན། །ཡ་རབས་རྣམས་དང་ཕྲད་ན་སྐྱེས་ཀྱི་མཆོག །ཚོགས་ཀྱི་ནང་ན་མཁས་པ་མགུ་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། ཐོས་པའི་རྗེས་འཇུག་སྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་བྱེད། །སྐྱེ་བའི་རྫོང་ལས་ཚེགས་ཆུང་ཐར་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐོས་པའི་ཕན་ཡོན་རྣམས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསམས་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་མོས་པ་བསྐྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། སའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས། གཅིག་ཏུ་དད་ཅིང་གུས་པས་ཆོས་མཉན་གྱི། །དེ་ལ་འཕྱ་ཞིང་སྐུར་བར་མི་བྱ་འོ། །ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་མཆོད་པ་བྱ་བ་ནི། །སངས་རྒྱས་འདྲ་བར་དེ་ལ་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་དང་འདྲ་བར
Chinese
仅仅通过获得如上所示的定解，就能使罪行自然停止。这种定解应该从《真实者品》和大量阅读《妙法莲华经》中寻求。而其他舍弃佛法的途径，则应从《集一切法经》中了解。第三部分分为三个方面：听法的方式、说法的方式，以及最后共同应做的方式。第一部分分为三个方面：思维听法的利益、对法和说法者生起恭敬心、实际听法的方式。第一方面是：在《听闻品》中说：“听闻能知诸法，听闻能止息罪恶，听闻能舍弃非义，听闻能得涅槃。”这四句说明，依靠听闻，依次了知应取应舍之处，了知后，从罪行中止息的戒律，然后从非义中返回，心如何随欲安住于善的所缘境的禅定生起，然后以通达无我的智慧之学，断除束缚轮回的根本，从而获得解脱。在《本生传》中也说：“若以听闻心生信，善妙欢喜转坚固，智慧增长愚痴无，自之分亦能领受。听闻乃是除暗愚之灯，盗贼等不能取之胜宝，摧毁一切愚昧之敌之利器，示以方便诀窍之殊胜友，虽处贫困亦不变之益友，无有损害乃是疗愈忧伤之药，摧毁巨大罪恶之军之胜军，亦是名声光荣与宝藏之胜宝，与贤善者相遇乃是殊胜之诞生，于众会之中能令智者欢喜。”又说：“听闻之后精进修，能从生死险地轻易解脱。”等等，应反复思维听闻的这些利益，从内心深处生起信 Desire。第二方面是：在《地藏经》中说：“应以一心信仰和恭敬听闻佛法，不应诽谤和诋毁。对说法者应作供养，应视其如佛。”如是视说法者如佛。
English
Merely by gaining certainty as shown above, wrongdoing will naturally cease. This certainty should be sought from the chapter on the 'Truthful One' and by extensively reading the 'White Lotus of the Good Dharma'. Other ways of abandoning the Dharma should be learned from the 'Sutra of Condensed Elaboration'. The third part has three aspects: the manner of listening, the manner of teaching, and the manner of acting together at the end. The first part has three aspects: contemplating the benefits of hearing the Dharma, generating respect for the Dharma and the speaker of the Dharma, and the actual manner of listening. The first aspect is: In the 'Collection of Hearers', it says: 'Through hearing, one knows the dharmas. Through hearing, one turns away from sin. Through hearing, one abandons what is meaningless. Through hearing, one attains nirvana.' These four lines explain that, relying on hearing, one knows the places of what to take and what to abandon in sequence, and having known, the discipline of turning away from wrongdoing, and then turning away from what is meaningless, how the samadhi of the mind abiding as it wishes on the virtuous object arises, and then with the learning of wisdom that realizes the selflessness of that, cutting the root that binds to samsara, one is said to attain liberation. In the 'Jataka' it also says: 'Whoever, through hearing, has their mind become faithful, will become well pleased and steadfast. Wisdom will arise and there will be no delusion. One's own share is also the kind to be acquired. Hearing is the lamp that dispels the darkness of delusion. It is the best of wealth that thieves and others cannot take. It is the weapon that destroys the enemy of all ignorance. It is the best of friends who show the means and instructions. It is the friend who does not change even when impoverished. It is the medicine for sorrow and disease that is without harm. It is the best of armies that destroys the great army of faults. It is also the best of fame, glory, and treasure. Meeting with virtuous ones is the best of births. In the assembly, one will please the wise.' And it says: 'Following hearing, making practice the essence, one will be easily liberated from the fortress of birth.' Etc., one should repeatedly contemplate these benefits of hearing and generate devotion from the depths of one's heart. The second aspect is: In the 'Earth-Essence Sutra', it says: 'Listen to the Dharma with one-pointed faith and reverence. Do not revile or slander it. To make offerings to the speaker of the Dharma, generate the perception of them as being like the Buddha.' Thus, regarding the speaker of the Dharma as being like the Buddha.