Tibetan
ཆོས་བཤད་ཀྱང༌། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཐོས་ནས་ཡང་དག་མ་སྤྱད་ན། །ནད་པ་སྨན་གྱི་རྐྱལ་པ་ཐོགས་ པ་དག །བདག་གི་ནད་ནི་གསོ་བར་མི་ནུས་བཞིན། །ཞེས་དང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང༌། ལུས་ཀྱིས་འདི་དག་སྤྱད་པར་བྱ། །ཚིག་ཙམ་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་འགྲུབ། །སྨན་དཔྱད་བཀླགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ནད་པ་དག་ལ་ཕན་འགྱུར་རམ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ནན་ཏན་ལ་ནི་ནད་སེལ་བའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ནན་ཏན་ནི། བཤེས་གཉེན་གྱིས་གདམས་པའི་བླང་དོར་གྱི་གནས་རྣམས་ལ་ལག་ལེན་དུ་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང༌བྱེད་པ་ལ་ཤེས་དགོས་ཤིང༌། དེ་ལ་ཐོས་དགོས་པ་དང༌། ཐོས་ནས་ཤེས་པར་བྱས་པའི་དགོས་པ་ཡང༌བྱེད་པ་ཡིན་པས། ཐོས་པའི་དོན་ལ་ནུས་པ་དང་བསྟུན་པའི་ལག་ལེན་རེ་གནད་དུ་ཆེའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འཆི་བའི་ཚེ་སྒྲུབ་པ་མ་བྱས་པ་ལ་འགྱོད་པ་སྐྱེ་བ་དང༌། ཟློས་གར་མཁན་གཞན་གྱི་ལད་མོ་བྱེད་པ་དང༌། བུ་རམ་དོན་དུ་གཉེར་བས་བུར་ཤིང་ཙམ་ཟ་བ་དང་འདྲ་སྟེ། ལྷག་བསམ་བསྐུལ་བ་ལས། བདག་ནི་སྒྲུབ་ཉམས་ད་ནི་ཅི་བྱ་ཞེས། །འཆི་བའི་དུས་ཚེ་བྱིས་པ་མྱ་ངན་བྱེད། །གཏིང་རྙེད་མ་གྱུར་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར། །སྨྲ་ལ་དགའ་བའི་ཉེས་པ་འདི་དག་གོ །ཞེས་དང༌། གར་ལ་ལྟ་བའི་ཁྲོད་ན་འདུག་པ་ཞིག །དཔའ་བོ་གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་བཞིན། །བདག་ཉིད་ནན་ཏན་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། །སྨྲ་ལ་དགའ་བའི་ཉེས་པ་འདི་དག་གོ །ཞེས་དང༌། བུ་རམ་ཤིང་ཤུན་སྙིང་པོ་ཅི་ཡང་མེད། །དགའ་བར་བྱ་བའི་རོ་ནི་ནང་ན་འདུག །ཤུན་པ་ཟོས་པས་མིས་ ནི་བུ་རམ་རོ། །ཞིམ་པོ་རྙེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཤུན་པ་དེ་བཞིན་སྨྲ་བ་སྟེ། །རོ་ལྟ་བུ་ནི་འདི་ལ་དོན་སེམས་ཡིན། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྨྲ་ལ་དགའ་སྤོངས་ཏེ། །རྟག་ཏུ་བག་ཡོད་བྱོས་ལ་དོན་སོམས་ཤིག །ཅེས་གསུངས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། ཆོས་གསུང་བ་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྗེས་སུ་དྲན་ནས་གུས་པ་བསྐྱེད་པའོ། །དྲུག་པ་ནི། ཆོས་འདི་ལྟ་བུ་མཉན་པ་ལ་བརྟེན་ནས། རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་འཇིག་རྟེན་ན་རིང་དུ་གནས་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་དུ་སེམས་པའོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་འཆད་པའམ་ཉན་པ་ན་རང་གི་རྒྱུད་ལོགས་སུ་བཞག །ཆོས་ལོགས་སུ་བཤད་པ་དེས། ཅི་བཤད་ཀྱང་གནད་དུ་མི་འགྲོ་བས། རང་གི་རྒྱུད་གཏན་ལ་དབབ་པའི་ཆེད་དུ་ཉན་པ་ཞིག་དགོས་སོ། །དཔེར་ན་བྱད་བཞིན་གྱི་ནག་ནོག་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་ཡོད་མེད་རྟོག་པར་འདོད་པ་ན། མེ་ལོང་ལ་བལྟས་ནས་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ་དྲི་མ་སེལ་བ་ལྟར། རང་གི་སྤྱོད་པ་སྐྱོན་ཆགས་པ་རྣམས་
Chinese
即使讲法，你听了之后没有如实地实践，就像病人拿着药囊，也不能治好自己的病一样。还有，《入行论》中也说：要用身体来实践这些，光说有什么用呢？仅仅读了医典，对病人有什么好处呢？这样说的。因此，对于精进，要生起能治病的观念。所说的精进，就是对善知识所教导的应取应舍之处进行实践。而且，做的时候需要了解，了解需要听闻，听闻后了解的必要也是为了做。因此，对于听闻的意义，要根据自己的能力进行实践，这一点非常重要。如果不是这样，临死的时候会对没有修行而感到后悔，就像戏子模仿别人，以及为了得到红糖而只吃甘蔗一样。从激发增上意乐方面来说：我已修行衰退，现在该怎么办呢？临死的时候像小孩子一样悲伤，如果不能找到深意，就会非常痛苦，这些都是喜欢说话的过失。还有，就像坐在看戏的人群中，赞美其他英雄的功德一样，自己会变得懈怠，这些都是喜欢说话的过失。甘蔗树皮没有任何精华，令人喜爱的味道在里面。人吃了树皮，就不能得到甘蔗的味道。就像树皮一样，说话也是如此，像味道一样，这里指的是意义和心。因此，要舍弃喜欢说话，经常保持谨慎，思考意义。这样说的。第五，忆念说法者薄伽梵，从而生起恭敬心。第六，想到依靠听闻这样的佛法，如果能让佛的教法长久住世，那该多好啊。此外，讲法或听法的时候，把自己的相续放在一边，单独讲法，无论讲什么都不会切中要害。因此，为了确定自己的相续，需要听法。例如，想要观察脸上的黑痣等污垢是否存在，就像照镜子来了解并清除污垢一样，自己的行为有缺点的地方
English
Even if Dharma is taught, if you hear it but do not practice it correctly, it is like a sick person carrying a medicine bag, unable to cure their own illness. Furthermore, it is said in the Bodhisattvacaryāvatāra: These things should be practiced with the body. What is accomplished by merely speaking words? By merely reading medical texts, will it benefit the sick? Thus, one should generate the perception that diligence is like curing illness. The diligence mentioned is the practice of what the spiritual friend advises regarding what to adopt and abandon. Moreover, to do it, one needs to know; to know, one needs to hear; and the purpose of knowing after hearing is also to do it. Therefore, it is crucial to put the meaning of what is heard into practice according to one's ability. If it is not like this, at the time of death, one will regret not having practiced, like an actor imitating others, or like eating only the sugarcane stalk when seeking sugar. From the perspective of arousing higher aspiration: 'My practice has declined, what should I do now?' At the time of death, one grieves like a child. If one does not find the profound meaning, one will suffer greatly. These are the faults of being fond of talking. Also, like sitting among people watching a play, praising the qualities of other heroes, one becomes negligent oneself. These are the faults of being fond of talking. The sugarcane bark has no essence; the delightful taste is inside. By eating the bark, one cannot find the sweet taste of sugar. Just as the bark is like speaking, the taste is like the meaning and mind in this. Therefore, abandon being fond of talking, always be mindful, and contemplate the meaning. Thus it is said. Fifth, remember the Bhagavan who speaks the Dharma, and generate respect. Sixth, thinking that by relying on listening to such Dharma, how wonderful it would be if the Buddha's teachings could remain in the world for a long time. Furthermore, when teaching or listening to Dharma, setting aside one's own mindstream and teaching the Dharma separately, whatever is said will not hit the mark. Therefore, one needs to listen to the Dharma in order to ascertain one's own mindstream. For example, if one wants to examine whether there are blemishes such as moles on the face, just as one looks in a mirror to know and remove the blemishes, the faults in one's own behavior
Tibetan
ཀྱང་ཆོས་ཉན་པ་ན་ཆོས་ཀྱི་མེ་ལོང་དུ་འཆར་ལ། དེའི་ཚེ་བདག་གི་རྒྱུད་འདི་ལྟ་བུར་སོང་ངོ༌། །ཞེས་ཡིད་ལ་གདུང་བ་སྐྱེས་ཏེ། དེ་ནས་སྐྱོན་སེལ་ཞིང་ཡོན་ཏན་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པས་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སློབ་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། སྐྱེས་རབས་ལས། བདག་གི་སྤྱོད་པ་ངན་པའི་གཟུགས། །ཆོས་ཀྱི་མེ་ལོང་གསལ་མཐོང་ན། །ཡིད་ལ་གདུང་བ་རབ་སྐྱེས་ཏེ། །བདག་ནི་ཆོས་ལ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་སུ་ཏ་སའི་བུས་རྒྱལ་སྲས་ཟླ་བ་ལ་ཆོས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཞུས་པ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དེའི་བསམ་པ་ཆོས་ཉན་པའི་སྣོད་དུ་གྱུར་པར་ མཁྱེན་ནས། ཆོས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །མདོར་ན་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ། དེ་ཐོབ་པ་ལ་དེའི་རྒྱུ་ལ་བསླབ་དགོས། དེ་ལ་ཆོས་ཐོས་པ་དགོས་པར་སྣང་བས། ཆོས་མཉན་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད། ཐོས་པའི་ཕན་ཡོན་དྲན་པར་བྱས་ཏེ། སྤྲོ་སིང་བ་བྱས་ནས་སྣོད་ཀྱི་སྐྱོན་སྤོང་བ་སོགས་བྱས་ཏེ་མཉན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི། ཆོས་བཤད་པའི་ཕན་ཡོན་བསམ་པ། སྟོན་པ་དང་ཆོས་ལ་རིམ་གྲོ་བསྐྱེད་པ། བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟ་བུས་བཤད་པ། ཡུལ་གང་ལ་བཤད་པ་དང་མི་བཤད་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ནི། མཛོད་ལས། ཆོས་སྦྱིན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པས། །མདོ་སོགས་ཡང་དག་ཇི་བཞིན་སྟོན། །ཞེས་དང༌། དེའི་རང་འགྲེལ་ལས། དེའི་ཕྱིར་གང་དག་ཆོས་ལོག་པར་འཆད་པར་བྱེད་པ་དང༌། སེམས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན། རྙེད་པ་དང༌། བཀུར་སྟི་དང༌། གྲགས་པ་འདོད་པས་འཆད་པ་དེ་དག་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས། ཆོས་སྟོན་པའི་ཀུན་སློང་དག་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་ལ། དེ་ཡང་མང་ར་སྒོམ་པས་ཁོ་བོས་ནི་མི་རྟག་པ་ཐུན་རེ་སྔོན་དུ་མ་བསྒོམས་པར་ཆོས་བཤད་མ་མྱོང་གསུང་བ་ལྟར། སྔོན་དུ་ཀུན་སློང་འཆོས་པ་གནད་ཆེའོ། །རྙེད་བཀུར་སོགས་ལ་ལྟ་བའི་ཟང་ཟིང་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བྱིན་པ་ལ་ཕན་ཡོན་ཉི་ཤུ་པ་ཚན་པ་གཉིས་འབྱུང་བར་ལྷག་བསམ་བསྐུལ་བ་ལས་གསུངས་ལ། དྲག་ཤུལ་ཅན་ ལས་ཀྱང༌། ཁྱིམ་པས་ཟང་ཟིང་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱིན་པ་བས། རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ཆོས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་ཙམ་བྱིན་པ་བསོད་ནམས་ལྷག་པར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གསུང་བ་ན། སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གདན་བཤམ་པ་སོགས་མཛད་པ་ལྟར། ཆོས་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིའང་བཀུར་བའི་ཞིང་ཡིན་པས། ཆོས་དང༌། སྟོན་པའི་ཡོན་ཏན་དང་བཀའ་དྲིན་དྲན་ཏེ་གུས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །གསུམ་
Chinese
而且听法时，会在法的镜子中显现，那时会想“我的相续变成了这样”，心中生起悲伤。之后，开始断除过失、修集功德，因此需要追随佛法。如《本生经》所说：“我的恶行之相，在法的明镜中清晰显现，心中生起极大的悲伤，我将转向佛法。”苏达萨之子为了给王子月亮宣说佛法而请教时，菩萨知晓了他的心已成为听法的法器，如是宣说了佛法。总而言之，我为了所有众生的利益要获得佛陀果位，要获得它，就必须学习它的因。为此，似乎需要听闻佛法，因此要生起菩提心，心想“我要听法”。忆念听闻的利益，心生欢喜，断除法器的过失等之后，就听闻佛法。第二，有四点：思维说法的利益，对导师和法生起恭敬，以什么样的发心和行为来说法，在什么地方说法和不说的差别。第一点是，《俱舍论》中说：“法施非烦恼性，经等如实宣说。”以及，它的自释中说：“因此，那些以颠倒的方式说法，以及心怀烦恼，为了获得利养、恭敬和名声而说法的人，他们会损耗自己的大福德。”因此，说法者的发心清净非常重要。而且，正如芒拉贡巴所说，他未曾事先修习一次无常法门就未曾说法一样，事先调整发心至关重要。在《增进意乐》中说，对于不希求利养等杂染，给予清净的法布施，会产生二十种利益的两组果报，从而劝勉我们。在《猛利》中也说，相比于在家人给予无量杂染之物，出家人给予一句偈颂的佛法，功德更为殊胜。第二点是，如胜母经所说，导师亲自铺设座位等，因为佛法也是诸佛恭敬的对境，所以应当忆念佛法和导师的功德与恩德，从而生起恭敬。第三
English
Moreover, when listening to the Dharma, it appears in the mirror of Dharma, and at that time, one thinks, "My mindstream has become like this," and sadness arises in the heart. After that, one begins to eliminate faults and accumulate merits, so it is necessary to follow the Dharma. As it is said in the Jataka tales: "The image of my evil deeds, clearly seen in the mirror of Dharma, causes great sadness in my heart, and I will turn to the Dharma." When the son of Sudasa asked Prince Moon to teach the Dharma, the Bodhisattva knew that his mind had become a vessel for listening to the Dharma, and thus taught the Dharma. In short, I must attain Buddhahood for the benefit of all sentient beings. To attain it, I must learn its cause. For this, it seems necessary to hear the Dharma, so generate the mind of enlightenment, thinking, "I will listen to the Dharma." Remembering the benefits of listening, rejoice, eliminate the faults of the vessel, and then listen to the Dharma. Second, there are four points: contemplating the benefits of teaching the Dharma, generating respect for the teacher and the Dharma, with what kind of intention and behavior to teach the Dharma, and the difference between where to teach and where not to teach. The first point is, in the Abhidharmakosha it is said: "The gift of Dharma is not of the nature of affliction, the Sutras and so on are taught as they are." And, in its auto-commentary it is said: "Therefore, those who teach the Dharma in a distorted way, and those who are afflicted in mind, teaching for the sake of gain, respect, and fame, they diminish their own great merit." Therefore, the purity of the intention of the Dharma teacher is very important. Moreover, just as Mangra Gompa said that he had never taught the Dharma without first practicing impermanence once, it is crucial to adjust the intention beforehand. In "Increasing Enthusiasm," it is said that for giving pure Dharma without looking for gain and so on, two sets of twenty benefits will arise, thereby encouraging us. In "Fierce" it is also said that compared to a householder giving immeasurable impure things, a renunciate giving just one verse of Dharma is more meritorious. The second point is, as the Sutra of the Queen Mother says, the teacher himself lays out the seat and so on, because the Dharma is also an object of respect for the Buddhas, so one should remember the qualities and kindness of the Dharma and the teacher, thereby generating respect. Third