Tibetan
དུ་སངས་རྒྱས་ལ་ཐོབ་འདོད་སྐྱེ་བས་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་མོད། བར་དེར་ལྷག་བསམ་བཅུག་པས་ཅི་བྱ་སྙམ་ན། སེམས་ཅན་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ན་སྙམ་པའི་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཚད་མེད་པ་ནི་ཉན་རང་ལ་ཡང་ཡོད་ཀྱང༌། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བདེ་བ་སྒྲུབ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བ་ཁུར་དུ་བཞེས་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་པ་མིན་པ་ལ་མེད་པས་སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་བསམ་པ་ལྷག་པའི་ལྷག་བསམ་སྐྱེད་དགོས་ཏེ། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པའི་མདོ་དྲངས་པ་ལས་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བའི་བློ་སྐྱེས་པ་ན། རང་གི་གནས་སྐབས་འདི་ལྟ་བུས་ནི། སེམས་ཅན་གཅིག་གི་དོན་ཡང་རྫོགས་པར་བྱ་མི་ནུས་ལ། དེར་མ་ཟད་དགྲ་བཅོམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ གོ་འཕང་ཐོབ་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཉུང་ཟད་རེ་དང་དེའི་དོན་ཡང་ཐར་པ་ཙམ་སྒྲུབ་པར་ནུས་ཀྱི། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་དགོད་མི་ནུས་པས། སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་པ་དང༌། དེ་དག་གི་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དོན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་སུ་ཞིག་གིས་ནུས་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ན། སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་ལ་ནུས་པ་དེ་ཡོད་པར་ཤེས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་སྐྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། གཞན་དོན་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་སྦྱང་བ། བྱང་ཆུབ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་སྦྱང་བ། སྦྱངས་པའི་འབྲས་བུ་སེམས་བསྐྱེད་ངོས་གཟུང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བློ་དེ་སྐྱེ་བའི་གཞི་བསྒྲུབ་པ་དང༌། བློ་དེ་བསྐྱེད་པ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སེམས་ཅན་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒྲུབ་པ་དང༌། ཐམས་ཅད་ཡིད་འོང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་སྔོན་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་རྣམས་འདིར་ཡང་བླངས་ལ་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཐོག་མར་སེམས་ཅན་ཁ་ཅིག་ལ་ཆགས་ཁ་ཅིག་ལ་སྡང་བའི་ཕྱོགས་རིས་སུ་གཅོད་པ་བཀག་ནས་སེམས་སྙོམས་པ་མ་བསྒྲུབས་ན་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་གང་སྐྱེ་བ་དེ་ཕྱོགས་རིས་ཅན་དུ་སྐྱེ་ཡི། ཕྱོགས་རིས་མེད་པ་ལ་དམིགས་ནས་མི་སྐྱེ་བས་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡང་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་མེད་པ་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ ཞིག་དང་རང་ཉིད་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་སྡང་དང་བྲལ་ནས་སེམས་སྙོམས་པ་གཉིས་གསུངས་པ་ལས་འདིར་ཕྱི་མའོ། །འདི་སྒོམ་པའི་གོ་རིམ་ནི་སྐྱེ་སླ་བས་ཐོག་མར་ཕན་གནོད་གང་ཡང་མ་བྱས་པའི་བར་མ་ཞིག་ལ་དམིགས་རྟེན་བྱས་ནས། རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་བསལ་ཏེ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒྲུབ་པར
Chinese
仅仅是生起想要获得佛陀果位的想法就足够了。如果在其中加入发心，会想该怎么做呢？虽然想要众生获得安乐，远离痛苦的慈爱和悲悯是声闻缘觉也具有的，但是将成办一切众生的安乐和遣除痛苦扛在肩上，唯有大乘行者才有，因此必须生起超胜的，具有勇气的发心。如《宝性论》的注释中所说，从慧海所请问的经中可以得知。如此生起了解脱众生的心之后，以自己现在的状况，连一个众生的利益也无法圆满成办。不仅如此，即使获得两个阿罗汉的 果位，也只能利益少许众生，并且也只能成办解脱而已，无法使之成佛。想到谁能圆满成办无边众生，以及他们暂时和究竟的利益呢？知道唯有佛陀才能做到，因此为了众生的利益而生起想要获得佛陀果位的想法。第二（科判）分三：修习希求利他之意乐，修习希求菩提之意乐，认识修习之果——发心。第一（科判）分二：成办生起彼意乐之基础，以及生起彼意乐之正行。第一（科判）分二：成办对众生之心平等，以及成办一切皆为悦意之相。第一，如之前在下士、中士时所说的那样，将前行等次第也取来在此修习。其中，首先遮止对某些众生产生贪执，对某些众生产生嗔恨的偏袒之心，如果不成办平等心，那么无论生起慈爱和悲悯，都会成为偏袒之爱和悲悯，不会缘于没有偏袒的对象而生起，因此应当修习舍心。其中也有两种说法，一种是成办众生没有贪嗔等烦恼之相，另一种是自己远离对众生的贪嗔而心平等，此处是后者。此（舍心）的修习次第是，因为容易生起，所以首先以无有任何利益和损害的中等者作为所缘，之后消除贪执和嗔恨，从而成办平等心。
English
It is enough to just generate the wish to attain Buddhahood. If you add aspiration to that, you might wonder what to do. Although the immeasurable love and compassion that wishes sentient beings to be happy and free from suffering is also present in Hearers and Solitary Realizers, taking on the responsibility of accomplishing the happiness of all sentient beings and eliminating their suffering is unique to Mahayana practitioners. Therefore, one must generate an extraordinary aspiration with courage. As stated in the commentary on the Ratnagotravibhāga, this can be understood from the sutra inquired by Mati Sagara. Once the mind of liberating sentient beings has arisen in this way, one realizes that in one's current state, one cannot fully accomplish the benefit of even one sentient being. Moreover, even if one attains the state of two Arhats, one can only benefit a few sentient beings, and even that benefit is limited to achieving liberation. One cannot bring them to Buddhahood. Thinking about who can fully accomplish the temporary and ultimate benefit of limitless sentient beings, one realizes that only the Buddha has that ability. Therefore, for the benefit of sentient beings, one generates the wish to attain Buddhahood. The second (division) has three parts: cultivating the intention to seek the benefit of others, cultivating the intention to seek enlightenment, and recognizing the result of cultivation—bodhicitta. The first (division) has two parts: establishing the basis for generating that intention, and the actual generation of that intention. The first (division) has two parts: establishing equanimity towards sentient beings, and establishing that everything is pleasing in appearance. The first, as explained earlier in the context of the lesser and intermediate persons, the sequence of preliminaries, etc., should also be taken and practiced here. Among them, first, one must prevent the partiality of generating attachment towards some sentient beings and hatred towards others. If equanimity is not established, then whatever love and compassion arises will be partial, and it will not arise towards those who are not partial. Therefore, one should cultivate equanimity. Among them, there are two ways of speaking, one is to establish the aspect of sentient beings being free from afflictions such as attachment and hatred, and the other is for oneself to be free from attachment and hatred towards sentient beings and to have equanimity. Here, it is the latter. The order of cultivating this (equanimity) is that, because it is easy to arise, one should first use a neutral person who has neither benefited nor harmed as the object of focus. Afterwards, eliminate attachment and anger, and thereby establish equanimity.