Tibetan
ལྟར་བྱེད་པ་མི་འོང་བས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་སྒྲོལ་བའི་ཁུར་འཁྱེར་བ་ནི་དེ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁུར་དེ་མི་འཛིན་ན་ཐེག་ཆེན་པར་མི་ཚུད་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ནི་ཐོག་མར་གལ་ཆེའོ། །བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པ་ལས། བཙུན་པ་ཤཱ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ། གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མི་ཟད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཙུན་པ་ཤཱ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ། འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བ་ནི་མིའི་སྲོག་གི་དབང་པོའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང༌། གཱ་ཡ་གཽ་རི་ལས་ཀྱང༌། འཇམ་དཔལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་རྩོམ་པ་ནི་ཅི། གནས་ནི་གང༌། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་རྩོམ་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའོ། །གནས་ནི་སེམས་ཅན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ལན་གཅིག་སེམས་དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེས་ནས་ཞུགས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྲངས་མང་ཞིང་བྱེད་ངན་པ་དང༌། བསླབ་བྱ་ཡང་ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའ་ཞིང་མཐའ་ཡས་པ་དང་དུས་ཀྱང་དཔག་མེད་དགོས་པར་མཐོང་ བ་ན་ཞུམ་ནས་ཐེག་པ་དམན་པར་ལྟུང་བ་ལ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལན་གཅིག་བསྐྱེད་པ་ཙམ་མིན་པར་ཇེ་འཕེལ་དུ་གོམས་པར་བྱས་པས། རང་གི་བདེ་སྡུག་ལ་མི་ལྟ་ཞིང་གཞན་དོན་ལ་མི་སྐྱོ་བས་ཚོགས་ཐམས་ཅད་བདེ་བླག་ཏུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། སངས་རྒྱས་རྣམས་འབྲས་བུ་བརྙེས་པའི་ཚེ་ཡང་ཐེག་དམན་བཞིན་ཞི་བར་མི་གནས་པར་ནམ་མཁའ་ཇི་སྲིད་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པ་ཡང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཐུ་སྟེ་དེ་མེད་ན་ཉན་ཐོས་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ལོ་ཏོག་ལ་ཐོག་མར་ས་བོན་དང་བར་དུ་ཆུ་དང་ཐ་མར་སྨིན་པ་གལ་ཆེ་བ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལོ་ཏོག་ལ་ཡང་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་དུ་གལ་ཆེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཡིན་པར་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཞང་སྣ་ཆུང་སྟོན་པས། ཇོ་བོ་ལ་གདམས་ངག་ཞུས་ཀྱང༌། འཇིག་རྟེན་བློས་ཐོངས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམས་བྱ་བ་ཞིག་ལས་མི་འོང་བྱས་པ་ལ། དགེ་བཤེས་སྟོན་པས་ཁྲེལ་ནས། དེ་ཇོ་བོའི་གདམས་ངག་གི་མཐིལ་ཕྱུང་བ་ལ། གསུང་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་གནད་མཁྱེན་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་རྙེད་པ་ཡང་འདི་ཁོ་ན་དཀའ་བས་ཡང་ཡང་བསག་སྦྱང་དང༌། སྡོང་པོ་བཀོད་པ་སོགས་ཀྱི་གསུང་རབ་དང་དགོངས་འགྲེལ་རྣམས་བལྟས་ནས་ངེས་པ་བརྟན་པོ་བཙལ་དགོས་ཏེ། དཔལ་ལྡན་མ་ཁོལ་གྱིས། ཁྱོད་ཀྱི་ཐུགས་ནི་རིན་པོ་ཆེ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ས་བོན་དེ། །དཔའ་ཁྱོད་ཁོ་ནས་སྙིང་པོར་མཁྱེན། །དེ་གཞན་སྐྱེ་བོས་འོལ་མི་དབྱི། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། མར་ ཤེས་ནས་བྱམས་པའི་བར་རྒྱུར་འགྱུར་ཚུལ། ལྷག་བསམ་དང་སེམས་བསྐྱེད་འབྲས་བུར་འགྱུར་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་སྡུག་བསྔལ་དང་འབྲལ་འདོད་ཙམ་ཞིག་ནི་སེམས་ཅན་དེའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ཡང་བསམས་ན་སྐྱེ་མོད་ཀྱང༌། བློ་དེ་སྐྱེ་སླ་བ་དང་ཤུགས་དྲག་ལ་བརྟན་པོར་སྐྱེ་བ་ལ་ནི། སྔོན་དུ་སེམས་ཅན་དེ་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་གཅེས་ལ་ཕངས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཞིག་དགོས་ཏེ། གཉེན་ལ་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ན་མི་བཟོད་ལ་དགྲ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ན་དགའ་ཞིང༌། དགྲ་གཉེན་བར་མ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ན་ཕལ་ཆེར་ཡལ་བར་འདོར་བའི་བཏང་སྙོམས་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། ཡིད་དུ་སྡུག་པ་ཡོད་པས་ཡིན་ལ་དེ་ཇི་ཙམ་གཅེས་པ་དེ་ཙམ་དུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་མི་བཟོད་པ་ཡང་དེ་ཙམ་དུ་སྐྱེ་སྟེ། གཅེས་པ་ཆུང་འབྲིང་ལ་མི་བཟོད་པ་ཤས་ཆུང་ལ། ཤིན་ཏུ་གཅེས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་མོ་ལ་ཡང་མི་བཟོད་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བས་སོ། །དགྲ་ལ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་ན་འབྲལ་འདོད་མི་སྐྱེ་བར་མ་ཟད་ད་དུང་དེ་ལས་ཆེ་བ་དང༌། དེ་དང་མ་བྲལ་ན་སྙམ་པ་སྐྱེ་བ་ནི་ཡིད་དུ་མི་འོང་བས་ལན་ལ། དེ་ཡང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཤས་ཆེ་ཆུང་གིས་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་ལ་དགའ་བ་ཤས་ཆེ་ཆུང་དུ་འགྱུར་རོ། །དགྲ་གཉེན་བར་མའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་མི་བཟོད་པ་ཡང་མེད་ལ། དགའ་བ་ཡང་མེད་པ་ནི་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་གང་ཡང་མེད་པས་ལན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་སེམས་ཅན་གཉེན་དུ་སྒོམ་པ་ནི་ཡིད་འོང་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་ཡིན་ལ། གཉེན་གྱི་མཐར་ ཐུག་ནི་མ་ཡིན་པས་མར་སྒོམ་པ་དང༌། དེའི་དྲིན་དྲན་པ་དང༌། དྲིན་ལན་གཟོ་བ་གསུམ་ནི་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་གཅེས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ལ། སེམས་ཅན་ལ་བུ་གཅིག་པ་ལྟར་སྙིང་དུ་སྡུག་པར་འཛིན་པའི་བྱམས་པ་ནི་དེ་གསུམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། དེས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །བདེ་བ་དང་ཕྲད་འདོད་ཀྱི་བྱམས་པ་དང༌། སྙིང་རྗེ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངེས་པ་མི་སྣང་ངོ༌། །སེམས་བསྐྱེད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་སེམས་ཅན་རྣམས་གཉེན་དུ་སྒོམ་པ་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་དང་བཙུན་པ་ཟླ་བ་དང་སློབ་དཔོན་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་བློ་རིམ་གྱིས་སྦྱངས་པས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་པ་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་
Chinese
因为不能像那样做，所以承担起救度所有众生的重任，是依赖于它的缘故；如果不承担那个重任，就不能算作大乘，所以慈悲最初是重要的。不竭的智慧所宣说的教法中说： 尊者舍利弗之子，此外，菩萨们的伟大慈悲是不会穷尽的。那是什么原因呢？因为是先导的缘故。尊者舍利弗之子，例如，呼吸的出入是人的生命力的先导。同样，菩萨的伟大慈悲也是圆满成就大乘的先导。 以及，《嘎亚高日》中也说： 文殊，菩萨们的行为的开端是什么？处所是什么？文殊回答说： 天子，菩萨们的行为的开端是伟大的慈悲。处所是有情。 这样。 第二是： 这样一次生起那样的心而进入后，因为有情数量众多且行为恶劣，而且所要教导的也极其困难且无边无际，时间也需要不可估量，看到这些就会灰心而堕落到小乘。因此，不是仅仅一次生起伟大的慈悲，而是要习惯于不断增长，不顾自己的苦乐，不厌倦利他，从而轻松圆满一切资粮。 第三是： 诸佛获得果位之时，也不像小乘那样安住于寂灭，而是尽虚空之际利益众生，这也是伟大慈悲的力量，如果没有它，就会像声闻一样。 例如，对于庄稼来说，最初的种子、中间的水和最后的成熟都很重要，同样，对于佛陀的庄稼来说，慈悲在初中末三者中都很重要，这是吉祥月称所说的。 因此，香纳琼敦巴曾对觉沃说： 即使请教觉沃的教言，也只会说放下世间，修菩提心。 格西敦巴生气地说： 那是觉沃教言的精髓所在啊！ 说道，他是通达佛法要义的人啊！ 获得定解也唯有此事艰难，因此要反复积累净治，以及阅读《华严经》等的经论和注释。
English
Because it is impossible to do it that way, taking on the responsibility of liberating all beings depends on it; if that responsibility is not taken on, one cannot be considered a Mahayanist, so compassion is initially important. In the teachings expounded by inexhaustible wisdom, it is said: Venerable son of Sharadvati, moreover, the great compassion of the Bodhisattvas is inexhaustible. What is the reason for that? Because it is a precursor. Venerable son of Sharadvati, for example, the inhalation and exhalation of breath is a precursor to the life force of a person. Likewise, the great compassion of the Bodhisattva is a precursor to the perfect accomplishment of the Great Vehicle. And also, in the Gaya Gori it is said: Manjushri, what is the beginning of the conduct of the Bodhisattvas? What is the place? Manjushri replied: Son of the gods, the beginning of the conduct of the Bodhisattvas is great compassion. The place is sentient beings. So it is. Secondly: Having entered after generating such a mind once, because the number of sentient beings is vast and their actions are evil, and what is to be taught is also extremely difficult and limitless, and the time required is immeasurable, seeing these things, one becomes discouraged and falls into the Hinayana. Therefore, it is not just generating great compassion once, but cultivating the habit of increasing it, not looking at one's own happiness and suffering, not being weary of benefiting others, thereby easily perfecting all accumulations. Thirdly: When the Buddhas attain the fruit, they do not abide in peace like the Hinayana, but benefit beings as long as space exists, and this is also the power of great compassion, for without it, one would become like a Shravaka. For example, just as the initial seed, the intermediate water, and the final ripening are important for crops, likewise, compassion is important in the beginning, middle, and end for the crop of the Buddha, as stated by glorious Chandrakirti. Therefore, Zhang Nachungtonpa said to Jowo: Even if you ask for Jowo's advice, he will only say to abandon the world and meditate on Bodhicitta. Geshe Tonpa said angrily: That is the essence of Jowo's advice! He said, he is someone who understands the key points of the Dharma! Obtaining certainty is also difficult only in this matter, so one must repeatedly accumulate and purify, and read the scriptures and commentaries such as the Avatamsaka Sutra.
Chinese
因此，必须寻求坚定的定解。如吉祥玛科所说： 您的心是珍宝， 那圆满菩提的种子， 唯有您勇士才能领会其精髓， 其他凡夫俗子无法理解。 如是说。第二方面分二： 认识母亲到生起慈爱的因缘方式， 以及发心和增上意乐成为果的方式。 第一方面是： 一般来说，仅仅是想要脱离痛苦，如果反复思念众生的痛苦也能生起。但是，为了使这种心容易生起，力量强大且稳固，首先必须使该众生具有可爱、珍视和怜惜的形象。就像亲人遭受痛苦时无法忍受，敌人遭受痛苦时感到高兴，而对中等的人遭受痛苦时，大多会忽略而产生舍弃之心一样。其中第一种情况是： 因为有可爱之处，所以才会这样，而且越是珍视，就越无法忍受痛苦。对于小程度的珍视，无法忍受的程度也较小；如果非常珍视，即使是微小的痛苦也会产生极大的无法忍受。看到敌人遭受痛苦，不但不会生起想要脱离痛苦的想法，反而会想如果比这更大，或者不脱离这样就好了，这是因为不可爱的原因。而且，不可爱的程度越大，对痛苦的喜悦程度也越大。对于敌人和亲人之间的中等人的痛苦，既没有无法忍受，也没有喜悦，这是因为既没有可爱之处，也没有不可爱之处。这样做的话，将众生观想为亲人是为了生起可爱之处，而亲人的最终目的不是母亲，所以观想母亲，忆念她的恩德，以及报答恩德这三者是成就可爱和珍视的方法。像对待独子一样，将众生视为心中最珍爱之物的慈爱，是这三者的结果，它能生起慈悲心。想要与安乐相遇的慈爱，与慈悲心之间没有因果的决定。将众生观想为亲人，作为生起菩提心的原因，这是学师月称、比丘月以及学师莲花戒所说的。第二方面是： 这样逐渐修习心，生起慈悲心时，为了众生的利益
English
Therefore, one must seek a firm conviction. As the glorious Makhol said: Your mind is a jewel, That seed of perfect enlightenment, Only you, the brave one, can comprehend its essence, Others cannot fathom it. As it is said. The second aspect has two parts: How recognizing the mother becomes the cause for love, and how higher intention and bodhicitta become the result. The first aspect is: Generally, merely wanting to be separated from suffering can arise from repeatedly contemplating the suffering of sentient beings. However, for that mind to arise easily, powerfully, and stably, it is necessary for the sentient being to have a pleasing, cherished, and pitiable appearance. It is like being unable to bear the suffering of a relative, rejoicing at the suffering of an enemy, and mostly ignoring the suffering of a neutral person, giving rise to indifference. The first of these is: It is because there is something pleasing, and the more cherished it is, the more unbearable the suffering becomes. For small to medium cherishing, the degree of unbearableness is small. If it is extremely cherished, even small suffering will give rise to great unbearableness. Seeing the suffering of an enemy, not only does the desire to be separated from suffering not arise, but the thought of it being even greater or not being separated from it arises. This is because of the unpleasantness. Moreover, the greater the unpleasantness, the greater the joy at the suffering. There is neither unbearableness nor joy at the suffering of a neutral person between enemy and relative, because there is neither pleasantness nor unpleasantness. Doing so, contemplating sentient beings as relatives is for the sake of generating pleasantness, and the ultimate purpose of relatives is not the mother. Therefore, contemplating the mother, remembering her kindness, and repaying her kindness are the means of accomplishing pleasantness and cherishing. Love that cherishes sentient beings as dearly as one's only child is the result of these three, and it causes compassion to arise. There is no certainty of cause and effect between love that desires to meet with happiness and compassion. Contemplating sentient beings as relatives as the cause of generating bodhicitta is what the teacher Chandrakirti, the monk Chandra, and the teacher Kamalashila said. The second aspect is: When compassion arises from gradually training the mind in this way, for the benefit of sentient beings