Tibetan
ས་མེད་ལ། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མ་བཅོས་པ་ཡིད་བསྐུལ་ནུས་པའི་ཤུགས་ཅན་ཡང་མི་སྐྱེ་བས། ཐེག་ཆེན་པ་ཡང་ཚིག་རྗེས་འབྲངས་པའི་གོ་བ་ཙམ་དུ་འགྱུར་བས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་འཁོར་བས་ཡིད་ཤིན་ཏུ་འབྱུང་ཞིང་སྐྱོ་བ་བསྒོམས་ན། ཉན་ཐོས་ལྟར་འཁོར་བར་ཞུགས་པ་ལ་མི་དགའ་བའི་ཕྱིར་ཞི་བའི་མཐར་ལྟུང་བས་སྐྱོ་བ་སྒོམ་པ་ཐེག་དམན་ལ་མཛེས་ཀྱི། བྱང་སེམས་ལ་ནི་དེ་སྒོམ་པར་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ལྟར་གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལས་བཤད་པས་སོ་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་བྱང་སེམས་འཁོར་བ་ལ་སྐྲག་པར་མི་བྱ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི། ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་སྲིད་པར་འཁྱམས་པའི་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་སོགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡིད་འབྱུང་མི་བྱ་བར་སྟོན་པ་མིན་གྱི། བྱང་སེམས་ ཀྱིས་སྨོན་ལམ་དང་སྙིང་རྗེའི་དབང་གིས་སྲིད་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སྐྱེ་བ་འཛིན་པ་ལ་སྐྲག་པར་མི་བྱ། ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །དེས་ན་ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་སྲིད་པར་འཁྱམས་ན་སྡུག་བསྔལ་དུ་མས་མནར་ནས་རང་དོན་ཡང་མི་ནུས་ན་གཞན་དོན་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ནི་རྒུད་པ་ཀུན་གྱི་སྒོ་ཡིན་པས་ཐེག་དམན་ལས་ཆེས་ཤིན་ཏུ་སྐྱོ་བར་བྱས་ལ་དགག་དགོས་ཤིང༌། སྨོན་ལམ་དང་སྙིང་རྗེའི་དབང་གིས་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་འཛིན་པ་ལ་ནི་དགའ་བར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མདོ་དེ་ཉིད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་དེ་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་འཁོར་བ་ལ་ཕན་ཡོན་ཏུ་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་ནི་ཡོངས་སུ་འདས་པ་ཆེན་པོ་ལ་མ་ལགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་མ་ཕྱེད་པར་སྔར་ལྟར་སྨྲ་ན་ནི་སྨྲ་བ་པོ་དེ་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡོད་ན་ཉེས་བྱས་ཉོན་མོངས་ཅན་ཞིག་སྐྱེད་པར་བྱང་ས་ལས་གསུངས་སོ། །འཁོར་བ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བར་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་རང་གི་གཉེན་དུ་མཐོང་སྟེ་དེ་དག་གི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་བཞི་བརྒྱ་པའི་དགོངས་པ་ཡིན་ཞིང༌། གསལ་བར་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཟླ་བ་གྲགས་པས་དེའི་འགྲེལ་པར་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སྲིད་པའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས་པས་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་འདོད་དྲག་པོ་སྐྱེས་པ་དེས། འཁོར་བ་བཟློག་དགོས་པས། དེ་ལ་གཉིས། རྟེན་ཇི་ལྟ་བུས་འཁོར་བ་བཟློག་པ། ལམ་ཇི་འདྲ་ཞིག་བསྒོམས་པས་བཟློག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། སྐྱེ་བ་ཞེས་བགྱི་མི་ཁོམ་སྐྱོན་བརྒྱད་པོ། །དེ་དག་དང་བྲལ་ཁོམ་པ་རྙེད་ནས་ནི། །སྐྱེ་བ་བཟློག་པའི་སླད་དུ་འབད་
Chinese
如果不是这样，即使生起能策励无上菩提心的强大力量，也无法生起。这样，大乘行者也仅仅是停留在口头上的理解，所以要反复修习。第三，如果对轮回生起强烈的厌离心，就像声闻一样，因为不喜欢进入轮回而堕入寂灭的边际，所以修习厌离心对小乘来说是合适的，但对菩萨来说，不应该修习厌离心。如果有人认为，这是从甚深不可思议的密续中宣说的。那么，这样说：菩萨不应该害怕轮回。所说的意思是，并不是说不要对因业和烦恼的控制而在轮回中漂泊的生老病死等痛苦生起厌离心，而是说菩萨因为愿力和慈悲的控制，为了利益众生而在轮回中受生，不应该对此感到害怕。因此，如果因业和烦恼的控制而在轮回中漂泊，被各种痛苦折磨，连自己的利益都无法实现，更何况是利益他人呢？这是所有衰败的根源，所以要比小乘更加强烈地厌离并加以制止。而对于因愿力和慈悲的控制而在轮回中受生，则应该感到欢喜。就像那部经中所说的那样：菩萨们以完全成熟众生为目标，将轮回视为利益，这样就不会堕入大涅槃。这样如果不理解，仍然像以前那样说，那么如果说话者有菩萨戒，就会造下一个烦恼性的恶作，这是在《菩萨地论》中说的。对轮回生起厌离心，然后将那些众生视为自己的亲人，为了他们的利益而生起菩提心，这是《四百论》的观点，大学者月称在他的注释中对此有明确的阐述。第四，如前所述，通过修习有漏的过患，生起强烈的想要从轮回中解脱的愿望，因此，必须阻止轮回。对此有二：依靠什么样的所依来阻止轮回？通过修习什么样的道来阻止轮回？第一，在《亲友书》中说： 所谓生，是八种无暇的过患。 脱离这些，获得闲暇之后， 为了阻止生而努力。
English
If it is not so, even if a powerful force that can encourage the unconditioned mind of unsurpassed Bodhi arises, it will not arise. In this way, Mahayana practitioners will only remain at the level of verbal understanding, so they should practice repeatedly. Third, if one cultivates a strong sense of renunciation towards samsara, like the Shravakas, one will fall into the extreme of peace because one does not like entering samsara. Therefore, cultivating renunciation is appropriate for the Hinayana, but for Bodhisattvas, it is not appropriate to cultivate renunciation. If someone thinks that this is what is said in the profound and inconceivable tantras, then say this: Bodhisattvas should not be afraid of samsara. The meaning of what is said is not that one should not develop renunciation towards the suffering of birth, old age, sickness, and death, etc., which are caused by the control of karma and afflictions and wandering in samsara, but rather that Bodhisattvas, because of the control of vows and compassion, take birth in samsara for the benefit of sentient beings, and should not be afraid of this. Therefore, if one wanders in samsara under the control of karma and afflictions, one will be tormented by various sufferings and will not be able to achieve even one's own benefit, let alone benefit others. This is the root of all decline, so one should renounce it more strongly than the Hinayana and stop it. But for taking birth in samsara under the control of vows and compassion, one should be happy. Just as it is said in that sutra: Bodhisattvas, with the goal of fully maturing sentient beings, regard samsara as a benefit, and in this way they will not fall into great Nirvana. If one does not understand this and still speaks as before, then if the speaker has the Bodhisattva vows, he will create an afflicted sin, which is what is said in the Bodhisattva Bhumi. Developing renunciation towards samsara, and then regarding those sentient beings as one's own relatives, and generating the mind of Bodhi for their benefit, this is the view of the Four Hundred Verses, and the great scholar Chandrakirti has clearly explained this in his commentary. Fourth, as mentioned before, by cultivating the faults of existence, a strong desire to be liberated from samsara arises. Therefore, one must prevent samsara. There are two aspects to this: what kind of support should one rely on to prevent samsara? What kind of path should one cultivate to prevent it? First, in the Letter to a Friend, it says: Birth, which is said to be the eight faults of unfavorable conditions. Having obtained leisure free from these, Strive to prevent birth.
Tibetan
པར་མཛོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་དལ་འབྱོར་ཐོབ་པའི་དུས་འདིར་བཟློག་དགོས་ཏེ། མི་ཁོམ་པར་ནི་བཟློག་པའི་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོའི་ཞལ་ནས། ད་རེས་ཕྱུགས་ལས་བྱེ་བྲག་འབྱེད་པའི་དུས་ཡིན་ནོ་གསུང༌། པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང༌། སྔར་དེ་ཙམ་ཞིག་འཁྱམས་པ་ལ་རང་ལོག་མ་བྱུང་ཙ་ན་ད་ཡང་རང་ལོག་མི་འོང་བས་བཟློག་དགོས། བཟློག་དུས་ཀྱང་དལ་འབྱོར་ཐོབ་པའི་དུས་འདིར་ཡིན་གསུང་ངོ༌། །དེ་ལས་ཀྱང་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་ནི་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་བར་ཆད་མང་ཞིང་ཉེས་པ་དུ་མའི་སྐྱོན་ཆགས་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པས་ན། འཁོར་བ་བཟློག་པའི་རྟེན་ནི་རབ་བྱུང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས། མཁས་པས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བར་བྱའོ། །དྲག་ཤུལ་ཅན་གྱིས་ཞུས་པ་ལས། བྱང་སེམས་ཁྱིམ་ན་གནས་པས་རབ་བྱུང་ལ་སྨོན་པ་བྱ་བར་གསུངས་ཏེ་འདིས་ནི་གཙོ་བོར་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་ལ་སྨོན་པར་གསུངས་སོ། །མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱོགས་དག་ནི། །ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་རྣམས་དང་ལྡན། །དེ་ལྟས་སྡོམ་བརྩོན་ཁྱིམ་པ་ཡི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་ཁྱད་འཕགས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་འཁོར་བ་ལས་ཐར་པའི་རྣམ་གྲོལ་སྒྲུབ་པ་ལ་རབ་བྱུང་བསྔགས་པར་མ་ཟད། ཕར་ཕྱིན་དང་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་སྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་རབ་བྱུང་རྟེན་མཆོག་ཏུ་གསུངས་ལ། རབ་བྱུང་གི་སྡོམ་པ་ནི་སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་སོ་སོར་ཐར་པ་ཉིད་ཡིན་པས་བསྟན་པའི་རྩ་བ་སོ་སོར་ཐར་པ་ལ་གུས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། མགོ༌འམ་གོས་ལ་གློ་བུར་མེ་ཤོར་ན། །དེ་དག་ཕྱིར་བཟློག་བགྱི་བ་བཏང་ནས་ཀྱང༌། །ཡང་སྲིད་མེད་པར་བགྱི་སླད་འབད་འཚལ་ཏེ། །འདི་ལས་ཆེ་མཆོག་དགོས་པ་གཞན་མ་མཆིས། །ཚུལ་ཁྲིམས་དག་དང་ཤེས་རབ་བསམ་གཏན་གྱིས། །མྱ་ངན་འདས་ཞི་དུལ་བ་དྲི་མེད་པའི། །གོ་འཕང་མི་རྒ་མི་འཆི་ཟད་མི་འཚལ། །ས་ཆུ་མེ་རླུང་ཉི་ཟླ་བྲལ་ཐོབ་མཛོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་ལམ་བསླབ་པ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་བསླབ་དགོས་སོ། །འདིར་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་ལམ་རང་དགའ་བ་ལ་འཁྲིད་ན། བསླབ་པ་གསུམ་ལ་འཁྲིད་ལུགས་རྒྱས་པར་དགོས་ནའང་དེ་མིན་པས་ཤེས་རབ་ལྷག་མཐོང་དང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཞི་གནས་སྐྱེད་ལུགས་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་འཆད་པས་འདིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བསླབ་ཚུལ་མདོར་བསྡུས་ཤིག་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཐོག་མར་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ཡང་ཡང་བསམས་ནས་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སྤྲོ་ཤུག
Chinese
如《宝箧经》所说，现在得到闲暇圆满的时候，必须遮止（恶业）。因为没有空闲的时候，就没有遮止的机会，这在前面已经说过了。大瑜伽士说：“现在是区分畜生行为的时候。”博朵瓦也说：“以前那样流浪，如果没有自我反省，现在也不会自我反省，所以必须遮止。遮止的时候，也是在得到闲暇圆满的时候。”不仅如此，住在家里，修法的障碍多，而且会产生诸多过失，相比之下，出家则能遮止这些过失。因此，遮止轮回的所依是出家，出家最为殊胜。智者应当欣乐于出家。勇猛者请问说：菩萨住在家中，也应当羡慕出家。这里主要说的是羡慕受具足戒。在《经庄严论》中也说：出家的方面，具有无量的功德。因此，持戒精进的在家菩萨，胜过出家菩萨。如是，为了从轮回中解脱，不仅赞叹出家。 而且，通过般若和密咒的途径来成就一切智智，也说出家是最佳的所依。出家的戒律是三种戒律中的别解脱戒，因此应当恭敬作为教法根本的别解脱戒。第二，在《亲友书》中说：如果头或衣服突然着火，也要放下扑灭它们的念头，努力使不再有来世。没有比这更重要的事了。通过清净的戒律、智慧和禅定，获得寂静、调柔、无垢的涅槃果位，不老不死，永不衰竭。愿你获得脱离地水火风、日月星辰的果位。如是说，必须修学道次第的三个珍宝。如果在这里引导自甘堕落的中士道，虽然需要详细地引导三学，但因为不是这样，所以智慧的毗钵舍那和心的学处奢摩他的生起方法，将在大士道的章节中讲解，所以在这里简略地说一下修学戒律的方法。首先，要反复思维戒律的利益，从内心深处生起欢喜和精进。
English
As stated in the "Baoqie Sutra," now is the time to prevent (evil deeds) when you have obtained leisure and perfection. Because when there is no leisure, there is no opportunity to prevent it, which has been said before. The great yogi said, "Now is the time to distinguish between animal behaviors." Potowa also said, "If you have wandered around like that before and have not reflected on yourself, you will not reflect on yourself now, so you must prevent it. The time to prevent it is also when you have obtained leisure and perfection." Moreover, living at home has many obstacles to practicing Dharma and will produce many faults. In contrast, renunciation can prevent these faults. Therefore, the basis for preventing samsara is renunciation, which is the most supreme. The wise should rejoice in renunciation. The brave one asked: Bodhisattvas living at home should also admire renunciation. Here, it mainly refers to admiring the receipt of full ordination. In the "Ornament of the Sutras," it is also said: The aspect of renunciation has immeasurable merits. Therefore, a diligent lay bodhisattva who upholds the precepts is superior to a renunciate. Thus, in order to be liberated from samsara, not only is renunciation praised. Moreover, to achieve omniscience through the path of prajna and mantra, it is also said that renunciation is the best basis. The precepts of renunciation are the Pratimoksha precepts among the three types of precepts, so one should respect the Pratimoksha precepts, which are the root of the teachings. Second, in the "Letter to a Friend," it says: If your head or clothes suddenly catch fire, you should give up the thought of putting them out and strive to ensure that there is no rebirth. There is nothing more important than this. Through pure precepts, wisdom, and meditation, attain the state of Nirvana, which is peaceful, gentle, and immaculate, neither aging nor dying, and never diminishing. May you attain the state of being free from earth, water, fire, wind, sun, moon, and stars. As it is said, one must study the three jewels of the path. If we guide the self-indulgent middling person here, although we need to guide the three learnings in detail, but because it is not so, the method of arising of wisdom's vipassana and the mind's samatha will be explained in the chapter on the great person, so here we will briefly talk about the method of studying the precepts. First of all, one must repeatedly contemplate the benefits of the precepts and generate joy and diligence from the bottom of one's heart.