Tibetan
བསགས་མེད་ཀྱང༌། དེ་མ་ཐག་གསར་དུ་བསགས་ནས་ཕུང་པོ་ཕྱི་མ་ལེན་པའི་ཕྱིར༌རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྲིད་པའི་སྲེད་ལས་རྣམ་བརྒལ་བའི། །ལས་གཞན་འཕེན་ནུས་མ་ཡིན་ཏེ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཟད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང༌། སྲེད་པ་ནི། ཡོད་ན་སླར་ཡང་འབྱུང་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་གལ་ཆེ་ལ་དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཤེས་པ་ལ་རག་ལས་པས་ཉོན་མོངས་རྣམས་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་གསུམ།ཉོན་མོངས་ངོས་གཟུང་བ། ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ། ཉོན་མོངས་པའི་ཉེས་དམིགས་སོ། །དང་པོ་ལ་བཅུ་ལས། འདོད་ཆགས་ནི། ཕྱིའམ་ནང་གི་ཡུལ་སྡུག་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ་དམིགས་ནས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རས་ལ་སྣུམ་ཞུགས་པ་དབྱུང་དཀའ་བ་བཞིན་དུ། འདི་ཡང་རང་གི་དམིགས་པ་ལ་ཞེན་ཅིང་མཆེད་པ་ནི་དམིགས་པ་དེ་དང་དབྲལ་ དཀའ་བའོ། །ཁོང་ཁྲོ་བ་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་མཚོན་དང་ཚེར་མ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་རྣམས་ལ་དམིགས་ནས་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པ་སེམས་རྩུབ་མོ་ཡུལ་དེ་རྣམས་ལ་གནོད་པ་བྱ་བར་སེམས་པའོ། །ང་རྒྱལ་ནི། འཇིག་ལྟ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཕྱིའམ་ནང་གི་མཐོ་དམན་དང་བཟང་ངན་ལ་དམིགས་ནས་སེམས་ཁེངས་པ་སྟེ། མཐོ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འཇུག་པའོ། །མ་རིག་པ་ནི། བདེན་བཞི་དང་ལས་འབྲས་དང་དཀོན་མཆོག་གི་རང་བཞིན་ལ་བློ་མི་གསལ་བས་མི་ཤེས་པའི་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི། བདེན་པ་སོགས་གསུམ་ལ་དམིགས་ནས་ཡོད་དམ་མེད་ཡིན་ནམ་མིན་སྙམ་པའོ། །འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ང་དང་ངའི་ཞེས་བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་འཇིག་པ་ནི་མི་རྟག་པ་དང༌། ཚོགས་པ་ནི་དུ་མ་ཡིན་པས་འདིས་གང་ལ་བལྟ་བའི་གཞི་ནི་མི་རྟག་པ་དང་དུ་མའི་ཆོས་ཙམ་ཡིན་གྱི། རྟག་པ་དང་གཅིག་པུའི་གང་ཟག་ནི་མེད་དོ། །ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཞེས་མིང་བཏགས་སོ། །མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་ནི། འཇིག་ལྟས་གང་བཟུང་བའི་བདག་དེ་ལ་དམིགས་ནས་རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་པའམ་འདི་ནས་ཕྱི་མར་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཆད་པར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི། འཇིག་ལྟ་མཐར་ལྟ་ལོག་ལྟ་གསུམ་གང་རུང་ དང༌། དེ་དག་གང་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་ལྟ་བ་པོའི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་ནི། འཆལ་ཚུལ་སྤོང་བའི་ཚུ
Chinese
虽未积聚，然彼即刻新积，为取后蕴故。如是亦于《释量论》云：“有之贪欲极超越，余业无能投生力，俱时作者尽故也。贪者，有则复生故。”如是说故。是故亲近烦恼之对治甚为重要，而彼亦依赖于知烦恼，故于烦恼诸法应善巧。此有三：烦恼之体性，如何生起之次第，烦恼之过患。初中有十：贪欲者，缘于外或内之悦意可爱境，而随之耽著，譬如油入于布，难以取出一般。此亦于自之所缘耽著且增长，是与所缘分离困难者。嗔恚者，缘于有情众生及痛苦与兵器及荆棘等痛苦之境，而普皆恼害，心粗暴，于彼境欲作损害之念。我慢者，依于坏聚见，缘于外或内之高低与好坏，而心生骄慢，以高之相而转。无明者，于四谛与业果及三宝之自性，心不明了，不解之烦恼者。疑者，缘于谛等三者，而有耶无耶，是耶非耶之念。坏聚见者，缘于近取蕴，而我与我所，以我与我所见之智慧烦恼者。彼中坏者，谓无常，聚者，谓众多，由此所观之基，唯是无常与众多之法尔，无有常与唯一之补特伽罗。如是显示之故，名立为坏聚见。边执见者，缘于坏聚见所执之我，而见为常恒坚固，或从此至后世无有相续之断见之智慧烦恼者。见取者，坏聚见、边执见、邪见三者任何之一，及彼等所依之见者之蕴，缘于彼而执为最胜之智慧烦恼者。戒禁取者，舍弃邪戒之戒。
English
Although not accumulated, it is immediately newly accumulated to take the subsequent aggregates. Similarly, in the Commentary on Valid Cognition, it is said: "The desire for existence is extremely transcended, other actions have no power to cause rebirth, because the simultaneous actor is exhausted. The greedy one, if there is, will be born again." Therefore, it is very important to be close to the antidote to afflictions, and that also depends on knowing the afflictions, so one should be skilled in all the phenomena of afflictions. There are three aspects to this: the nature of afflictions, the order of how they arise, and the faults of afflictions. The first has ten: Attachment is to be attached to a pleasing and lovely object, whether external or internal, just as oil enters cloth and is difficult to remove. This also clings to and grows in its own object, and it is difficult to separate from the object. Anger is to be universally tormented by sentient beings and the objects of suffering such as suffering, weapons, and thorns, and the mind is rough, with the thought of harming those objects. Pride is based on the view of the perishable collection, and the mind is proud of the high and low and good and bad, whether external or internal, and turns into a high appearance. Ignorance is the affliction of not understanding because the mind is not clear about the nature of the Four Noble Truths, the law of karma, and the Three Jewels. Doubt is the thought of whether there is or is not, is or is not, in relation to the three truths and so on. The view of the perishable collection is the wisdom affliction of seeing the aggregates of appropriation as "I" and "mine," with the view of "I" and "mine." Among them, the perishable means impermanent, and the collection means many, so the basis of what is viewed by this is only the impermanent and many dharmas, and there is no permanent and unique person. Because it is shown in this way, the name is established as the view of the perishable collection. The view of holding to extremes is the wisdom affliction of seeing the self held by the view of the perishable collection as permanent and solid, or as a nihilistic view that there is no continuity from this life to the next. The view of taking views as supreme is any one of the three views of the view of the perishable collection, the view of holding to extremes, and wrong views, and the aggregates of the viewer on which they depend, the wisdom affliction of taking them as supreme. The view of taking precepts and vows as supreme is the precept of abandoning evil precepts.
Tibetan
ལ་ཁྲིམས་དང༌། ཆ་བྱད་དང་ཚུལ་དང་ལུས་ངག་གི་འཇུག་པ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང༌། གང་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དག་འབྱུང་བའི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་སྡིག་པ་འདག་པ་དང་ཉོན་མོངས་ལས་གྲོལ་བ་དང་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱིན་པར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ལོག་ལྟ་ནི། ཚེ་སྔ་ཕྱི་དང་ལས་འབྲས་སོགས་མེད་ཅེས་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དང༌། དབང་ཕྱུག་དང་གཙོ་བོ་སོགས་འགྲོ་བའི་རྒྱུར་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །དེ་རྣམས་ནི་གྲུབ་མཐའ་གོང་འོག་ཐུན་མོང་གི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་ངོས་འཛིན་ཡིན་གྱི། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ནི་འོག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འཇིག་ལྟ་དང་མ་རིག་པ་སོ་སོར་འདོད་པ་ལྟར་ན། དཔེར་ན་ཐག་པ་བསྡོགས་པ་ལ་མུན་པ་ཅུང་ཟད་བབས་ཏེ་ཐག་པའི་གནས་ལུགས་མི་གསལ་བ་ན་དེ་ལ་སྦྲུལ་འཛིན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བ་ལྟར། ཕུང་པོའི་གནས་ལུགས་གསལ་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་མ་རིག་པའི་མུན་པ་ལས་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་ལ། དེ་ལས་ཉོན་མོངས་གཞན་རྣམས་སྐྱེའོ། །དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ལྟར་ན་འཇིག་ལྟ་ཉིད་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྩ་བའོ། །དེ་ ཡང་འཇིག་ལྟས་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་ན་རང་གཞན་སོ་སོ་བར་རིས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་ལ། དེ་ལྟར་བཅད་ནས་རང་ཕྱོགས་ལ་ཆགས་པ་དང་གཞན་ཕྱོགས་ལ་ཞེ་སྡང་འབྱུང༌། བདག་ལ་དམིགས་ནས་ཁེངས་པ་ཡང་སྐྱེ་ལ། བདག་དེ་ཉིད་ལ་རྟག་ཆད་དུ་འཛིན་ཞིང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སོགས་དང༌། དེ་དང་འབྲེལ་བའི་སྤྱོད་པ་ངན་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་སྐྱེའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་སྟོན་པའི་སྟོན་པ་དང༌། དེས་བསྟན་པའི་ལས་འབྲས་དང་བདེན་བཞི་དང་དཀོན་མཆོག་སོགས་ལ་དེ་དག་མེད་དོ་ཞེས་པའི་ལོག་ལྟའམ། ཡང་ན་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་དམ་མེད་ཡིན་ནམ་མིན་སྙམ་དུ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་དེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། བདག་ཡོད་ན་ནི་གཞན་དུ་ཤེས། །བདག་གཞན་ཆ་ལས་འཛིན་དང་སྡང༌། །འདི་དག་དང་ནི་ཡོངས་འབྲེལ་ལས། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་འཇོམས་སེམས་ཅན་འཇོམས་ཤིང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཇོམས། །ཉམས་བཅས་རྙེད་པས་དམན་ཞིང་བསྲུང་དང་དེ་བཞིན་སྟོན་པས་སྨད། །རྩོད་པ་མི་སྙན་དེ་ནི་གཞན་དུ་མི་ཁོམ་གནས་སུ་སྐྱེ། །ཐོབ་དང་མ་ཐོབ་ཉམས་པས་ཡིད་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་འཐོབ། །ཅེས་སོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང༌། ཞེ་སྡང་སྲེད་སོགས་དགྲ་རྣམས་ནི། །རྐང་ལག་ལ་སོགས་ཡོད་མིན་ལ། །དཔའ་མཛངས་མིན་ཡང་
Chinese
持戒和，仪容和行为，以及身语的行持，必定要实行这些行为的苦行，以及依靠什么而生起这些的蕴，缘着蕴而消除罪恶，从烦恼中解脱，以及为了必定从轮回中解脱而观察的，具有烦恼的智慧。邪见是，否定前后世和业果等，以及认为自在和主等是众生的因的增益的，具有烦恼的智慧。这些是以上下部派共同的立场而做的烦恼的认识，中观应成派的观点将在下文阐述。第二，如果认为我见和无明是各自独立的，例如，在缠绕的绳子上，稍微降下黑暗，绳子的实相不清楚时，就会产生认为那是蛇的念头一样。蕴的实相显现时，被遮蔽的无明的黑暗，会产生将蕴执着为我的错觉，由此产生其他的烦恼。如果认为二者是一体的，那么我见本身就是烦恼的根本。而且，当我见执着有我时，就会将自己和他人区分开来。这样区分之后，就会对己方产生贪恋，对敌方产生嗔恨。也会缘着我而产生傲慢。并且，会将我执着为常断，以及我见等，以及与此相关的恶劣行为执着为殊胜。同样，对于宣说无我的导师，以及他所开示的业果和四谛和三宝等，会产生认为这些不存在的邪见，或者，对于这样的是存在还是不存在，是还是不是，产生怀疑。如《释量论》中说：“若有我则知有他，我他分执生贪嗔，由此等及彼相连，一切过失皆生起。”第三，如《经庄严论》中说：“烦恼摧毁我，摧毁有情及戒律，具损由得而劣，守护如是导师呵，诤讼不悦彼于他，无暇处生获未获，失坏意获大痛苦。”《入行论》中也说：“嗔恚贪等诸怨敌，无手无足亦非勇。”
English
Holding vows and, demeanor and conduct, as well as the actions of body and speech, the ascetic practices that must be carried out, and the aggregates upon which they arise, focusing on the aggregates to purify sins, liberate from afflictions, and the wisdom afflicted by afflictions that observes to certainly liberate from samsara. Wrong view is, denying past and future lives and karmic results, etc., and the superimposing wisdom afflicted by afflictions that holds the powerful and the chief, etc., as the cause of beings. These are identifications of afflictions made from the common standpoint of higher and lower schools. The view of the Prasangika Madhyamaka will be explained below. Secondly, if one considers the view of self and ignorance as separate, for example, when darkness slightly descends on a coiled rope, and the reality of the rope is not clear, then a thought arises that it is a snake. When the reality of the aggregates is clear, the darkness of ignorance that obscures it causes the illusion of clinging to the aggregates as self, and from this, other afflictions arise. If one considers the two as one, then the view of self itself is the root of afflictions. Moreover, when the view of self grasps at self, it creates a distinction between oneself and others. Having made such a distinction, attachment arises towards one's own side and hatred arises towards the other side. Arrogance also arises in relation to self. And, one clings to self as permanent or annihilated, as well as views of self, etc., and clings to bad behaviors related to this as supreme. Similarly, towards the teacher who teaches non-self, and the karmic results and the four truths and the Three Jewels, etc., that he teaches, one develops the wrong view that these do not exist, or one doubts whether such things exist or do not exist, are or are not. As it is said in the Pramāṇavārttika: "If there is self, then one knows there is other, from the division of self and other, attachment and hatred arise, from these and what is connected to them, all faults will arise." Thirdly, as it is said in the Ornament of the Sutras: "Afflictions destroy self, destroy sentient beings and discipline, those with loss are inferior due to gain, protection likewise the teacher scorns, quarrel unpleasant he to others, is born in an unfree place, having obtained or not obtained, loss, the mind obtains great suffering." It is also said in the Bodhicaryāvatāra: "Enemies such as hatred and desire, have no hands or feet, nor are they brave."