Tibetan
། སྐྱོན་མེད་དེ་དེའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་འགོག་པ་ལ་ཐོབ་ན་སྙམ་པའི་ཐར་འདོད་ཡོད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ངོས་མ་ཟིན་ཅིང་རྒྱུ་དེ་བཟློག་ནུས་སུ་མ་མཐོང་བས་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཐར་པ་ལ་ཐོབ་བྱར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཐར་པ་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་ན། དེར་འགྲོ་བའི་ལམ་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་ལམ་བདེན་ལ་འཇུག་པས་ལམ་བདེན་ཐ་མར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་བདེན་བཞི་ནི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ཀུན་ཏུ་ལན་དུ་མར་གསུངས་ཤིང༌། འཁོར་བར་འཇུག་པ་དང་དེ་ལས་བཟློག་པའི་གནད་རྣམས་བདེ་བར་གཤེགས་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་པས་རྣམ་གྲོལ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་ཞིང་ཉམས་ལེན་གྱི་འགག་བསྡོམས་ཆེ་བས་རིམ་པ་དེ་ལྟར་དུ་སློབ་མ་འཁྲིད་དགོས་ཏེ། སྡུག་བདེན་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བ་ལ་ཞེན་ལོག་རྣལ་མ་ཞིག་མེད་ན། ཐར་པ་ཐོབ་འདོད་ཚིག་ཙམ་དུ་འགྲོ་བས་ཅི་བྱས་ཀུན་འབྱུང་དུ་འགྲོ་ལ། ཀུན་ འབྱུང་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ལས་ཉོན་རྣམས་ལེགས་པར་མི་ཤེས་ན་འབེམ་མ་མཐོང་བའི་མདའ་རྡེག་པ་ལྟར། ལམ་གྱི་གནད་རྣམས་ཆད་ཅིང་སྲིད་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ལམ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡིན་པར་བཟུང་ནས་ངལ་བ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྤང་བྱ་སྡུག་ཀུན་མ་ཤེས་ན་དེ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཐར་པ་ཡང་ངོས་མི་ཟིན་པས་ཐར་པ་དོན་གཉེར་ཡང་རློམ་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། འཁོར་བ་སྤྱིའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ། སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་བསམ་པ། སྡུག་བསྔལ་དྲུག་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་དམིགས་སྐོར་སྐྱོང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཐུན་མོང་བ་རྣམས་ནི་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་རྣམས་འདིར་ཡང་བླང་བར་བྱ་ཞིང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོང་རྒྱུ་རྣམས་ལ་ནི་བློའི་མཐུ་ཡོད་ན་ཇི་ལྟར་བྲིས་པ་ལྟར་བསྐྱང་ལ། བློའི་མཐུ་ཆུང་ན་ལུང་འདྲེན་དོར་ནས་སྐབས་སུ་གང་བབ་པའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །འདི་རྣམས་དཔྱད་སྒོམ་ཡིན་ཡང་བསྒོམ་རྒྱུའི་དམིགས་པ་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གང་ལ་ཡང་མི་གཏང་བར་སེམས་དམིགས་པ་ལ་རྒོད་པ་སོགས་དགག །གཉིད་རྨུགས་དང་བྱིང་བའི་དབང་དུ་མི་གཏང་བར་ཤེས་པ་ཆེར་གསལ་ཞིང་དྭངས་པའི་ངང་ནས་བྲེང་ཆགས་སུ་བསྒོམ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བཟླས་བརྗོད་དང་ནི་དཀའ་ཐུབ་སོགས། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་སྤྱད་བྱས་ཀྱང༌། ། སེམས་གཞན་གཡེངས་བས་བྱས་པ་ནི། །དེ་ཉིད་རིག་པས་དོན་མེ
Chinese
没有过失，因为在那时，即使有想要获得寂灭痛苦的灭谛的解脱愿望，但由于没有认识到痛苦的因，也没有看到因可以被阻止，所以不会认为灭谛是可以实现的解脱。因此，如果认为解脱是可以实现的灭谛，就会想到去那里的道路是什么，从而进入道谛，所以最后说的是道谛。这样，四谛在大小乘中都多次被宣说。轮回的进入和从中解脱的关键，都被善逝总结了，因此对于成就解脱非常重要，并且是修行的关键总结，因此必须按照这样的顺序引导学生。如果通过思考苦谛，没有对轮回产生真正的厌离，那么想要获得解脱就只是说说而已，无论做什么都会变成集谛。如果通过思考集谛，不能很好地了解轮回的根本——烦恼，就像没有看到目标就射箭一样，道路的关键就会中断，抓住不是从轮回中解脱的道路，就会徒劳无功。如果不了解所断的苦和集，也就无法认识到那寂灭的解脱，因此追求解脱也只是自欺欺人。第二部分分为两部分：思考轮回总体的痛苦，思考个别的痛苦。第一部分分为两部分：思考八苦，思考六苦。第一部分是：在中等和共同的观修范围中，所有的共同部分都应该采用在小士道中已经讲过的，而对于不共同的观修内容，如果智慧足够，就按照书写的方式进行观修，如果智慧不足，就舍弃引用，只观修适合当前情况的意义的本质。这些都是观察修，但不要让心跑到除了观修的目标之外的善、不善、无记的任何事物上，要阻止心散乱等。不要让心受到昏沉和掉举的影响，要在觉知清晰明朗的状态中，以专注的方式进行观修。《入行论》中说：念诵和苦行等，即使长时间地实行，如果心被其他事物分散，那么用智慧来看，也是没有意义的。
English
There is no fault, because at that time, even if there is a desire for liberation, thinking of attaining the cessation of suffering, the truth of cessation, but since the cause of suffering is not recognized, and it is not seen that the cause can be prevented, one does not grasp liberation as something to be attained by thinking, 'I shall realize cessation.' Therefore, if one grasps liberation as 'I shall realize cessation,' one thinks, 'What is the path to go there?' and thus enters the truth of the path, so the truth of the path is spoken of last. Thus, the four truths are spoken of many times in all vehicles, great and small. The key points of entering into samsara and reversing from it are summarized by the Sugata, so it is extremely important for accomplishing liberation and is a great summary of the key points of practice, so students must be guided in that order. If, through contemplating the truth of suffering, there is no genuine renunciation of samsara, then the desire to attain liberation becomes mere words, and whatever one does becomes the cause of suffering. If, through contemplating the truth of the origin of suffering, one does not properly understand the afflictions as the root of samsara, it is like shooting an arrow without seeing the target. The key points of the path will be cut off, and grasping what is not the path to liberation from existence as the path, effort will become fruitless. And if one does not know what is to be abandoned, suffering and its origin, then one will not recognize the liberation that is the pacification of that, so the pursuit of liberation will also be mere arrogance. The second part has two parts: contemplating the general suffering of samsara, and contemplating individual sufferings. The first part has two parts: contemplating the eight sufferings, and contemplating the six sufferings. The first is: In all the trainings of the intermediate and common objects of focus, the common ones are those that were explained in the context of the Lesser Scope, which should also be adopted here, and for the uncommon objects of training, if one has the strength of mind, one should train as it is written. If the strength of mind is small, one should abandon the citations and train only in the essence of the meaning that is appropriate to the occasion. Although these are analytical meditations, one should not let the mind go to anything other than those objects of meditation, whether virtuous, non-virtuous, or neutral, and one should prevent the mind from being distracted, etc. One should not let the mind be under the influence of drowsiness and dullness, but should meditate with alertness that is very clear and pure, in a focused manner. As it is said in the Bodhicaryāvatāra: Recitations and asceticism, etc., even if practiced for a long time, if done with the mind distracted by other things, then by wisdom, it is meaningless.
Tibetan
ད་གསུངས། །ཞེས་ཡིད་གཞན་དུ་ཡེངས་པའི་དགེ་སྦྱོར་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་ཆུང་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་དད་པ་སྒོམ་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། རིགས་ཀྱི་བུ། རྣམ་གྲངས་འདིས་ཀྱང༌། འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་དད་པ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་འབྱུང་བ་གང་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་མ་གཡེངས་པའི་སེམས་ཀྱིས། དོན་དང་ཆོས་ཡང་དག་པར་བསམས་པ་ལས་འབྱུང་བར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་མ་གཡེངས་པའི་སེམས་ནི་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བ་ཡིན་ལ། དོན་དང་ཆོས་ནི་དོན་དང་ཚིག་སྟེ། ཡང་དག་པར་བསམ་པ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་བློས་དཔྱད་ཅིང་སེམས་པའོ། །དེས་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་གཉིས་དགོས་པར་བསྟན་ཏོ། །དེས་ན་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་སྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་པར་གནས་པའི་རྩེ་གཅིག་པ་ཞི་གནས་དངོས་སམ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་གཅིག་དང༌། དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་སོ་སོར་དཔྱོད་པའི་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་འབྱེད་པའི་ལྷག་མཐོང་དངོས་སམ། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་གཅིག་སྟེ་གཉིས་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དགོངས་འགྲེལ་ལས། བྱམས་པ། ཡང་ ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིའམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིའམ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བའི་ཆོས་འཇིག་རྟེན་པའམ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་འབྲས་བུར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་ཞི་ལྷག་དངོས་དང་རྗེས་མཐུན་པ་གཉིས་མ་བྱས་ན། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཞི་ལྷག་དངོས་ཀྱི་འབྲས་བུར་འོང་བའི་ངེས་པ་མེད་དོ། །འདིར་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་ཀྱི་དང་པོ་སྐྱེ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ལ་ལྔ་ལས། སྐྱེ་བ་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་པ་དང༌། མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཡི་དྭགས་རྣམས་དང༌། མངལ་སྐྱེས་རྣམས་དང༌། སྒོང་སྐྱེས་ཏེ་བཞི་པོ་དེ་དག་ནི་སྐྱེ་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་དྲག་པོ་མང་པོ་དང་བཅས་ཏེ་སྐྱེའོ། །སྐྱེ་བ་གནས་ངན་ལེན་དང་ལྡན་པས་ནི། ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འཕེལ་བའི་ས་བོན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བས་དགེ་བ་ལ་བཀོལ་བཟོད་པའི་ལས་རུང་ཡང་མེད་ཅིང༌། འདོད་འདོད་དུ་དབང་བསྒྱུར་དུ་ཡང་མི་རུང་བའོ། །སྐྱེ་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་སུ་གྱུར་པས་ནི། ཁམས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བ་བླངས་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྒ་བ་དང་ན་བ་ད
Chinese
如是说。因为说心思散乱的所有善行，果报都很小。而且在《修习大乘信心经》中也说：‘善男子，用这种种方法，菩萨们对大乘的信心，以及从大乘中产生的一切，都应知是从不散乱的心，如实思维修习意义和法而产生的。’所以这样说。其中，不散乱的心，就是不从善的所缘境散乱到其他地方。意义和法就是意义和词句，如实思维修习就是用分别的智慧去观察和思考。这表明，成就一切功德之法都需要这两者。因此，成就三乘的一切功德，都需要心不从善的所缘境散乱，安住于一境性的止观本身，或者与之相似的一个；以及对善的所缘境进行分别观察，区分如所有性和尽所有性的毗钵舍那本身，或者与之相似的一个，这二者。如是《解深密经》中也说：‘慈氏，无论是声闻众的，还是菩萨众的，还是如来众的一切世间或出世间的善法，都应知是止观的果报。’这样说的。如果未做到止观本身和相似的二者，那么三乘的一切功德，就不能确定是止观本身的果报。此处在思维八苦中的第一个生苦时，有五种：生是痛苦的，因为与痛苦相连：地狱众生，以及完全痛苦的饿鬼众生，还有胎生众生，以及卵生众生，这四者在出生时，都伴随着许多强烈的痛苦感受而出生。生是恶劣处境，因为与恶劣处境相连：烦恼生起、安住和增长的种子相续不断，因此没有可以用于善事的堪能性，也不能随心所欲地进行控制。生是痛苦的处所，因为已经成为痛苦的处所：依靠在三界中受生，就会有衰老和疾病。
English
Thus it is said. Because it is said that all virtuous deeds with a distracted mind have small results. Moreover, in the Sutra on Cultivating Faith in the Great Vehicle, it is also said: 'Son of good family, by these various methods, the faith of Bodhisattvas in the Great Vehicle, and whatever arises from the Great Vehicle, should all be known to arise from a non-distracted mind, truly contemplating and cultivating the meaning and the Dharma.' Therefore, it is said thus. Among them, a non-distracted mind is one that does not stray from the object of virtue to other places. Meaning and Dharma are meaning and words, and truly contemplating and cultivating is to observe and think with discriminating wisdom. This shows that both of these are necessary for accomplishing all qualities of Dharma. Therefore, to accomplish all the qualities of the three vehicles, it is necessary to have the single-pointedness of calm abiding itself, which does not stray from the object of virtue, or one similar to it; and the vipassanā itself, which distinguishes the suchness and the extent of the object of virtue by discriminating observation, or one similar to it, these two are necessary. As it is also said in the Explanation of the Profound Meaning: 'Maitreya, whether it is the good Dharma of the Hearers, or the Bodhisattvas, or the Tathagatas, all mundane or supramundane, should be known as the result of calm abiding and insight.' Thus it is said. If one does not accomplish the calm abiding and insight themselves and the two similar ones, then all the qualities of the three vehicles cannot be determined to be the result of the calm abiding and insight themselves. Here, when contemplating the first of the eight sufferings, the suffering of birth, there are five: Birth is suffering because it is connected with suffering: hell beings, and the completely suffering hungry ghosts, as well as womb-born beings, and egg-born beings, these four are born with many intense feelings of suffering at birth. Birth is a bad situation because it is connected with a bad situation: the seeds of the arising, abiding, and increasing of afflictions continue uninterrupted, so there is no capacity to be used for good deeds, and one cannot control them as one wishes. Birth is a place of suffering because it has become a place of suffering: relying on taking birth in the three realms, there will be aging and sickness.