Tibetan
། གཞུང་མང་པོ་ནས་དེ་དག་གིས་གཟུགས་སྐུ་སྒྲུབ་པར་གསུངས་པས་སོ། །སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །༈ དེ་ལྟར་འཆི་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་ཤི་ནས་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བའི་ཚུལ་བསམས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་འདི་ལས་བློ་ལོག་ནས་ཕྱི་མའི་བདེ་འགྲོ་དོན་གཉེར་སྐྱེས་ཏེ། སྐྱབས་འགྲོ་ཐུན་མོང་བ་དང་དཀར་ནག་གི་ལས་འབྲས་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་སྡིག་པ་སྤོང༌། དགེ་བ་སྒྲུབ་པ་ལ་འབད་པས་བདེ་འགྲོའི་གོ་འཕང་འཐོབ་མོད་ཀྱང༌། འདིར་ནི་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་གྱི། སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དང་ཐུན་མོང་བའི་བསམ་པ་དེ་སྐྱེས་པ་དང༌། འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བ་འཁོར་བ་མཐའ་དག་ལ་ཞེན་པ་ལོག་པའི་བསམ་པ་བསྐྱེད་ནས། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དེ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོར་འཁྲིད་པས། སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་བསམ་པ་སྦྱང་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར་ལྷ་མིའི་གོ་འཕང་ཐོབ་ཀྱང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལས་མ་འདས་པས་དེ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་བདེ་བར་འཛིན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པས་ཡང་དག་པར་ན་བདེ་བ་མེད་ལ། སླར་ཡང་ངན་འགྲོར་ངེས་པར་ལྟུང་བས་མཐའ་ངན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ་ལ་བཞི། བསམ་པ་སྦྱང་བ་དངོས། དེ་སྐྱེས་པའི་ཚད། དེ་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བ། ཐར་པར་བགྲོད་པའི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་ངོས་གཟུང་བ། དེ་སྐྱེད་པའི་ཐབས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཐར་པ་ཞེས་པ་ནི་བཅིངས་པ་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ལས་ཉོན་གཉིས་ནི་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁམས་ཀྱི་དབང་གིས་འདོད་ཁམས་སོགས་གསུམ་དང༌། འགྲོ་བས་ཕྱེ་ན་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ལྔའམ་དྲུག་དང༌། སྐྱེ་གནས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མངལ་ལ་སོགས་པ་བཞིར་ཕུང་པོ་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བ་ནི་བཅིངས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་ལས་གྲོལ་བ་ནི་ཐར་པའོ། །དེ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་ནི་ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བློའོ། །གཉིས་པ་ནི། དཔེར་ན་སྐོམ་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བ་ལ་ཐོབ་འདོད་འབྱུང་བ་དེ། སྐོམ་པས་གདུངས་པ་ལ་མི་འདོད་པར་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པ་བཞིན་དུ། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོའི་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཐར་པ་ལ་ཐོབ་འདོད་འབྱུང་བ་ཡང་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པས། སྲིད་པའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས་ནས་དེ་ལ་འདོར་འདོད་ཀྱི་བློ་མ་སྐྱེས་ན། སྡུག་བསྔལ་དེ་ཞི་བ་ལ་ཐོབ་འ
Chinese
。众多经典中说，这些是为了成就色身。小士夫和共同道的次第修心已经讲完了。༈ 这样忆念死亡，思维死后堕入恶趣之理，从而厌离此世，生起追求来世善趣之心。通过共同的皈依和黑白业果的确定，断除罪恶，努力行善，虽然可以获得善趣的果位，但这里并不以此为满足。生起与小士夫共同的想法，生起与中士夫共同的对一切轮回生起厌离的想法，依靠它发起菩提心，从而引导至大士夫，因此必须修习中士夫的想法。像这样，即使获得天人的果位，也无法脱离行苦，因此自然而然地认为它是快乐是颠倒的，实际上并没有快乐，而且必定会再次堕入恶趣，因为是恶劣的结局。因此，修习与中士夫共同的道次第有四点：真实修习想法，它生起的标准，消除对它的邪见，确定通往解脱的道的自性。第一点分为两部分：确定追求解脱的心，以及生起它的方法。第一点是：解脱是指从束缚中解脱，业和烦恼二者是束缚轮回的因素。由于这两者的力量，从界来说，有欲界等三界；从趣来说，有天等五或六趣；从生处来说，有胎生等四种，蕴结合相续是束缚的自性，从中解脱就是解脱。想要获得它就是追求解脱的心。第二点是：例如，想要止息口渴的痛苦，依赖于看到不想要口渴的煎熬一样，想要获得近取蕴的痛苦得以平息的解脱，也依赖于看到近取蕴是痛苦的自性所具有的过患。因此，如果修习有寂的过患后，没有生起想要舍弃它的心，那么就不会想要获得平息痛苦的
English
It is said in many scriptures that these are for accomplishing the Rupakaya. The mind training for the stages of the path common to the Lesser Person is finished. ༈ Thus, by remembering death and contemplating the manner of falling into the lower realms after death, turning away from this world and generating the desire to seek happiness in future lives, through the common refuge and the certainty of the results of black and white actions, abandon evil deeds and strive to perform virtuous deeds. Although one can attain the state of a good rebirth by striving to perform virtuous deeds, here we do not consider that sufficient. Having generated the thought common to the Lesser Person, and having generated the thought common to the Intermediate Person of turning away from all of samsara, and relying on that, generating the mind of enlightenment and leading to the Great Person, therefore, it is necessary to train the mind of the Intermediate Person. Like this, even if one attains the state of gods and humans, one has not transcended the suffering of conditioned existence, so naturally considering it to be happiness is a perversion, and in reality there is no happiness, and one will certainly fall into the lower realms again, because it is a bad end. Therefore, there are four points to training the mind in the stages of the path common to the Intermediate Person: actually training the mind, the measure of its arising, eliminating wrong ideas about it, and determining the nature of the path to liberation. The first point has two parts: identifying the mind that seeks liberation, and the method of generating it. The first point is: liberation is freedom from bondage, and karma and afflictions are the two factors that bind one to samsara. Due to the power of these two, in terms of realms, there are the three realms of the desire realm, etc.; in terms of destinies, there are the five or six destinies of gods, etc.; in terms of birth places, there are the four types of birth such as womb-born, etc. The union of aggregates is the nature of bondage, so liberation from that is liberation. Wanting to attain that is the mind that seeks liberation. The second point is: for example, just as the desire to stop the suffering of thirst arises from seeing the suffering of thirst as undesirable, so too, the desire to attain liberation, which is the pacification of the suffering of the aggregates of appropriation, also depends on seeing the faults of the aggregates of appropriation as being of the nature of suffering. Therefore, if one does not generate the mind of wanting to abandon existence after contemplating its faults, then one will not want to attain the pacification of that suffering.
Tibetan
དོད་མི་འབྱུང་སྟེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། གང་ལ་འདིར་སྐྱོ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཞི་གུས་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལ་གཉིས། སྡུག་བདེན་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམ་པ། ཀུན་འབྱུང་འཁོར་བའི་འཇུག་རིམ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྡུག་བདེན་བདེན་བཞིའི་ཐོག་མར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བསྟན་པ། སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་པ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་འབྱུང་ནི་རྒྱུ་དང་སྡུག་བདེན་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་ཀུན་འབྱུང་སྔ་ལ་སྡུག་བསྔལ་འཕྱི་བ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། རིམ་པ་དེ་དང་མི་མཐུན་པར། དགེ་སློང་དག །འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་འཕགས་པའི་བདེན་པའོ། །འདི་ནི་ཀུན་འབྱུང་འཕགས་པའི་བདེན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤེ་ན། དེ་ལ་སྟོན་པས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རིམ་པ་ལས་བཟློག་སྟེ་གསུངས་པ་ལ་ནི། ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་ཆེན་པོ་ཡོད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟར། གདུལ་བྱ་རང་ཉིད་ལ་ཐོག་མར་འཁོར་བ་ལས་ཐར་འདོད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞིག་མ་སྐྱེས་ན། རྩ་བ་ཆད་པས་དེ་ཐར་པར་ཇི་ལྟར་འཁྲིད། དེས་ན་ཐོག་མར་གདུལ་བྱ་མ་རིག་པའི་མུན་པས་བསྒྲིབས་ནས་འཁོར་བའི་ཕུན་ཚོགས་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེ་བར་འཛིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་བསླུས་པ་ལ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་འདི་ལ་མཐའ། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཡོད་མིན་ན། །བྱིས་ཁྱོད་འདིར་ནི་བྱིང་བ་ལ། །འཇིགས་པ་ཅིས་ན་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། འདི་ནི་ཡང་དག་པར་ན་བདེ་བ་མིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །ཞེས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་དུ་མ་གསུངས་ནས་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་དགོས་པས་སྡུག་བདེན་ཐོག་མར་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་རང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོར་ལྷུང་བ་མཐོང་ནས་དེ་ལས་ཐར་པར་འདོད་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་དེ་བཟློག་དགོས་པར་མཐོང་ལ། དེ་ཡང་རྒྱུ་མ་བཟློག་ན་མི་ལྡོག་པར་ཤེས་ནས། དེའི་རྒྱུ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་སྙམ་དུ་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པས་དེའི་འོག་ཏུ་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་དང༌། ལས་དེ་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་བསྐྱེད་ཅིང་དེའི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་དུ་ཤེས་པའི་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་ཤེས་པ་སྐྱེས་ཤིང༌། བདག་འཛིན་ཡང་བཟློག་ནུས་སུ་མཐོང་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་འགགས་པའི་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ་བར་ཡི་དམ་འཆའ་བས་དེའི་འོག་ཏུ་འགོག་བདེན་གསུངས་སོ། །འོ་ན་སྡུག་བདེན་བསྟན་པ་ན་ཐར་པ་ལ་འདོད་པ་སྐྱེ་བས། སྡུག་བདེན་གྱི་འོག་ཏུ་འགོག་བདེན་སྟོན་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན
Chinese
不会有徒劳，如《四百论》所说：何人于此无厌离，彼人何来有寂静？因此，这方面有二：思维苦谛轮回的过患，思维集谛轮回的次第。初者有二：显示苦谛在四谛之初宣说的密意，真实修习痛苦。初者是： 集是因，苦谛是其果，因此集在前，痛苦在后。为何薄伽梵不依此顺序说：比丘们，此乃苦圣谛，此乃集圣谛？对此，导师颠倒因果顺序宣说，有极大的修持要点，因此没有过失。那又是什么呢？如此，如果所化自身首先没有生起不颠倒的从轮回中解脱的意愿，因为断了根本，如何引导其获得解脱？因此，首先所化被无明的黑暗遮蔽，被颠倒的认为轮回的圆满是快乐所欺骗。《四百论》中说：此痛苦之大海，一切方面皆无边，孩童汝沉溺于此，为何不生起恐惧？如是说，此非真实安乐，乃是痛苦。如是宣说诸多痛苦之相后，必须生起厌离，因此首先宣说苦谛。之后，见到自己沉溺于痛苦之海，想要从中解脱时，见到必须断除痛苦。又知若不断除因，则无法断除果，心想其因是何，从而了知集谛，因此在其后宣说集谛。 之后，生起了知轮回的痛苦是具有染污的有漏之业，业由烦恼所生，其根本是自我的执着的集谛之见。又见到自我执着也能断除时，为了现证痛苦止息的灭谛，而立誓，因此在其后宣说灭谛。那么，在宣说苦谛时，会生起对解脱的意愿，因此在苦谛之后宣说灭谛才合理，是这样吗？
English
It will not be in vain, as the Four Hundred says: "For whom there is no weariness here, where does that person have peace?" Therefore, in this regard, there are two: contemplating the faults of suffering, the truth of cyclic existence, and contemplating the order of engagement in cyclic existence, the truth of origin. The first has two parts: showing the intention of the suffering truth being taught first among the four truths, and actually meditating on suffering. The first is: Origin is the cause, and suffering is the result, so origin is earlier and suffering is later. Why did the Blessed One not say in that order: "Monks, this is the noble truth of suffering, this is the noble truth of origin?" To this, the Teacher reversed the order of cause and effect in his teaching, which has a great point of practice, so there is no fault. What is it? Like this, if the disciple himself does not first generate an undeluded desire to be liberated from cyclic existence, how can he be led to liberation since the root is cut off? Therefore, first the disciple is obscured by the darkness of ignorance and deceived by the perversion of holding the perfections of cyclic existence as happiness. The Four Hundred says: "This ocean of suffering has no end in any way. Child, you are drowning in this, why don't you feel fear?" As it says, this is not true happiness, but suffering. Having taught many aspects of suffering, it is necessary to generate weariness, so the truth of suffering is taught first. Then, seeing oneself drowning in the ocean of suffering and wanting to be liberated from it, one sees that suffering must be reversed. And knowing that it will not be reversed if the cause is not reversed, one wonders what its cause is, and thus comes to know the truth of origin. Therefore, the truth of origin is taught after that. Then, the knowledge arises that the suffering of cyclic existence is contaminated karma, and that karma is produced by afflictions, and that the root of that is the truth of origin, which is the clinging to self. And when it is seen that the clinging to self can also be reversed, one makes a vow to realize the cessation of suffering, the truth of cessation, and therefore the truth of cessation is taught after that. So, when the truth of suffering is taught, the desire for liberation arises, so it would be reasonable to teach the truth of cessation after the truth of suffering, wouldn't it?