Tibetan
འི་བློ་རྣལ་མ་ཞིག་སྐྱེས་ན། དཔེར་ན་དེ་རིང་སང་རང་འཆི་བར་ཐག་ཆོད་པ་ན། ཆོས་ཀྱི་གོ་བ་ཐན་ཐུན་ཡོད་པ་ཡན་ཆད་ལ་གཉེན་ལ་སོགས་པ་དང་འགྲོགས་སུ་མེད་པར་མཐོང་ནས་དེ་ལ་སྲེད་པ་ལྡོག་ཅིང༌། གཏོང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྙིང་པོ་ལེན་འདོད་ཕལ་ཆེར་ལ་ངང་གིས་འབྱུང་བ་ལྟར། རྙེད་བཀུར་སོགས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་ འབད་པ་ཐམས་ཅད་སྙིང་པོ་མེད་པར་མཐོང་ནས་ཉེས་སྤྱོད་ལས་ལྡོག་ཅིང༌། སྐྱབས་འགྲོ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་ལས་བཟང་པོ་གསོག་པས། གོ་འཕང་དམ་པར་རང་ཉིད་འཛེགས་ཏེ། འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱང་དེར་འཁྲིད་པས་ན། དེ་ལས་དོན་ཆེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་དཔེ་དུ་མས་ཀྱང་བསྔགས་ཏེ། མྱ་ངན་འདས་ཆེན་ལས། ཞིང་རྨོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་སྟོན་གྱི་ལོག་མཆོག་གོ །རྗེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་བ་ལང་གི་རྗེས་མཆོག་གོ །འདུ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་མི་རྟག་པ་དང་འཆི་བའི་འདུ་ཤེས་མཆོག་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་གིས་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་འདོད་པ་དང༌། མ་རིག་པ་དང༌། ང་རྒྱལ་ཐམས་ཅད་སེལ་ཏོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་དང་ཉེས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་འཇོམས་པའི་ཐོ་བ་དང༌། དགེ་ལེགས་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་སྒྲུབ་པའི་སྒོར་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པས་བསྔགས་པའོ། །མདོར་ན་སྐྱེས་བུའི་དོན་སྒྲུབ་པའི་དུས་ནི། རྟེན་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་དུས་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། འོ་སྐོལ་ཕལ་ཆེར་ངན་འགྲོར་བསྡད་ཅིང༌། བདེ་འགྲོར་ལན་རེ་ཙམ་འོངས་ཀྱང་མི་ཁོམ་པའི་གནས་སུ་ཤས་ཆེ་བས་དེར་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་མ་རྙེད་ལ། བསྒྲུབས་པས་ཆོག་པའི་རྟེན་རེ་ཐོབ་པ་ན་ཡང་ཆོས་ཚུལ་བཞིན་དུ་མི་སྒྲུབ་པ་ནི། ད་དུང་མི་འཆི་སྙམ་པ་འདི་ལ་ཐུག་འདུག་པས་ན། བློས་མི་འཆི་བའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་ནི་རྒུད་པ་ཀུན་གྱི་སྒོ་དང༌། འཆི་བ་དྲན་པ་ནི་ཕུན་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོའོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུ་ལ་ཆོས་ཟབ་མོ་གཞན་བསྒོམ་རྒྱུ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ནོ་སྙམ་པ་དང༌། བསྒོམ་བྱ་ཡིན་ཡང་དང་པོར་ཅུང་ཟད་སྒོམ་གྱི། རྒྱུན་དུ་ཉམས་ལེན་དུ་མི་ འོས་སོ་སྙམ་དུ་མི་བཟུང་བར། ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་དུ་དགོས་ལུགས་ལ་ངེས་པ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་བསྐྱེད་དེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། གཉེན་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་གྱིས་དོགས་ནས་སྐྲག་པ་ནི། ལམ་ལ་མ་སྦྱངས་པའི་འཆི་བ་ལ་སྐྲག་ལུགས་ཡིན་པས་འདིར་དེ་སྐྱེད་པ་མིན་ནོ། །འོ་ན་གང་སྙམ་ན། ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་ལུས་བླངས་པ་ཐམས་ཅད་འཆི་བ་ལས་མ་འདས་པས་དེ་ལ་སྐྲག་པ་བསྐྱེད་ཀྱང་རེ་ཞིག་ལ་དགག་མི་ནུས་མོད། འོན་ཀྱང་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་འགོག་པ་དང༌། མངོན་མཐོ་ངེས་ལེགས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་བསྒྲུབས་པར་འཆི་བ་ལ་འཇིགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་དེས་སྐྲག་པ་བསམས་ན་དེ་བསྒྲུབ་ཏུ་ཡོད་པས། འཆི་ཁར་མི་སྐྲག་པར་བྱར་ཡོད་ལ། དོན་དེ་མ་བསྒྲུབས་ན་སྤྱིར་འཁོར་བ་ལས་མི་ཐར་ཞིང༌། ཁྱད་པར་དུ་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བས་འཇིགས་ནས་འཆི་བའི་ཚེ་འགྱོད་པས་གདུང་བར་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་ནི། རྩ་བ་གསུམ། རྒྱུ་མཚན་དགུ །ཐག་གཅད་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་གསུམ། ངེས་པར་འཆི་བ་བསམ་པ་དང༌། ནམ་འཆི་ངེས་མེད་བསམ་པ་དང༌། འཆི་བའི་ཚེ་ཆོས་མ་གཏོགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཕན་པ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། འཆི་བདག་ངེས་པར་འོང་ལ་དེ་ཡང་རྐྱེན་གྱིས་བཟློག་ཏུ་མེད་པ་བསམ་པ། ཚེ་ལ་སྣོན་པ་མེད་ཅིང་འབྲིད་བྱེད་བར་མ་ཆད་དུ་ཡོད་པ་བསམ་པ། གསོན་པའི་ཚེ་ཡང་ཆོས་བྱ་བའི་ལོང་མེད་པར་ངེས་པར་འཆི་བ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལུས་ཇི་འདྲ་ཞིག་བླངས་པ་དང༌། ཡུལ་གང་དུ་བསྡད་ པ་དང༌། དུས་ནམ་ཡང་འཆི་བས་འཇོམས་པར་ཚོམས་ལས་གསུངས་ལ། དེ་ལྟར་འོང་བ་དེ་ཡང༌། མགྱོགས་པས་འབྲོས་པའམ་སྟོབས་དང་ནོར་དང་རྫས་དང་སྔགས་དང་སྨན་གྱིས་བཟློག་ཏུ་མེད་པར་རྒྱལ་པོ་ལ་གདམས་པ་ལས་གསུངས་སོ། །ཀ་མ་པའི་ཞལ་ནས། ད་ལྟ་འཆི་བས་འཇིགས་པ་ཞིག་དགོས། འཆི་ཁར་མི་འཚེར་བ་ཞིག་དགོས་ཏེ། འོ་སྐོལ་དེ་ལས་བཟློག་ནས་ད་ལྟ་མི་འཇིགས་འཆི་ཁར་བྲང་ལ་སེན་མོ་འདེབས་གསུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ནི། མངལ་འཇུག་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ཚེ་ཚད་ལོ་བརྒྱ་ཐུབ་པ་ནི་སྲིད་མཐར་སྣང་ལ། དེ་ཐུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང་དེའི་བར་གྱི་ལོ་ནི་ཟླ་བ་དང་ཟླ་བ་ཞག་དང་ཞག་ཉིན་མཚན་སོང་བས་འཛད་ལ། དེ་ཡང་སྔ་དྲོ་སོགས་སོང་བས་འཛད་པས་ན། ཚེའི་སྤྱི་ཚད་དེ་ཡང་སྔར་དུ་མ་ཞིག་ཟད་སྣང་ཞིང༌། ལྷག་ལ་ཡང་སྣོན་པ་མེད་པར་འབྲིད་བྱེད་བར་མ་ཆད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཉིན་མཚན་སྡོད་པ་ཡོང་མེད་པར། །ཚེ་འདི་རྟག་ཏུ་གོད་འགྱུར་ཞིང༌། །སྣོན་པ་གུད་ནས་འོང་མེད་ན། །བདག་ལྟ་འཆི་བར་ཅིས་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཐ་ག་པ་ཐགས་འཐག་པ་དང༌། གསད་བྱ་གསོད་སར་གོམ་པ་རེ་རེས་ཉེར་སོང་བ་དང༌། ཕྱུགས་རྫིས་ཕྱུགས་རང་དབང་མེད་པར་རང་གནས་སུ་སྐྱེལ་བ་སོགས་དཔེ་དུ་མའི་སྒོ་ནས་བསམ་ཞིང༌། རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལས་ཀྱང༌། སྲིད་གསུམ་མི་རྟག་སྟོན་ཀའི་སྤྲིན་དང་འདྲ། །འགྲོ་བའི་སྐྱེ་འཆི་གར་ལ་ལྟ་དང་མཚུངས། །འགྲོ་བའི་ཚེ་འགྲོ་ནམ་མཁའི་གློག་འདྲ་སྟེ། །རི་གཟར་
Chinese
如果生起一个真正的智慧，例如，如果确定今天或明天就会死亡，那么对于那些对佛法有一点点理解的人来说，会觉得与亲友等交往毫无意义，从而断除对他们的贪恋。就像通过布施等方式，自然而然地想要获取精华一样。看到为获得名利等世间法所做的一切努力毫无意义，从而停止恶行，积累皈依和戒律等善业。这样，自己就能提升到神圣的地位，并引导众生也到达那里。还有什么比这更重要的呢？因此，许多例子都赞叹它。《大涅槃经》中说：“在所有的耕田中，秋耕是最好的。在所有的足迹中，牛的足迹是最好的。在所有的观念中，无常和死亡的观念是最好的。因为这些可以消除三界的欲望、无明和所有的傲慢。”同样，它也被赞叹为能立即摧毁所有烦恼和恶行的锤子，以及能立即成就所有善行的门等等。总之，成就人生意义的时机，就是获得这个特殊人身的时候。我们大多数都住在恶道中，即使偶尔来到善道，也大多处于没有空闲的状态，因此在那里找不到修法的机会。即使获得了可以修法的暇满人身，也不如法修行，这是因为总觉得还不会死。因此，从心底里执着于不会死亡的想法，是所有衰败的根源；而忆念死亡，则是所有圆满的开端。因此，对于那些没有其他甚深佛法可修的人来说，这就像是修持。即使是应该修习的，也不要认为一开始稍微修一下就可以了，不应该经常修持。而要从始至终，从内心深处确信它的必要性，并进行修习。第三，害怕与亲友等分离，这是因为不熟悉道路而害怕死亡，所以这里不是要培养这种恐惧。那么，应该怎样呢？因为被业和烦恼所控制而获得的所有身体都无法避免死亡，所以即使对死亡产生恐惧，暂时也不应该阻止。
English
If a genuine wisdom arises, for example, if it is certain that one will die today or tomorrow, then for those who have even a slight understanding of Dharma, they will see no point in associating with relatives and friends, and thus cut off their attachment to them. Just as one naturally wants to acquire the essence through giving and other means. Seeing all the efforts made for worldly things like gain and honor as meaningless, one stops evil deeds and accumulates good deeds such as taking refuge and keeping vows. In this way, one can elevate oneself to a sacred position and lead beings there as well. What could be more important than that? Therefore, many examples praise it. The Mahaparinirvana Sutra says, "Among all plowing, autumn plowing is the best. Among all footprints, the footprint of an ox is the best. Among all perceptions, the perception of impermanence and death is the best. Because these can eliminate the desires of the three realms, ignorance, and all arrogance." Similarly, it is praised as a hammer that instantly destroys all afflictions and evil deeds, and as a door that instantly accomplishes all good deeds, and so on. In short, the time to accomplish the meaning of life is when one obtains this special human body. Most of us dwell in the lower realms, and even if we occasionally come to the higher realms, we are mostly in a state of no leisure, so we cannot find the opportunity to practice Dharma there. Even if we obtain a leisure and endowment body that is sufficient for practice, we do not practice Dharma properly, because we always think that we will not die yet. Therefore, clinging to the idea that one will not die from the bottom of one's heart is the gateway to all decline, and remembering death is the gateway to all perfection. Therefore, for those who have no other profound Dharma to practice, this is like practice. Even if it is something to be practiced, do not think that you can just practice it a little at first, and that you should not practice it regularly. But from beginning to end, from the bottom of your heart, be sure of its necessity and practice it. Third, fearing separation from relatives and friends is because you are afraid of death because you are not familiar with the path, so this is not the place to cultivate that fear. So, what should we do? Because all the bodies obtained under the control of karma and afflictions cannot escape death, so even if you develop fear of death, you should not stop it for a while.
Chinese
总之，虽然不应害怕死亡，但是对于阻止堕入恶趣之因，以及没有成就增上生和决定胜之因，应当畏惧死亡。因为如果想到害怕死亡就能成办这些，那么临终时就不会害怕。如果没有成办这些，总的来说无法从轮回中解脱，特别是会堕入恶趣，因此畏惧死亡，临终时会因后悔而痛苦。第四，通过三个根本、九个理由、三个决定的方式进行修习。其中有三：思维必定会死亡，思维何时死亡没有定准，思维死亡时除了佛法之外，任何事物都无济于事。第一点有三：思维死主必定会到来，而且无法通过任何因缘阻挡；思维寿命不会增加，而且减少寿命的过程从不间断；思维即使活着也没有时间修行佛法，必定会死亡。第一点是，无论获得什么样的身体，居住在什么地方，任何时候都会被死亡摧毁，这是《集论》中所说的。而且，即使想要逃脱，也无法通过快速逃跑、力量、财富、物品、咒语和药物来阻止死亡的到来，这是《国王教诫》中所说的。噶玛巴说：“现在需要对死亡感到恐惧，临终时才不会惊慌失措。我们却恰恰相反，现在不害怕，临终时却会用指甲抓挠胸膛。”第二点是，如《入胎经》所说，寿命能活到一百岁，这似乎是寿命的极限。即使能够活到一百岁，但在此期间，年、月、月、日、日、昼夜都在流逝而耗尽。而且，早晨等等也在流逝而耗尽，因此，寿命的总量似乎在不断减少，而且不会增加，减少的过程从不间断。如《入行论》所说：“昼夜不停留，此生恒损减，复无余可添，我身岂不死？”。对此，可以像织布工织布，被宰杀的牲畜一步步走向屠宰场，牧人将牲畜不由自主地赶回住处等等，通过多种比喻进行思维。而且，《大庄严经论》中也说：“三有无常如秋云，众生生死似观舞，众生寿命如空电，峻峭
English
In short, although one should not be afraid of death, one should fear death for preventing the cause of falling into bad destinies and for not accomplishing the cause of higher rebirth and definite goodness. Because if you think that fearing death can accomplish these, then you will not be afraid at the time of death. If you do not accomplish these, you will not be able to escape from samsara in general, and in particular, you will fall into bad destinies, so fearing death, you will suffer from regret at the time of death. Fourth, one should meditate through the three roots, nine reasons, and three decisions. Among them, there are three: thinking about the certainty of death, thinking about the uncertainty of when death will occur, and thinking that at the time of death, nothing other than the Dharma will be of any help. The first point has three: thinking that the Lord of Death will definitely come and that it cannot be prevented by any circumstances; thinking that life will not increase and that the process of decreasing life is continuous; thinking that even when alive, there is no time to practice the Dharma, and death is certain. The first point is that no matter what kind of body is taken, no matter where one lives, one will be destroyed by death at any time, as stated in the Compendium. Moreover, even if one wants to escape, one cannot prevent the arrival of death by running fast, strength, wealth, objects, mantras, and medicine, as stated in the Advice to the King. Karma pa said, "Now we need to be afraid of death, so that we will not panic at the time of death. We are just the opposite, not afraid now, but scratching our chests with our fingernails at the time of death." The second point is that, as stated in the Sutra of Entering the Womb, the lifespan of being able to live to a hundred years seems to be the limit of lifespan. Even if one can live to a hundred years, during that time, years, months, months, days, days, day and night are passing and being exhausted. Moreover, morning, etc., are also passing and being exhausted, so the total amount of lifespan seems to be constantly decreasing, and there is no increase, and the process of decreasing is continuous. As stated in the Bodhicaryavatara: "Day and night do not stop, this life is constantly decreasing, and there is nothing else to add, how can my body not die?". In this regard, one can think through various metaphors, such as a weaver weaving cloth, a slaughtered animal going to the slaughterhouse step by step, a shepherd driving livestock back to their residence involuntarily, and so on. Moreover, the Great Adornment Sutra also says: "The three realms are impermanent like autumn clouds, the birth and death of beings is like watching a dance, the lifespan of beings is like lightning in the sky, steep