Tibetan
སྐྱེས་པའི་ཚད། དེ་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་བསྐྱེད་པ། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མར་བདེ་བའི་ཐབས་བསྟེན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འཇིག་རྟེན་འདིར་རིང་དུ་མི་གནས་པ་འཆི་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསམ་པ། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་འགྲོ་བ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་སྡུག་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། འཆི་བ་དྲན་པ་མ་བསྒོམས་པའི་ཉེས་དམིགས། བསྒོམས་པའི་ཕན་ཡོན། འཆི་བ་དྲན་པའི་བློ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་བསྐྱེད་པ། འཆི་བ་དྲན་པ་སྒོམ་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ད་གཟོད་མཐར་འཆི་བ་ཞིག་འོང་སྙམ་པ་ཀུན་ལ་ཡོད་ཀྱང༌། ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་དེ་རིང་མི་འཆི་དེ་རིང་ཡང་མི་འཆི་སྙམ་དུ། བློས་མི་འཆི་བའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་འཆི་ཁ་མ་ཚུན་ལ་འབྱུང་ངོ༌། །དེའི་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་མ་བྱས་པར་དེ་ལྟ་བུའི་བློ་དེས་བསྒྲིབས་ན། ཚེ་འདིར་སྡོད་པའི་བློ་སྐྱེས་ནས་འདི་དང་འདི་དགོས་སོ་ཞེས་ཚེ་འདི་ཙམ་གྱི་བདེ་བ་སྒྲུབ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་ཐབས་འབའ་ཞིག་སེམས་སེམས་ནས། ཚེ་ཕྱི་མ་དང་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སོགས་དོན་ཆེན་པོ་ལ་དཔྱོད་པའི་བློ་མི་སྐྱེ་བས་ཆོས་ལ་འཇུག་ཏུ་མི་སྟེར་ལ། བརྒྱ་ལ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པ་སོགས་ལ་ཞུགས་ཀྱང་ཚེ་འདི་པ་ཙམ་གྱི་ཆེད་དུ་སོང་ནས། དགེ་བ་ཅི་བྱས་ མཐུ་ཆུང་ཞིང༌། དེ་ཡང་ཉེས་སྤྱོད་སྡིག་ལྟུང་དང་འབྲེལ་བར་འཇུག་པས་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་དང་མ་འདྲེས་པ་དཀོན་ནོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་ལ་དམིགས་ནས་སྒྲུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང༌། ཕྱི་ནས་བསྒྲུབ་བོ་སྙམ་པའི་ཕྱི་བཤོལ་གྱི་ལེ་ལོ་འགོག་མི་ནུས་ཤིང༌། གཉིད་རྨུགས་དང༌། བྲེ་མོའི་གཏམ་དང༌། བཟའ་བཏུང་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཡེང་གིས་དུས་འདའ་བས་བརྩོན་པ་ཆེན་པོས་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པ་མི་འོང་ངོ༌། །དེ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ཚེ་འདིའི་ཕུན་ཚོགས་ལྷུར་བླངས་པས་ཉོན་མོངས་དང༌། དེས་དྲངས་པའི་ཉེས་སྤྱོད་རྣམས་ཇེ་རྒྱས་སུ་སོང་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་ལས་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཏེ། ངན་སོང་དུ་འཁྲིད་པར་བྱེད་པས་དེ་ལས་མ་རུངས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང༌། གང་ལ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་མངའ་བདག །རང་ཉིད་འཆི་བདག་བྱེད་པོ་མེད། །ཡོད་དེས་རྣལ་བཞིན་གཉིད་ལོག་ན། །དེ་ལས་མ་རུངས་གཞན་ཅི་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་པ་དང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང༌། ཐམས་ཅད་བོར་ཏེ་ཆ་དགོས་པར། །བདག་གིས་དེ་ལྟར་མ་ཤེས་ནས། །མཛའ་དང་མི་མཛའ་དོན་གྱི་ཕྱིར། །སྡིག་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བྱས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འཆི་བ་དྲན་པ
Chinese
生起的量。那是为了消除邪分别念。初者分二：生起寻求后世之心的发心，依止后世安乐之方便。初者分二：思维于此世不能久住的忆念死亡，思维后世如何转变的二趣苦乐。初者分四：不修忆念死亡的过患，修习的利益，生起何种忆念死亡之心，修习忆念死亡之理。初者是：如今最终会死亡的想法人人皆有，但日复一日地想着今天不死，今天也不死，心中执着于不会死亡，甚至临死时也是如此。若不对治，不放在心上，被这样的心蒙蔽，就会生起想住于此世的心，想着这个和那个是需要的，仅仅为了今生的安乐而努力，一心想着消除痛苦，因此不会生起思考来世、解脱和一切智等重大意义的心，所以不会进入佛法。即使百中有一进入闻思修等，也只是为了今生，所做的善事力量微小，而且往往与恶行罪堕相关联，不与恶趣之因相混杂的情况很少。纵然以下世为目标而修持，也无法阻止想着以后再修的拖延懒惰，睡眠昏沉，以及闲聊、饮食等散乱而浪费时间，因此无法以极大的精进如理修持。不仅如此，由于过分追求今生的圆满，烦恼以及由此引发的恶行日益增多，从而背离了佛法的甘露，被引向恶趣，还有什么比这更糟糕的呢？《四百论》中也说：“于谁三界有自在，然彼自己无死主，若彼如是仍酣睡，更有何事胜此恶？”。 《入行论》中也说：“一切皆舍弃，必须独自去，我未如是知，故为亲不亲，造作种种罪。”如此宣说了。第二是：忆念死亡
English
The measure of arising. That is to eliminate wrong conceptions. The first has two parts: generating the mind of seeking the next life, and relying on the means of happiness in the next life. The first has two parts: contemplating the impermanence of this world by remembering death, and contemplating the happiness and suffering of the two realms in how the next life will transform. The first has four parts: the faults of not meditating on the remembrance of death, the benefits of meditating, what kind of mind of remembrance of death to generate, and the manner of meditating on the remembrance of death. The first is: Although everyone has the thought that eventually death will come, day after day they think, 'I won't die today, I won't die today either.' The mind clings to the side of not dying, even until the moment of death. If one does not apply the antidote and does not keep it in mind, being obscured by such a mind, the thought of staying in this life arises, thinking, 'This and that are needed.' One strives only for the happiness of this life and thinks only of eliminating suffering. Therefore, the mind that contemplates the great meanings such as the next life, liberation, and omniscience does not arise, so one is not allowed to enter the Dharma. Even if one in a hundred enters into listening, thinking, and meditating, it is only for the sake of this life. Whatever virtue is done has little power, and it is often associated with misdeeds and downfalls, so it is rare that it is not mixed with the cause of bad migrations. Even if one practices with the next world as the goal, one cannot prevent the laziness of procrastination, thinking, 'I will practice later.' Time is wasted by sleepiness, drowsiness, idle talk, food, and other distractions, so one cannot practice properly with great diligence. Not only that, but by indulging in the prosperity of this life, the afflictions and the misdeeds they cause increase, turning one's back on the nectar of the Dharma and leading one to bad migrations. What could be worse than that? The Four Hundred Verses also says: 'For whom the three realms have sovereignty, but he himself has no lord of death, if he still sleeps soundly like that, what other thing is worse than this?' The Guide to the Bodhisattva's Way of Life also says: 'Everything must be abandoned, one must go alone. I did not know this, therefore for friends and enemies, I committed various sins.' Thus it is proclaimed. The second is: Remembering death