Tibetan
དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་ཕན་ཡོན་ཡང་བསྡུ་ན་གཉིས། གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཕན་ཡོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་ཡང་ངན་འགྲོར་མི་ལྟུང་བ་དང༌། བདེ་འགྲོར་སྐྱེ་བ་གཉིས་ཏེ། སེམས་དེ་སྐྱེས་ན་ངན་སོང་གི་རྒྱུ་སྔར་བསགས་འདག་པ་དང༌། ཕྱིས་གསོག་པ་རྒྱུན་ཆད་ལ། བདེ་འགྲོའི་རྒྱུ་སྔར་བསགས་རྣམས་དེས་ཟིན་པས་རྒྱ་ཆེར་འཕེལ་བ་དང༌། གསར་དུ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང་ དེས་ཀུན་ནས་སློང་བས་ཟད་པའི་མཐའ་མེད་དོ། །མཐར་ཐུག་གི་དོན་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་རྣམས་ཀྱང་སེམས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་བླག་ཏུ་འགྲུབ་པ་ལ་སྔོན་དུ་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཕན་ཡོན་ལ་ཐོབ་འདོད་བཅོས་མ་མིན་པ་ཞིག་མེད་ན། ཕན་ཡོན་དེ་རྣམས་སེམས་བསྐྱེད་ལས་འབྱུང་བས་སེམས་དེ་སྐྱེད་པ་ལ་འབད་པར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་ཀྱང་ཚིག་ཙམ་ཡིན་པར་རང་རྒྱུད་ལ་བརྟགས་ན་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ། །དེ་ལ་སྔོན་དུ་མངོན་མཐོ་ངེས་ལེགས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་གཉིས་པོ་དེ་ལ་ཐོབ་འདོད་སྐྱེད་པ་ལ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་བསམ་པ་སྐྱོང་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕན་ཡོན་གཉིས་ལ་ཐོབ་འདོད་བསྐྱེད་ནས་ཕན་ཡོན་ཅན་གྱི་སེམས་སྒོམ་པ་ན། སེམས་དེའི་རྩ་བ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་དགོས་ལ། དེ་ཡང་རང་བདེ་བས་ཕོངས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་བའི་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཚུལ་བསམས་པ་ན། བ་སྤུ་གཡོ་འགུལ་མེད་པ་ཞིག་ལ། སེམས་ཅན་གཞན་བདེ་བས་ཕོངས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་བ་ལ་མི་བཟོད་པ་འོང་ས་མེད་དེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སེམས་ཅན་དེ་དག་རྣམས་ལ་སྔོན། །རང་གི་དོན་དུའང་འདི་འདྲའི་སེམས། །རྨི་ལམ་དུ་ཡང་མ་རྨིས་ན། །གཞན་གྱི་དོན་དུ་ག་ལ་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་རང་ལ་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནོད་པ་འབབ་ཚུལ་དང༌། འབྲིང་གི་སྐབས་སུ་མཐོ་རིས་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཞིང༌། ཞི་བདེ་མེད་ཚུལ་བསམས་ནས། དེ་ནས་གཉེན་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་རང་ཉམས་ལ་དཔགས་ནས་བསྒོམས་པས་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བས་ཆུང་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་བསམ་པ་སྦྱོང་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་སྐྱེ་བའི་ཐབས་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་སྐྱབས་འགྲོ་དང་ལས་འབྲས་བསམ་པ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསག་སྦྱང་གི་སྒོ་དུ་མ་ལ་འབད་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་རྒྱུད་སྦྱོང་བའི་ཐབས་ཡན་ལག་བདུན་པ་སྐྱབས་འགྲོ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཅི་རིགས་སུ་འགྱུར་བས། དེ་དག་ཀྱང་སེམས་དེ་སྐྱེ་བའི་ཐབས་སུ་གོ་བར་བྱའོ། །འདིར་ཆུང་འབྲིང་གི་ཆོས་སྐོར་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྲོ་ལུགས་རྣམས་བླ་མས་ཀྱང་བརྡ་སྤྲད། སློབ་མས་ཀྱང་དེ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པར་བྱས་ལ། སྐྱོང་རེས་ཀྱིས་དེ་དག་དྲན་པར་བྱས་ནས་སྦྱོང་བ་ཤིན་ཏུ་གཅེས་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་དང༌། ལམ་སོ་སོ་བ་འབྲེལ་མེད་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་དངོས་ལ་མ་སླེབ་བར་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ངེས་པ་མི་རྙེད་པས་སེམས་དེ་སྐྱེ་བའི་གེགས་སམ། དེའི་བར་དུ་དོན་ཆེན་པོ་ལས་ཉམས་ནས་འགྲོ་བས་འདི་ལ་ནན་ཏན་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྦྱངས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་རྒྱུད་ལ་ཅི་སྐྱེ་བྱ། དེ་ནས་སེམས་དེ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སྐྱབས་འགྲོ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་སྨོན་ པའི་ཆོ་ག་བྱ། སྨོན་པ་ཆོ་གས་བཟུང་ནས་དེའི་བསླབ་བྱ་རྣམས་ལ་བསླབ། དེ་ནས་སྤྱོད་པ་ཕྱིན་དྲུག་དང་བསྡུ་བཞི་སོགས་ལ་སློབ་འདོད་པའི་སློབ་འདོད་མང་དུ་སྦྱང་ལ། སྙིང་ཐག་པ་ནས་སློབ་འདོད་བྱུང་བ་ན། འཇུག་སྡོམ་རྣམ་དག་ཅིག་བླང༌། དེ་ནས་རྩ་ལྟུང་གིས་མ་གོས་པ་ལ་སྲོག་བསྡོས་བྱ། ཟག་པ་ཆུང་འབྲིང་དང་ཉེས་བྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མ་གོས་པ་ལ་འབད་ཅིང༌། ཅི་སྟེ་གོས་ནའང་ལྟུང་བའི་ཕྱིར་བཅོས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་སྒོ་ནས་ལེགས་པར་སྦྱང༌། དེ་ནས་ཕྱིན་དྲུག་སྤྱི་ལ་བསླབ་ཅིང༌། ཁྱད་པར་དུ་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་འདོད་དུ་བཀོལ་རུང་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་ཀྱི་ངོ་བོ་བསམ་གཏན་ལ་བསླབ་བོ། །ལམ་སྒྲོན་ལས་མངོན་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་ཞི་གནས་ལ་བསླབ་པར་གསུངས་པ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། ཇོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྐབས་གཞན་དུ་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་ཡང་གསུངས་པས། དེའི་ཕྱིར་དུ་ཡང་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་བོ། །དེ་ནས་བདག་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་འཆིང་བ་གཅད་པའི་ཕྱིར་དུ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན། ལྟ་བས་ཐག་ཆོད་པར་བྱས་ལ་སྒོམ་ཚུལ་མ་ནོར་བར་བསྐྱངས་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ལྷག་མཐོང་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཞི་ལྷག་སྒྲུབ་པ་མ་གཏོགས་པའི་འཇུག་སྡོམ་གྱི་བསླབ་བྱ་ལ་སློབ་པ་མན་ཆད་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དང༌། ཞི་གནས་ནི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དང༌། ལྷག་མཐོང་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པར་ལམ་སྒྲོན་འགྲེལ་པར་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ཞི་གནས་མན་ཆད་ཐབས་དང༌། བསོད་ནམས་ ཀྱི་ཚོགས་དང༌། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ལམ་དང༌།
Chinese
如是所说之利益若作归纳则有二，即暂时之利益与究竟之利益。初者亦有不堕恶趣与生善趣二者，谓若生起彼心，则先前所积之恶趣之因得以清净，其后所积者亦断绝，而善趣之因先前所积者亦因此而增长广大，新作者亦由此而策发故无有穷尽之时。究竟之义，解脱与一切智亦依彼心而易于成就，然若先无对于暂时与究竟之利益之真实希求，则彼等利益乃由发心所生，故虽云应努力生起彼心，若观自心则仅是空言而已，甚为明显。是故，首先欲生起增上生与决定胜二者之利益，则须修持与下士、中士共通之意乐。如是于二种利益生起希求后，若修具有利益之心，则须生起彼心之根本——慈与悲。然若思及自身为安乐所乏、为痛苦所逼而流转轮回之情形，乃至毫毛亦不动摇者，则不可能对其他有情为安乐所乏、为痛苦所逼而生起不忍之心。如《入行论》云：“有情彼诸众，先于自利时，如此希求心，梦中亦未有，为他岂能生？”是故，于下士位时，应思维自身遭受恶趣痛苦之损害之情形；于中士位时，应思维纵生于天界亦有痛苦，无有寂静安乐之情形。此后，对于成为亲友之有情，亦应比照自身之感受而修习，则将成为生起慈悲之因，由此而生起菩提心，故修习与下士、中士共通之意乐，乃是生起真实菩提心之方便。如是，于彼二者之阶段，若由皈依、思维业果等门径而努力于多种积资净障之方便，则是菩提心之前行，修心之方便，七支供养等与皈依等，应随力而行。
English
If we summarize the benefits of what has been said, there are two: temporary and ultimate benefits. The first also has two aspects: not falling into the lower realms and being born in the higher realms. If that mind arises, the causes of the lower realms previously accumulated are purified, and the accumulation of future causes is cut off. The causes of the higher realms previously accumulated are seized by it and greatly increase, and all new actions are motivated by it, so there is no end to them. The ultimate goals of liberation and omniscience are also easily achieved by relying on that mind. However, if there is no genuine desire for the temporary and ultimate benefits, then those benefits arise from generating the mind of enlightenment. Therefore, although we say that we should strive to generate that mind, it is just words if we examine our own minds, which is very clear. Therefore, to generate the desire to attain the two benefits of higher rebirth and definite goodness, we must cultivate the thoughts common to the small and medium persons. After generating the desire to attain these two benefits, when meditating on the beneficial mind, we must generate the root of that mind, which is love and compassion. If we think about how we ourselves are lacking in happiness and tormented by suffering, wandering in samsara, and yet not even a hair on our body moves, then there is no way that we can feel unbearable when other sentient beings are lacking in happiness and tormented by suffering. As it says in the Bodhisattvacaryāvatāra: "These sentient beings, even for their own sake, have never had such a mind, even in their dreams. How could they generate it for the sake of others?" Therefore, in the stage of the small person, we should think about how we ourselves will suffer the harm of the suffering of the lower realms. In the stage of the medium person, we should think about how even in the higher realms there is suffering and no peace. Then, we should meditate on those sentient beings who have become our friends, comparing them to our own experiences. This will become the cause of generating love and compassion, and from that, the mind of enlightenment will arise. Therefore, cultivating the thoughts common to the small and medium persons is the means of generating a genuine mind of enlightenment. Similarly, in those two stages, striving in various ways to accumulate merit and purify obscurations through refuge, contemplating karma and its effects, etc., is the preliminary practice for the mind of enlightenment, the means of training the mind. The seven-limbed practice, including refuge, etc., should be performed as appropriate.
Chinese
因此，那些也应理解为生起心的方法。这里，中小的法类，上师也要说明成为生起菩提心之支分的方法，弟子也要对此获得定解，互相轮流忆念那些，精进修习极为重要，如果不那样做，则大士道和各个道会变得没有关联，在没有到达真正的大士道之前，由于对菩提心没有获得定解，会成为生起心的障碍，或者在那期间从重大意义中退失，因此要对此努力。那样修习后，要让无伪的菩提心在相续中生起。之后，为了使心稳固，首先进行不共的皈依，然后进行发愿的仪轨。以发愿仪轨摄持后，修习其中的学处。之后，要多多修习想要学习行为六度和四摄等的心愿，从内心深处生起想要学习的心愿时，受持清净的入行律仪。之后，以生命作为抵押，不被根本堕罪所染污。也要努力不被中小的罪过和恶行所染污，如果染污了，也要按照所说的忏罪方法好好地忏悔。之后，总的修习六度，特别是为了能随心所欲地运用心于善的对境，要修习寂止的自性——禅定。《道灯论》中说为了生起神通而修习寂止，这只是举例说明，寂尊者自己在其他场合也说过为了生起胜观也要修习寂止，因此也要修习寂止。之后，为了断除执着二取的束缚，要以见解确定空性的意义，不错误地修习禅修方式，从而修习智慧的自性——胜观。那样的话，除了修习止观之外，学习入行律仪以下的学处是戒律的修习，寂止是心的修习，胜观是智慧的修习，这是《道灯论释》中所说的。此外，寂止以下是方便和福德资粮，以及依靠世俗谛的道。
English
Therefore, those should also be understood as methods for generating the mind. Here, the methods by which the small and medium Dharma categories become limbs for generating Bodhicitta should be explained by the lama, and the disciple should also gain certainty about them. It is extremely important to practice diligently by remembering those in turn. If you do not do that, the path of the great person and the various paths will become unrelated, and before reaching the actual path of the great person, since you do not gain certainty about Bodhicitta, it will become an obstacle to generating the mind, or in the meantime, you will degenerate from great meaning, so you must strive for this. After practicing in that way, you must generate genuine Bodhicitta in your mindstream. After that, in order to stabilize that mind, first take uncommon refuge, and then perform the ritual of aspiration. After being upheld by the ritual of aspiration, practice its precepts. After that, study extensively the desire to learn the six perfections of conduct and the four ways of gathering disciples, etc., and when the desire to learn arises from the bottom of your heart, take pure entering vows. After that, pledge your life not to be stained by root downfalls. Also strive not to be stained by small and medium transgressions and misdeeds, and if you are stained, purify them well according to the methods of confession that have been taught. After that, practice the six perfections in general, and in particular, in order to be able to use the mind as you wish on virtuous objects, practice the nature of calm abiding—meditation. The saying in the Lamp for the Path that calm abiding is practiced in order to generate clairvoyance is only an example, for Jowo himself has also said on other occasions that it is also practiced in order to generate insight. Therefore, calm abiding is also practiced for that purpose. After that, in order to cut the bonds of grasping at the two selves, the meaning of emptiness should be determined by view, and the method of meditation should be cultivated without error, and thus the nature of wisdom—insight—should be cultivated. In that way, learning the precepts below entering vows other than practicing calm and insight is the training in ethics, calm abiding is the training in mind, and insight is the training in wisdom, as stated in the commentary on the Lamp for the Path. Furthermore, everything below calm abiding is the means and the accumulation of merit, and the path based on relative truth.