Tibetan
དུ་སྨྲ་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་འདོད་དོ། །དབུ་མ་སྣང་བ་ལས་བདག་གཅིག་པའི་འབྲེལ་པ་ནི། དངོས་པོར་མེད་པ་ལའང་མི་འགལ་བར་གསུངས་པ་ལྟར་ལེགས་པས། ཐ་དད་རྒྱུ་གཉིས་ཀ་དངོས་པོར་མེད་པ་དང༌། གང་རུང་གཅིག་དངོས་པོར་མེད་པ་གཉིས་ཅར་ལའང་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་མི་འགལ་ལོ། །འཇུག་འགྲེལ་ལས། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་རྣམ་པ་གཉིས་ཉེ་བར་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཆོས་ཅན་རེ་རེའི་ངོ་བོ་ལ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་གཉིས་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་མིན་ན་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་ཤིན་ཏུ་ཡང་མི་རིགས་པས་དེ་གཉིས་ལ་ངོ་བོ་ མེད་པས་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པ་ལ་ངོ་བོ་གཅིག་དང་དུ་མར་ཡོད་པ་གང་རུང་གིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས་ཀྱང༌། ཀུན་རྫོབ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཡིན། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པའི་ཕྱིར། །བྱས་དང་མི་རྟག་དག་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་དེ་རང་གི་དོན་དམ་དང་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཡིན་ན། དེ་རང་གི་བདེན་སྟོང་དང་ཡང་ངོ་བོ་ཐ་དད་པས་མྱུ་གུ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བས། ངོ་བོ་ཐ་དད་མིན་པས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཡིན་ནོ། །མྱུ་གུ་ནི་རང་གི་བདེན་སྟོང་ཡིན་ཡང་རང་གི་དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་མིན་ནོ། །གཞུང་འགའ་ཞིག་ལས་བདེན་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡང་མིན་པར་གསུངས་པའི་ཁ་ཅིག་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཅིག་ཐ་དད་ལ་དགོངས་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་དང་ལྡོག་པ་གཅིག་པ་གཉིས་ཀར་མིན་པ་ལ་དགོངས་སོ། །བཞི་པ་ལ་གསུམ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང༌། དོན་དམ་བདེན་པ་དང༌། བདེན་གཉིས་ཀྱི་གྲངས་ངེས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཀུན་རྫོབ་དང་བདེན་པའི་སྒྲ་དོན་བཤད་པ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཚིག་གསལ་ལས། ཀུན་རྫོབ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སྒྲིབ་པ་དང༌། ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་དོན་དང༌། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་གསུམ་བཤད་ཅིང༌། ཕྱི་མ་ནི་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་དང༌། ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་བཤད་པས། ཡུལ་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ཤེས་བརྗོད་ཙམ་མིན་ལ། ཤེས་བྱ་དང་བརྗོད་བྱ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་མི་ གཟུང་ངོ༌། །དེ་ལ་གཟུགས་སོགས་རྣམས་ཤེས་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་གང་གི་ངོར་བདེན་པར་འཇོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་པ་ནི། གསུམ་གྱི་དང་པོ་ཡིན་ལ། དེ
Chinese
有人这样说，有些人则认为这两者本体相同，但侧重点不同。正如《入中论光明疏》中所说，即使在非实有中，拥有同一本体的关系也没有矛盾，因此，两个不同的因都不是实有，或者其中一个不是实有，这两种情况都不会与本体相同、侧重点不同相矛盾。《入中论释》中说：“一切事物的自性都显示为两种，即世俗和胜义。”因此，每个法都有世俗和胜义两种自性。如果二谛不是同一本体，那么就更不可能是不同本体了，因为如果它们没有本体，就会变成不存在，因为存在的事物必然具有一个或多个本体。在《菩提心释》中也说：“世俗即是空性，空性即是世俗。因为如果不存在，就不会产生，就像有为和无常一样。”如果像苗芽这样的事物，其胜义和本体是不同的，那么它与其自性的空性也是不同的，这样苗芽就会变成实有存在。因此，本体不是不同的，而是相同的。苗芽虽然是其自性的空性，但不是其胜义谛。有些论典中说二谛既不是一也不是异，其中一些是指自性成立的一异，有些是指本体不同和侧重点相同两者都不是。第四部分有三点：解释世俗谛、胜义谛以及二谛的数量确定。第一部分有三点：解释世俗和谛的词义，世俗谛的定义，以及世俗的分类。第一点是：在《明句论》中，世俗有三种解释：遮蔽真如，相互依赖，以及世间的名言。后者被解释为具有所说和能说，知识和所知等特征。因此，有境的名言不仅仅是知识和言说，也不是所有所知和所说都是世俗谛。 其中，色等在哪个世俗的知识面前被认为是真实的，这个世俗是三种解释中的第一个，即
English
Some say that these two are the same in essence but different in emphasis. As it is said in the Madhyamakavatara-aloka, even in the non-existent, there is no contradiction in having the same entity relationship, so it is good. Therefore, neither of the two different causes is real, or one of them is not real, and in both cases, it is not contradictory to have the same entity but different emphasis. In the commentary on the Entering the Middle Way, it is said: 'The self-nature of all things is shown to be of two kinds, namely, the conventional and the ultimate.' Therefore, each dharma has two natures, the conventional and the ultimate. If the two truths are not the same entity, then it is even more impossible for them to be different entities, because if they have no entity, they will become non-existent, because existent things must have one or more entities. It is also said in the Bodhicitta-vyakhyana: 'The conventional is emptiness, and emptiness is the conventional. Because if it does not exist, it will not arise, just like the conditioned and the impermanent.' If something like a sprout has a different ultimate and entity, then it is also different from the emptiness of its own nature, so the sprout will become truly existent. Therefore, the entity is not different, but the same. Although the sprout is the emptiness of its own nature, it is not its ultimate truth. Some treatises say that the two truths are neither one nor different, some of which refer to the one and different that are established by nature, and some refer to neither the different entity nor the same emphasis. The fourth part has three points: explaining the conventional truth, the ultimate truth, and the determination of the number of the two truths. The first part has three points: explaining the meaning of the words conventional and truth, the definition of conventional truth, and the classification of the conventional. The first point is: In the Clear Words, the conventional has three explanations: obscuring Suchness, mutual dependence, and worldly expressions. The latter is explained as having the characteristics of what is said and what can be said, knowledge and what is known, and so on. Therefore, the expressions of the object are not only knowledge and speech, nor are all that is known and said conventional truths. Among them, which conventional knowledge is considered true in the face of form, etc., this conventional is the first of the three explanations, that is,
Tibetan
་ཡང་ཆོས་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མ་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་ལ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མི་སྲིད་པས་བདེན་པར་འཇོག་པ་ནི་བློའི་ངོར་ཡིན་ལ། བདེན་འཛིན་མིན་པའི་བློའི་ངོར་བདེན་པར་བཞག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འཇུག་པ་ལས། གཏི་མུག་རང་བཞིན་སྒྲིབ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །དེ་གང་བཅོས་མ་བདེན་པར་སྣང་དེ་ནི། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་ཞེས་ཐུབ་པ་དེས་གསུངས་ཏེ། །བཅོས་མར་གྱུར་བའི་དངོས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུའོ། །ཞེས་སོ། །འདིར་འཇུག་འགྲེལ་ལས། དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མ་རིག་པའི་དབང་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་སྤངས་པ། འདུ་བྱེད་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་དང་འདྲ་བར་གཟིགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་བཅོས་མའི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི་བདེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ནི་སླུ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་པ་རྣམས་ལ་ནི་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡོད་པར་འཇོག་པ་རྣམས་མ་རིག་ པས་ཡོད་པར་འཇོག་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་སྤངས་པའི་ཉན་རང་དང་བྱང་སེམས་ཀྱི་ངོར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་མི་འཇོག་པར་སྟོན་པ་མིན་ནོ། །དེ་ལ་དང་པོའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་ནི་བདེན་འཛིན་ཡིན་པས། དེས་བཟུང་བའི་དོན་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་འཇོག་པའི་འཇོག་སའི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ན་ནི། ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བྱས་པ་དེ་མ་ཡིན་དགོས་སོ། །གཉིས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པའི་ཀུན་རྫོབ་སྤངས་པ་རྣམས་ལ་གང་གི་ངོར་བདེན་པར་འཇོག་པའི་བདེན་ཞེན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འདུ་བྱེད་རྣམས་དེ་དག་གི་ངོར་མི་བདེན་པར་བསྒྲུབས་ཀྱི། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་མ་ཡིན་པར་མ་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་དག་གི་ངོར་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་གསུངས་པས་ནི། དེའི་ངོར་ཀུན་རྫོབ་དང་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་བདེན་པར་གཞག་ཏུ
Chinese
此外，对于诸法，将本性上不成立的自性，执着为实有的，就是无明。因为事实上不可能成立为真实，所以安立为真实只是在心的层面。因为在不执着真实的心的层面，不可能安立为真实。如《入行论》云：『愚昧蔽自性，故名世俗谛，何为虚妄显，彼即世俗谛，佛说世俗谛，即是虚妄物。』这里《入行论释》中说：『如是暂时以有支所摄的烦恼性的无明之力，安立世俗谛。』也就是说，对于声闻、缘觉和菩萨，他们已经舍弃了烦恼性的无明，如同看待造作、影像等存在一样，认为它们是虚假的自性，而不是真实的，因为他们没有真实的显现。对于孩童来说，这是具有欺骗性的。对于其他人来说，就像幻术等一样，仅仅是依缘而生的世俗。』因此，认为世俗谛存在的人，是用无明来安立其存在的。这并不是说，已经舍弃了烦恼性无明的声闻、缘觉和菩萨，在他们的层面不安立世俗谛。对于第一个原因，如前所述，烦恼性的无明是执着真实的，因此，它所执着的事物，在名言中也是不可能存在的。因为如果是世俗谛，那么它必然存在于名言中。因此，如果诸法被安立为在世俗中存在，那么安立之处的世俗，就一定不是烦恼性的无明所造成的世俗。第二个原因是，对于已经舍弃了烦恼性无明之世俗的人来说，因为没有在任何层面安立为真实的实执之世俗，所以通过这个理由，可以证明造作等在他们面前是不真实的，但并没有证明它们不是世俗谛。因此，在他们面前，造作等仅仅被说成是世俗，也就是说，在他们面前，世俗和真实两者之中，不可能安立为真实。
English
Furthermore, for all phenomena, the ignorance that clings to a self-nature that is not established by its own nature as existent is ignorance. Because it is impossible for it to be established as truly existent in reality, establishing it as true is only on the level of the mind. Because it is impossible to establish it as true on the level of a mind that does not grasp at truth. As it is said in the Engaging in the Bodhisattva's Deeds: "Obscured by ignorance, it is called conventional truth; whatever appears falsely, that is conventional truth; the Buddha said that conventional truth is a false object." Here, in the commentary on the Engaging in the Bodhisattva's Deeds, it says: "Thus, for the time being, the conventional truth is established by the power of the afflictive ignorance, which is encompassed by the limb of existence." That is to say, for the Hearers, Solitary Realizers, and Bodhisattvas who have abandoned afflictive ignorance, they see compositional factors, images, and so on as being of a false nature, not true, because they do not have the appearance of being true. For children, it is deceptive. For others, it is merely conventional, like illusions and so on, arising dependently. Therefore, those who posit the existence of conventional truth posit it as existing through ignorance. It is not that the Hearers, Solitary Realizers, and Bodhisattvas who have abandoned afflictive ignorance do not posit conventional truth on their level. The reason for the first is that, as mentioned earlier, afflictive ignorance is the grasping of truth, so the object it grasps cannot exist even nominally. Because if it were conventional truth, it would necessarily exist nominally. Therefore, if phenomena are posited as existing conventionally, then the conventionality of the place of positing must not be the conventionality caused by afflictive ignorance. The second reason is that for those who have abandoned the conventionality of afflictive ignorance, because there is no conventionality of grasping at truth that establishes it as true on any level, it is proven by this reason that compositional factors are not true in their presence, but it is not proven that they are not conventional truth. Therefore, in their presence, compositional factors are said to be merely conventional, that is to say, in their presence, it is impossible to establish them as true among the two, conventional and true.