Tibetan
རོ། །དེས་ན་གཞི་དེ་ཡོད་པ་མིན་པ་དང༌། ཡོད་པ་གཉིས་དང༌། མེད་པ་མིན་པ་དང༌། མེད་ཅེས་པའི་ཁྱད་འབྱེད་ནི། སྨྲ་ལུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། གཉིས་ཀའི་དོན་བློ་ལ་འཆར་ཚུལ་ལ་ཇི་ཙམ་བརྟགས་ཀྱང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། ཚུལ་དེས་མཐར་ལྟུང་མི་ལྟུང་སྨྲ་བ་ནི་ཚིག་ཙམ་ལ་འཆེལ་བར་ཟད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་གང་ཟག་དང་ཆོས་འདུས་བྱས་རྣམས་སྔར་བཤད་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདེན་མེད་དུ་གྲུབ་ན། ནམ་མཁའ་དང་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་དང་སོ་སོར་བརྟགས་མིན་གྱི་འགོག་པ་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་འདུས་མ་བྱས་རྣམས་བདེན་མེད་དུ་ཚེགས་ཆུང་ངུས་འགྲུབ་པ་ལ་དགོངས་ནས། རྩ་ཤེ་ལས། འདུས་བྱས་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པས། །འདུས་མ་བྱས་ནི་ཇི་ལྟར་འགྲུབ། །ཅེས་གསུངས་སོ། །འགྲུབ་སླ་ལུགས་ནི། འདུས་བྱས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྔར་ལྟར་བཀག་པ་ན། རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་ཀྱང་དེ་རྣམས་ལ་འཆིང་གྲོལ་དང་རྒྱུ་འབྲས་དང་གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་སོགས་བྱ་བྱེད་བཞག་པས་ཆོག་པ་འགྲུབ་ལ། དེ་གྲུབ་ན་འདུས་མ་བྱས་ཆོས་ཉིད་དང་བརྟགས་འགོག་ལྟ་བུ་ལ་ཡང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཀྱང༌། ལམ་གྱི་ཐོབ་བྱ་དང་གཞལ་བྱ་དང༌། གདུལ་བྱའི་སྐྱབས་གནས་ཆོས་དཀོན་མཆོག་ཏུ་འཇོག་པ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རྣམས་ལེགས་པར་བཞག་པས་ཆོག་པས། དེ་རྣམས་བདེན་པར་ཁས་མ་བླངས་ན། དེ་རྣམས་གཞག་དགོས་པའི་རྣམ་གཞག་འདི་མི་འཐད་ཅེས་གང་ཡང་སྨྲར་མེད་པས་དེ་རྣམས་བདེན་པར་ཁས་ལེན་པའི་ དོན་མེད་དོ། །དེ་རྣམས་བདེན་པར་འདོད་པས་ཀྱང་དེ་དག་གི་མཚན་མཚོན་དང༌། བྲལ་རྒྱུ་དང༌། བྲལ་འབྲས་དང༌། ཚད་མ་འདིས་གཞལ་བ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རྣམས་འདོད་དགོས་ཀྱང་དགོས་ལ་འདོད་ཀྱང་འདོད་དོ། །དེའི་ཚེ་དེ་རྣམས་རང་གི་ཐོབ་བྱ་དང་མཚན་ཉིད་དང་འཇལ་བྱེད་སོགས་ལ་མ་འབྲེལ་ན་ནི། འབྲེལ་མེད་ཐམས་ཅད་མཚན་མཚོན་སོགས་སུ་འགྱུར་བ་བཟློག་མི་ནུས་ལ། འབྲེལ་བ་འདོད་ན་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བདེན་གྲུབ་ལ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མི་རུང་བས་འབྲེལ་བ་འཇོག་མི་ནུས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་དང་ཐ་དད་བརྟགས་ནས་ཀྱང་དགག་པར་བྱ་སྟེ། རིགས་པའི་དཔྱོད་པ་འདིས་དེ་དག་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་དགག་མི་ནུས་ན། འདུས་བྱས་ལའང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མཚུངས་པས། བདེན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་འགོག་མི་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདུས་བྱས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ཞེས་པའི་དོན་ནི་ཆོས་དེ་ལ་དེའི་ངོ་བོ་མེད་པའི་དོན་ཡིན་པས་ཆད་པའི་སྟོང་པ་ཡིན་གྱི
Chinese
若。因此，认为基础既非存在，亦非存在二者，也非不存在，以及不存在的区分，仅仅是措辞上的差异而已。因为无论如何考察，二者在心中显现的方式没有任何差别。因此，说这种方式会导致堕落或不堕落，只不过是执着于言辞而已。第二，如果人与有为法通过之前所说的理证成立了无实有，那么考虑到虚空、分别简择灭、非分别简择灭以及如是等无为法，也能以较小的努力成立无实有。因此，《中论》中说：“有为既已不成，无为如何能成？”成立容易的方式是：如果像之前一样遮破了有为自性成立，那么即使这些法并非自性成立，也可以安立系缚解脱、因果、所量能量等作用，这样就足够了。如果这样成立，那么对于无为法，如法性、简择灭等，即使没有成立为真实，也可以很好地安立作为道的所证、所量，以及作为所化众生的皈依处——法宝等名相。如果不承认这些是真实的，也没有任何理由说这些必须安立的名相是不合理的，因此没有必要承认这些是真实的。即使认为这些是真实的，也必须承认这些法的相与所相、离因、离果，以及以量成立等等名相。即使必须承认，也确实承认。如果那时这些法与其自身的所证、自性、能量等没有关联，那么无法避免一切无关联的事物都变成相与所相等等。如果想要关联，那么对于自性成立的真实现象来说，不容许依赖于他者，因此无法安立关联。同样，通过观察一与异，也应当进行破斥。如果这种理性的观察无法破斥认为这些是真实成立的观点，那么对于有为法来说，在一切方面也是相同的，因此丝毫也无法遮破真实。
English
If so. Therefore, the distinction between the basis being neither existent, nor both existent, nor non-existent, and non-existent, is merely a difference in wording. Because no matter how much one examines the way both appear in the mind, there is no difference whatsoever. Therefore, saying that this way leads to downfall or not is merely clinging to words. Secondly, if persons and conditioned phenomena are established as unreal by the reasons previously stated, then considering that space, cessation through discrimination, cessation not through discrimination, and suchness, etc., unconditioned phenomena can be established as unreal with little effort. Therefore, the Root Verses state: 'Since the conditioned is not established, how can the unconditioned be established?' The way it is easily established is: If the inherent existence of the conditioned is refuted as before, then even though these are not inherently existent, it is sufficient to establish bondage and liberation, cause and effect, object of measurement and measuring subject, etc., as actions. If that is established, then even though the unconditioned, such as the nature of phenomena and cessation through analysis, is not established as true, it is sufficient to properly establish the designations of what is to be attained on the path, what is to be measured, and the refuge of the trainees, the Dharma Jewel. If these are not accepted as true, then there is no reason to say that these designations that must be established are unreasonable, so there is no need to accept these as true. Even if one thinks these are true, one must also accept the designations of the characteristics and characterized, the cause of separation, the result of separation, and what is measured by this valid cognition, etc. Even if one must accept, one does accept. At that time, if these are not related to their own object of attainment, characteristic, and measuring subject, etc., then it is unavoidable that all unrelated things become characteristics and characterized, etc. If one wants a relationship, then for true existence that is inherently established, it is not permissible to depend on others, so one cannot establish a relationship. Similarly, one should also refute by examining one and different. If this rational investigation cannot refute the view that these are truly established, then it is the same in all respects for the conditioned. Therefore, it will not be possible to refute even a little bit of truth.", "original_tibetan_continued": "གྱི", "chinese_translation_continued": "如果认为有为法自性成立的自性空，是指该法没有该自性的意思，那么就是断灭空。", "english_translation_continued": "If the meaning of the emptiness of inherent existence of conditioned phenomena is that that phenomenon does not have that inherent existence, then it is a nihilistic emptiness.
Tibetan
། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པས་བདེན་པར་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་འདུས་བྱས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་གོལ་ས་མཐར་ཐུག་པ་འདུས་བྱས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་ལྟ་བ་ཡིན་ཞིང༌། ཕྱི་མ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་ན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་རྟག་ལྟ་མི་བཟད་པ་ཡིན་པས། ཡང་དག་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པའོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ནི་ཁོ་རང་ལ་ཁོ་རང་མེད་པ་ཡིན་ན། རང་ལ་མེད་པ་ནི་ འགར་ཡང་ཡོད་པ་མི་སྲིད་པས། ཆོས་འགའ་ཞིག་བདེན་པར་དམ་འཆའ་མཁན་དང༌། དེ་སྒྲུབ་པའི་ལུང་རིགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཡིན་པས། གཞི་མ་གྲུབ་པས་ཆོས་འགའ་ཞིག་བདེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་འཇོག་པ་ནི་མ་བརྟགས་པར་བྱུང་རྒྱལ་དུ་སྨྲ་བའོ། །ཚུལ་འདིའི་རིགས་པའི་འགྲོས་རྣམས་ལེགས་པར་མཐོང་ནས། འཕགས་ཡུལ་གྱི་རང་སྡེ་ཆོས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད། ངེས་པར་དངོས་པོ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་སྨྲ་བས་དེ་དག་ལ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ཞེས་ཟེར་ལ། དངོས་པོ་བདེན་མེད་དུ་སྨྲ་ཕྱིན་ཆད་ཆོས་གང་ཡང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མི་འདོད་པ་ནི། ཕྱོགས་འདིའི་མུ་ཅོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལས་ཆེས་ཆེར་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་རྟགས་སུ་སྣང་ངོ༌། །འདི་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མི་མཐུན་པ་གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱང༌། ཀུན་རྫོབ་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཚུལ་སྔ་མ་ལྟ་བུ་ལ་བློ་མཐུན་བྱས་ནས་དོན་དམ་པ་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་མ་གྲུབ་ལ་རྩོད་པའི་ཚུལ་རྣམས་ཇི་ལྟར་དུ་སོང་བ་ཡང་སྔར་བཤད་པས་ལེགས་པར་ཤེས་དགོས་ཏེ། རིགས་པས་ཆོས་རྣམས་ལ་བདེན་པ་ཁེགས་ནས་དངོས་པོ་དང་ཆོས་ཀུན་ལ་བདེན་པ་ཁས་མི་ལེན་པ་དང༌། སྟོང་པའི་གོ་ལུགས་ཉེས་པའི་ཆད་སྟོང་ལ་བརྟེན་ནས་དངོས་པོ་དང༌། ཆོས་ཀུན་བདེན་མེད་དུ་སྨྲ་བ་གཉིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ། འདུས་བྱས་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པས། །འདུས་མ་བྱས་ནི་ཇི་ལྟར་འགྲུབ། །ཅེས་པའི་དོན་སྔར་ལྟར་ཡིན་ན་རིགས་པ་ དྲུག་ཅུ་པ་ལས། མྱ་ངན་འདས་པ་བདེན་གཅིག་པུར། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་གསུངས་པ། །དེ་ཚེ་ལྷག་མ་ལོག་མིན་ཞེས། །མཁས་པ་སུ་ཞིག་རྟོག་པར་བྱེད། །ཅེས་མྱང་འདས་གཅིག་པུ་བདེན་གྱི་གཞན་རྣམས་མི་བདེན་པར་གསུངས་པ་དང༌། ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ་ལས་ཀྱང༌། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྟོན་པའི་མདོ། །རྒྱལ་བས་ཇི་སྙེད་གསུངས་པ་དེ།
Chinese
如果认为，如是性具有自己的体性，所以是真实存在的。那么，这便是以有为法自性成立而断定为空性的颠倒错谬的极端，是诽谤有为法缘起的见解。后者如果具有自己的体性，便是妄加执着为真实成立的常见，是不可忍受的，因此是误入了正确的空性之义。如果自性成立的自体性空，就是它自己没有自己，自己没有的，任何时候也不可能存在。有些宗派主张某些法是真实存在的，以及成立这些法所依据的教证、理证等等，也都是自性成立的自体性空。因为基础不成立，所以建立某些法是真实的宗义，是不经观察的妄言。很好地理解了这种推理方式之后，圣地的自宗凡是主张法真实成立的，必定也主张事物真实成立，所以称他们为“有事宗”。凡是主张事物不真实存在的，就不会认为任何法是真实成立的，这似乎是他们与此方的诡辩者们最显著的区别。在此，对于真如存在两种不同观点的那些人，如果赞同第一种观点，即世俗是自性成立的自体性空，那么关于胜义是否真实成立的争论又是如何进行的呢？这也需要很好地理解之前所说的内容。因为通过理证破除了诸法的真实性，从而不承认事物和一切法的真实性，以及依赖于对空性理解的错误而主张事物和一切法都不真实存在，这二者在任何方面都是不相同的。如果像之前所说的那样，“有为法如果不能成立，那么无为法又如何成立呢？”如果是这样，那么在《六十正理论》中说：“诸佛所说涅槃为，唯一真实余皆妄，彼时余者非颠倒，何有智者能思择？”这里说涅槃是唯一的真实，其他都是不真实的。以及在《法界赞》中也说：“空性是导师之门，如来所说的一切。
English
If one thinks that Suchness has its own essence, therefore it truly exists, then that is the ultimate error of inverting the establishment of emptiness by the nature of conditioned things, and it is a view that slanders the dependent origination of conditioned things. The latter, if it has its own essence, is the unbearable eternalist view of falsely imputing true existence, and therefore it is a wrong entry into the meaning of correct emptiness. If emptiness by its own essence is empty of its own essence, then it is that it does not have itself. What does not have itself cannot exist at all. Some schools assert that some dharmas are truly existent, and the scriptures and reasoning that establish them are also empty of their own essence, which is established by nature. Since the basis is not established, establishing some dharmas as a true tenet is speaking randomly without investigation. Having seen these lines of reasoning well, all the self-schools of the noble land who assert that dharmas are truly established necessarily assert that things are truly established, so they are called "thing-ists." As long as one asserts that things are not truly existent, one does not want any dharma to be truly established, which seems to be a sign that they are far superior to the sophists of this side. Here, those who assert that there are two disagreements about Suchness also agree with the first view that conventional truth is empty of its own essence, which is established by nature. How did the arguments about whether ultimate truth is truly established or not go? This also needs to be well understood from what was said before. Because reasoning refutes the truth of dharmas, and therefore does not admit the truth of things and all dharmas, and because it relies on the error of emptiness in understanding emptiness and asserts that things and all dharmas do not truly exist, the two are not the same in any way. If, as said before, "If conditioned things are not established, then how are unconditioned things established?" If this is the case, then in the Sixty Stanzas of Reasoning it says: "The Buddhas said that nirvana is the only truth, and all others are false. At that time, who among the wise would consider whether the others are not inverted?" Here it says that nirvana is the only truth, and all others are not true. And in the Praise of the Dharmadhatu it also says: "Emptiness is the door of the teacher, all that the Tathagatas have spoken.