Tibetan
ན་རང་དབང་མེད་པ་སྟེ། །དེས་ན་བདག་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །འདིས་ནི་གང་ཟག་དང་བུམ་པ་སོགས་ཀྱང་རང་གི་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཡིན་པས། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རྟེན་འབྱུང་གི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གཉིས་སོ། །བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པ་དང་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཡིན་ན་གང་ལ་བརྟེན་པ་དེ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཅིག་ཏུ་མེད་དེ། གཅིག་ཏུ་ཡོད་ན་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །དེ་གཉིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་དུའང་མེད་དེ། ཡོད་ན་ནི་འབྲེལ་བ་འགོག་ནུས་པས། དེ་ལ་ལྟོས་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་ཤེ་ལས་ཀྱང༌། གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ཆད་མིན་རྟག་མ་ཡིན། །ཞེས་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་བསྟོད་པ་ལས་ཀྱང༌། སྡུག་བསྔལ་རང་གིས་བྱས་པ་དང༌། །གཞན་གྱིས་བྱས་དང་གཉིས་ཀས་བྱས། །རྒྱུ་མེད་པར་ནི་རྟོག་གེ་འདོད། །ཁྱོད་ཀྱིས་བརྟེན་ནས་འབྱུར་བར་གསུངས། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ཉིད་ཁྱོད་ནི་སྟོང་པར་བཞེད། །དངོས་པོ་རང་དབང་ཡོད་མིན་ཞེས། །མཉམ་མེད་ཁྱོད་ཀྱི་སེང་གེའི་སྒྲ། །ཞེས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་དང་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་དང༌། སྐྱེ་བའི་མཐའ་བཞིར་འཛིན་པ་འགོག་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་མཚན་འཛིན་གྱི་དམིགས་གཏད་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པ་དྲངས་ནས་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པའི་ངེས་པ་མི་འདོར་བས། འདོར་ལེན་བསྟེན་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་བསྔགས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་འདི་ཤེས་ནས། །ལས་དང་འབྲས་བུ་བསྟེན་པ་གང༌། །ངོ་མཚར་བས་ཀྱང་འདི་ངོ་མཚར། །རྨད་བྱུང་བས་ཀྱང་འདི་རྨད་བྱུང༌། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་འོང་བ་ལ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དང་ཡོད་ཙམ་དང༌། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་དང་མེད་པའི་ ཁྱད་པར་ཕྱེད་དགོས་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། གཟུགས་བརྙན་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡང་ཤེས་བཞིན་དུ། མཁས་པ་སུ་ཞིག་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་དང༌། འབྲས་བུ་ལས་ཐ་དད་མེད་པར་གནས་པ་རྣམས་ཡོད་པ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་དམིགས་པས། རང་བཞིན་དང་བཅས་པར་ངེས་པར་བྱེད། དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པར་དམིགས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་དག་མ་ཕྱེད་ན་དངོས་པོ་ཡོད་ཕྱིན་ཆད་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོས་མེད་ཕྱིན་
Chinese
因此没有自主，因此我不是存在的。如此说。这说明人和瓶子等也是依赖于自己的集合而安立的，因此要知道没有自性成立。这是缘起的理证的两种情况。如果是依赖而生和依赖而安立，那么所依赖的那个和自性成立的一是不存在的，如果是一，那么一切能作所作都变成一了。那二者也不是自性成立的异体，如果存在，那么就能阻断关系，因为依赖它是相违的。中观根本慧论中也说：依赖于什么而产生什么，那暂时不是它本身，也不是从它之外的其他，因此不是断灭也不是常恒。以及，赞叹超世间中也说：痛苦自己所作，他人所作和二者所作，无因是外道所许，您说是依赖而生。凡是缘起所生，您认为那就是空性，事物没有自主，这是无与伦比您的狮子吼。如此，以缘起的理证遮止了一和异、常和断的边，以及执着于生的四边。因此，从一切执着于相的对境空性的空性中引出定解后，不舍弃业果关系的定解，因此非常赞叹取舍，入菩萨行论释中说：通达诸法空性后，凡是依止业和果，比稀有更稀有，比奇妙更奇妙。如此一来，就要区分自性存在和仅仅存在，以及自己的体性不存在和不存在的差别。入中论释中说：即使知道影像没有自性的因和果的安立，哪位智者会认为色和受等因，和果无差别而存在，从而确定为具有自性呢？因此，即使执着为存在，也没有自性生。如是说。如果不区分这些，那么事物只要存在就是以自己的体性存在，只要自己的体性不存在
English
Therefore, there is no autonomy, therefore I am not existent. Thus it is said. This explains that persons and vases, etc., are also designated in dependence on their own aggregates, so it should be understood that they do not exist inherently. These are the two aspects of the reasoning of dependent origination. If something is born dependently and designated dependently, then that which is depended upon and that which exists inherently are not one, because if they were one, all actions and agents would become one. Those two are also not inherently different, because if they were, they could obstruct the relationship, since depending on it is contradictory. The Root Wisdom says: That which arises in dependence on something, that is not the same as it, nor is it different from it, therefore it is neither annihilation nor permanence. And, in the Praise of Transcendent Worlds it says: Suffering is done by oneself, done by others, and done by both, causelessness is asserted by the Tirthikas, you say it arises dependently. Whatever arises dependently, you consider that to be emptiness, things are not autonomous, this is your incomparable lion's roar. Thus, the reasoning of dependent origination prevents grasping at the extremes of one and different, permanent and annihilation, and the four extremes of arising. Therefore, having generated certainty from the emptiness that is empty of all objects of fixation on characteristics, without abandoning the certainty of the relationship of cause and effect, taking and abandoning is highly praised. The Commentary on the Bodhichitta says: Having understood that all phenomena are empty, whatever relies on actions and results, this is more wonderful than wonderful, this is more marvelous than marvelous. Thus, in order to come about in this way, it is necessary to distinguish between existing inherently and merely existing, and between not existing by one's own characteristic and not existing. The Commentary on the Entrance says: Even knowing that the arrangement of cause and effect of an image is without inherent existence, what wise person would regard forms and feelings, etc., as causes, and those that exist without difference from the result, and thus determine them to be inherently existent? Therefore, even if one grasps at existence, there is no inherent arising. As it is said. If these are not distinguished, then as long as a thing exists, it exists by its own nature, and as long as its own nature does not exist,
Tibetan
ཆད་ཡེ་མེད་དུ་སོང་ནས་སྒྲོ་འདོགས་དང་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་ལས་མི་འདའ་སྟེ། བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། དངོས་པོ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་ལྟར་ན་ནི། ཇི་སྲིད་དུ་དངོས་པོ་དེའི་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་དེ་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་ལ། གང་གི་ཚེ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་དངོས་པོ་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་བོང་བུའི་རྭ་དང་འདྲ་བས། གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར། འདིའི་མངོན་པར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འགྲིག་དཀའ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོས་མེད་པས་ཡོད་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང༌། དེ་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་འཇོག་ནུས་པས་མེད་མཐའ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ། མཐའ་ལ་རྣམ་བཤད་རིགས་པ་ལས། མཐའ་ནི་ཟད་དང་མཇུག་ཆ་དང༌། །ཉེ་དང་ཕྱོགས་དང་སྨད་པ་ལའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གྱི་མཐའ་རྣམས་རང་ལུགས་ལའང་ཁས་ལེན་མོད་ཀྱང༌། མཐའ་བྲལ་ཞེས་པའི་ལྟ་བའི་གོལ་སའི་མཐའ་ནི། དབུ་མ་སྣང་བ་ལས། གལ་ཏེ་དབུ་མ་ལ་སེམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དོན་དམ་པ་བ་ཅི་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ནི། དེའི་ཚེ་དེ་ལ་དེ་ཡོད་པས་རྟག་གོ་ཞེའམ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་མཐར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་སོང་ཞིང་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ལྟུང་བའི་གནས་སོ། །ཞེས་བྱ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཇི་ལྟར་གནས་པའི་དོན་ལ་དེ་ལྟར་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། ལྟུང་བའི་གནས་མིན་པས་མཐར་འཛིན་མིན་པར་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་པས། འཇིག་རྟེན་ན་བྲག་གཡང་ལ་མཐའ་དང༌། དེ་ལ་ལྷུང་བ་ལ་མཐའ་ལ་ལྷུང་ཞེས་སྨྲ་བ་བཞིན་དུ། ཆོས་རྣམས་བདེན་པར་འཛིན་པ་དང༌། ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་དང་ཡོད་པ་མིན་པར་འཛིན་པ་ནི། ཡང་དག་པའི་དོན་གྱི་བཟློག་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་ལྟུང་བ་ཡིན་གྱི། ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་པར་མེད་པ་དང༌། ལས་འབྲས་སོགས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་སོགས་ནི་མཐར་འཛིན་མིན་ཏེ། བཟུང་བ་ལྟར་དུ་ཡུལ་དེ་དེ་ལྟར་གནས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྩོད་ཟློག་ལས། རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལོག་ན། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་རབ་གྲུབ་འགྱུར། །ཞེས་དོན་དམ་པར་མེད་པ་མ་ཡིན་ན་དེར་ཡོད་པར་གསུངས་པ་དང༌། ཐ་སྙད་ཁས་ནི་མ་བླངས་པར། །ངེད་ཅག་འཆད་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཞེས་དང༌། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས། འདི་བརྟེན་འདི་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བའི། །འཇིག་རྟེན་ཚུལ་འདི་འགོག་མི་མཛད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་
Chinese
完全没有缺失，不会超出增益和诽谤的两种边。在《百论释》中说：如果按照主张事物是实有的观点，那么只要那个事物存在，它的自性也同样存在。当它失去自性的时候，那个事物就完全不存在了，就像驴子的角一样。因为没有超出二元论，所以这里的所有显现愿望都难以实现。因此，因为自性不存在，所以摆脱了一切有边；又因为可以在它上面安立无自性的因果，所以摆脱了一切无边。《边论释理》中说：边是穷尽、末端、近、方、下等。虽然自宗也承认如上所说的各种边， 但所谓离边的观点的歧途之边是：在《中观光明论》中说：如果中观派存在心之自性本体的实有，那么，当它存在时，执着于它是常还是无常，又如何会变成边呢？如实随顺事物的真如，如理作意本身就是堕落之处，这不合道理。如其所是地对所住之义作意，不是堕落之处，因此不是执边，就像世间说悬崖是边，从那里掉下去就说是堕入边一样。执着诸法为实有，以及执着什么也不成立和不存在，是与真实义相违背的常断边，但执着诸法在胜义中不存在，以及业果等在世俗中存在等，不是执边，因为所执着的境如其所是地存在。如《诤论断除论》中说：若遣除无自性，则成为真实自性。意思是说，如果不是胜义中不存在，那么它就是存在的。又说：若不承认世俗，我们就不作解释。又，《七十空性论》中说：此有故彼生，不遮止世间法。因此。
English
There is no deficiency at all, and it does not go beyond the two extremes of addition and slander. In the commentary on the Hundred Treatises, it says: According to the view that things are real, as long as that thing exists, its own nature also exists in the same way. When it is separated from its own nature, that thing does not exist in any way, just like the horns of a donkey. Because it does not go beyond dualism, all the manifest desires here are difficult to realize. Therefore, because there is no self-nature, all extremes of existence are eliminated; and because cause and effect of no self-nature can be established on it, all extremes of non-existence are eliminated. In the Explanation of Extremes, it says: An extreme is exhaustion, end, near, direction, and inferiority. Although our own school also admits the various extremes mentioned above, However, the extreme of the wrong path of the view called freedom from extremes is: In the Light on the Middle Way, it says: If there is a truly existent entity of the nature of the mind's own nature in the Middle Way, then, when it exists, how can clinging to whether it is permanent or impermanent become an extreme? Following the suchness of things as they are and properly attending to them is the place of falling, which is not reasonable. To attend to the meaning of what abides as it is, is not a place of falling, so it is not clinging to extremes, just as in the world it is said that a cliff is an extreme, and falling from there is said to be falling into an extreme. Clinging to phenomena as real, and clinging to nothing being established and non-existent, are the extremes of permanence and annihilation that contradict the true meaning, but clinging to phenomena as non-existent in the ultimate sense, and clinging to karma and its effects as existing in the conventional sense, etc., are not clinging to extremes, because the object clung to exists as it is. As it says in the Refutation of Disputes: If selflessness is removed, then it becomes truly established as self. It means that if it does not exist in the ultimate sense, then it exists there. It also says: If we do not accept the conventional, we will not explain. Also, in the Seventy Stanzas on Emptiness, it says: This arises because of this, do not prevent the worldly dharma. Therefore.