Tibetan
ལ་ནི་སྐྱོན་གསུམ་འཇུག་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པའི་དང་པོ་ནི། འཇུག་པ་ལས། གང་དག་རང་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོ་བ། །དེ་དག་རྒྱུད་གཅིག་གཏོགས་པར་རིགས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་སྔ་ཕྱི་སོ་སོ་བ་རྣམས་ལ་ཕྱི་མ་སྔ་མ་ལ་ལྟོས་པའི་འབྲེལ་བ་མི་འཐད་དེ། སྔ་ཕྱི་རྣམས་རང་དབང་ཅན་གྱི་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་གྲུབ་པས་གཞན་ལ་རག་ལས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུད་གཅིག་པ་མི་འཐད་ན་ང་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་འདི་འདྲ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་སྐྱེ་བ་དྲན་པ་མི་རིགས་ཏེ། རྒྱུད་སོ་སོ་བ་ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་དྲན་པ་ན་ང་མཆོད་སྦྱིན་དུ་གྱུར་ཏོ་སྙམ་དུ་མི་དྲན་པ་བཞིན་ནོ། །རང་གི་ལུགས་ལ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་འཇིག་པ་ཡིན་ཡང་སྔ་ཕྱི་རྒྱུད་གཅིག་པ་མི་འགལ་བས་སྐྱེ་བ་དྲན་པ་འཐད་དོ། །འདིའི་དོན་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་ལ་མདོ་སྡེ་ལས། ང་ནི་སྔོན་འདིར་གྱུར་ཅེས་མང་དུ་གསུངས་པས། སངས་རྒྱས་པའི་དུས་ཀྱི་གང་ཟག་དང་དེའི་སྔོན་གྱི་སྐབས་ཀྱི་གང་ཟག་གཉིས་ གཅིག་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདུས་བྱས་ཡིན་ན་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ཀ་རྟག་པའོ། །ཞེས་སྔོན་གྱི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་བཞི་གསུངས་པའི་ལོག་ལྟ་དང་པོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེར་མ་ལྷུང་བར་བྱེད་པ་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་དྲན་པའི་དུས་སུ་ཡུལ་དང་དུས་དང་རང་བཞིན་བྱེ་བྲག་པས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པར་སྤྱིར་ང་ཞེས་དྲན་པའི་དྲན་ཚུལ་ཁྱད་པར་བ་ལེགས་པར་ཤེས་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པའི་ཉེས་པ་ནི། ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོ་གཉིས་གཞི་ང་ཙམ་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་འདུར་མི་རུང་བའོ། །ལས་མ་བྱས་པ་དང་འཕྲད་པའི་ཉེས་པ་ནི་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་གཞན་གྱིས་གང་བསགས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཀུན་ཡང་རྒྱུད་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །ཉེས་པ་འདི་གཉིས་འཇུག་པ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གང་ཟག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྣམས་རྒྱུད་གཅིག་པ་མི་རུང་བའི་གནད་ཀྱི་ཡིན་ཏེ། རྩ་ཤེ་ལས་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་ལྷ་མི་གཞན་ཡིན་ན། །རྒྱུད་ནི་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཅི་སྟེ་བདག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཐ་དད་དུ་འདོད་ན་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། རྩ་ཤེ་ལས། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་གཞན། །ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་སྐྱོན་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་བདག་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་ཐ་དད་པར་ཡོད་ན་ནི། ཕུང་པོ་འདུས་བྱས་སུ་མཚོན་པའི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་འཇིག་གནས་ པ་དང་མི་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་རྟ་བ་ལང་ལས་དོན་གཞན་དུ་གྲུབ་པས་བ་ལང་གི་མཚན་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་མོད་སྙམ་ན། འོ་ན་དེ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་འཛིན་པས་བདག་ཏུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་གཞིའི་དམིགས་པར་མི་འཐད་དེ། འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་གམ་མྱང་འདས་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཕུང་སོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཟུགས་སུ་རུང་བ་སོགས་ལས་རང་བཞིན་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ན་དེ་ལྟར་དུ་དམིགས་དགོས་ཏེ། དཔེར་ན་གཟུགས་སེམས་ཐ་དད་དུ་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ཡང་མེད་པས་བདག་དོན་གཞན་དུ་མེད་དེ། རྩ་ཤེ་ལས། བདག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས། །གཞན་དུ་འཐད་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཞན་ན་ལེན་མེད་པར། །གཟུང་ཡོད་རིགས་ན་གཟུང་དུ་མེད། །ཅེས་དང༌། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་བདག་མེད་དེ། །ཕུང་པོ་མ་གཏོགས་དེ་འཛིན་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མཐོང་བའི་ངེས་པ་བརྟན་པོ་རྙེད་རྙེད་དུ་སྦྱང་བར་བྱ་སྟེ། གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པའི་ཕྱོགས་འདི་གཉིས་ལ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ངེས་པ་རྣམ་དག་མ་འདྲོངས་ན། གང་ཟག་རང་བཞིན་མེད་པར་ཐག་བཅད་ཀྱང་དམ་བཅའ་ཙམ་དུ་འགྲོ་བས་ལྟ་བ་རྣམ་དག་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་བདག་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་ གྲུབ་པ་ཡོད་མེད་རིགས་པས་བཙལ་བ་ན། གཅིག་དང་དུ་མ་གང་དུ་ཡང་མ་རྙེད་པས་བདག་ལ་རང་བཞིན་ཁེགས་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་བདག་གི་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མ་དམིགས་ན་དེའི་བདག་གི་བ་མིག་སོགས་མི་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །རྩ་ཤེ་ལས་ཀྱང༌། བདག་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །བདག་གི་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། གང་ཕྱིར་བྱེད་པོ་མེད་ཅན་ལས་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་བདག་གི་བདག་མེད་པར་ཡོད་མིན། །དེ་ཕྱིར་བདག་དང་བདག་གི་སྟོང་ལྟ་བས། །རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་ངའམ་བདག་གམ་གང་ཟག་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་རིགས་པ་དེས། དམྱལ་བ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་གང་ཟག་དང་དེའི་བདག་གི་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། གདགས་གཞི་ཟག་བཅས་དང་ཟག་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང་ངོ
Chinese
关于这三个过失，《入行论释》中说到的第一个是：在《入行论》中说：“凡是自性各别的，它们不应属于一个相续。”因此，对于以自性成立的前后各异的事物来说，后者不应依赖于前者，因为前后事物都是独立的、自主成立的，所以不应该依赖于其他。如果这样，相续成为一体是不合理的，那么“我在那时那刻变成了这样”的忆念是不合理的。就像相续各异的提婆达多回忆前世时，不会想到“我变成了供施”一样。在自己的宗派中，即使每一刹那都在消逝，前后相续成为一体也没有矛盾，所以忆念前世是合理的。那些不理解这个道理的人，在经部中说：“我过去曾在这里”，这样说了许多。因此，佛陀时代的补特伽罗和其之前的补特伽罗是 一体的。如果是有为法，由于刹那间消逝，所以不可能成为一体。因此，两者都是常恒的。这样就产生了四种依赖于前际的恶见中的第一个邪见。为了不堕入其中，在忆念前世时，不应区分地点、时间和自性，而应很好地理解普遍忆念“我”的特殊忆念方式。第二个过失是，所作之业会白费，即作者和受果者不能安立在同一个“我”的基础上。未作之业相遇的过失是，他人所积累的业果，都会由另一个相续来承受，这是非常过分的。这两个过失的产生，就像之前所说的那样，如果补特伽罗以自性成立，那么前后刹那不可能成为一体相续的关键所在。正如《中论》中所说：“如果神和人是不同的，相续就不会合理。”如果有人认为，我和蕴以自性成立的异体，会有什么过失呢？《中论》中说：“如果蕴之外有我，就会失去蕴的特征。”这样说了过失。如果我与蕴在自性上是不同的，那么，
English
Regarding these three faults, the first mentioned in the commentary on the "Entering the Path of Enlightenment" is: In the "Entering the Path of Enlightenment," it says, "Those that are distinct by their own nature, it is not reasonable for them to belong to one continuum." Therefore, for things that are distinct in their past and future and established by their own nature, it is not reasonable for the latter to rely on the former, because the past and future things are independent and self-established, so they should not rely on others. If it is unreasonable for the continuum to be one, then the recollection of "I became like this at that time" is unreasonable. Just as Devadatta, whose continuum is different, does not think "I became offering" when he remembers his past life. In one's own system, even though each moment is destroyed, it is not contradictory for the past and future continuum to be one, so it is reasonable to remember past lives. Those who do not understand this point, in the sutras, it is said, "I was here before," which is said many times. Therefore, the person at the time of the Buddha and the person before that time are one. If it is conditioned, it cannot be one because it is destroyed in an instant. Therefore, both are permanent. This gives rise to the first of the four wrong views that rely on the extreme of the past. In order not to fall into this, when remembering past lives, one should not distinguish between place, time, and nature, but should understand well the special way of remembering in general as "I." The second fault is that the actions done are wasted, that is, the actor and the one who experiences the result cannot be established on the basis of the same "I." The fault of encountering actions not done is that all the fruits of actions accumulated by others with different continuums will be experienced by another continuum, which is very excessive. The occurrence of these two faults, as mentioned earlier, is the key to the fact that if the person is established by his own nature, then the past and future moments cannot be one continuum. As it is said in the "Root Wisdom," "If the god and the human are different, the continuum will not be reasonable." If someone thinks, what is the fault if I and the aggregates are different entities established by their own nature? The "Root Wisdom" says, "If there is an I other than the aggregates, it will lose the characteristics of the aggregates." This is how the fault is stated. If I am different from the aggregates in nature, then,
Chinese
蕴等有为法所代表的体性，会变成不具备生灭住等特性。例如，马和牛成为不同的事物，就不再具有牛的特性。如果有人这样认为，那么，它就不应成为俱生执著所执著的、作为安立“我”之基础的对境，因为它不是有为法。例如，虚空中的花朵或涅槃。此外，如果蕴等的体性与色等不同，就必须像区分色和心一样去区分它们。因为没有这样的执著，所以“我”不是独立存在的。如《中论》云：“我非取蕴外，何有取可得？若谓离取有，是事则不然。”又如《入中论》云：“是故异蕴无我，由离蕴已执不成。”因此，要通过这些道理，反复修习，获得对“我”与蕴的本体是异体的破斥的坚定认识。如果对一体和异体的这两个方面没有获得清晰的破斥认识，那么，即使断定了人无自性，也只是口头上的承诺，无法获得纯正的见解。第二，像这样，用理智去寻找“我”是否具有自性时，无论是一体还是异体都找不到，因此，当“我”的自性被否定时，用分析究竟的理智也无法找到“我”的自性，就像找不到石女的儿子，也就找不到他的眼睛等一样。如《中论》云：“我既非有，我所云何有？”又如《入中论》云：“由无作者则无业，故离我时无我所，是故我及我所空，瑜伽师见而解脱。”因此，通过确立自以为是的“我”或“人”并非由其自身本体所成立的道理，地狱到佛陀之间的所有人和他们的所有物，以及作为安立基础的有漏和无漏的蕴，无论是与它本体相同还是不同，
English
The characteristics represented by aggregates and other conditioned phenomena will become devoid of characteristics such as arising, ceasing, and abiding. For example, when a horse and a cow become different things, they no longer possess the characteristics of a cow. If someone thinks this way, then it should not be the object of the co-emergent clinging, the basis for designating "I," because it is not a conditioned phenomenon. For example, like a flower in the sky or nirvana. Furthermore, if the nature of the aggregates and so on is different from form and so on, then they must be distinguished in that way, just as form and mind are distinguished. Because there is no such clinging, "I" does not exist independently. As the Root Wisdom says: "I am not outside the aggregates, how can there be grasping? If you say there is grasping apart from the aggregates, that is not the case." Also, as the Entering the Middle Way says: "Therefore, there is no self other than the aggregates, because clinging to it is not established apart from the aggregates." Therefore, through these reasons, one should repeatedly train to gain a firm understanding of the refutation of the idea that the self and the aggregates are of different entities. If a clear understanding of the refutation is not obtained on these two aspects of oneness and otherness, then even if one determines that a person is without inherent existence, it will only be a verbal commitment, and one will not be able to obtain a pure view. Second, in this way, when searching with reason whether the self has inherent existence, neither oneness nor otherness can be found, therefore, when the self's inherent existence is negated, the inherent existence of the self cannot be found with the reason that analyzes the ultimate, just as if the son of a barren woman cannot be found, then his eyes and so on cannot be found either. As the Root Wisdom says: "If the self does not exist, how can the self's exist?" Also, as the Entering the Middle Way says: "Because there is no agent, there is no action, therefore, when there is no self, there is no self's, therefore, the yogi sees the emptiness of the self and the self's and is liberated." Therefore, by establishing the reason that the self or person who clings to "I" as one's own is not established by its own entity, all persons from hell to Buddha and all their possessions, and the contaminated and uncontaminated aggregates that are the basis for designation, whether they are the same entity or different,