Tibetan
་བའི་ལས་ལྡོག་གོ ། །དེ་ལོག་ན་ལས་ཀྱིས་འཕངས་པའི་འཁོར་བར་རང་དབང་མེད་པར་སྐྱེ་བ་ལྡོག་པས་ཐར་པ་འཐོབ་བོ་སྙམ་དུ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་བསྐྱེད་ལ། དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཕུ་ཐག་ཆོད་པར་བཙལ་ཏེ། རྩ་ཤེས་ལས། ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཟད་པས་ཐར། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ལས། །དེ་དག་སྤྲོས་ལས་སྤྲོས་པ་ནི། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་འཁོར་བ་ལྡོག་འཇུག་གི་རིམ་པ་ཤེས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པ་ལ་གཅེས་སྤྲས་སུ་བྱེད་པ་དགོས་ཀྱི། དམིགས་ལེགས་པར་མ་ཕྱེད་པའི་ཏོམ་འཇུག་གིས་མི་འོང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་གཉིས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང༌། ལྟ་བ་གཉིས་རིམ་ཅན་ དུ་བསྐྱེད་པ་དངོས། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གྱི་བདེན་པ་རྣམ་པར་བཞག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་སྐྱེ་རིམ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་སྐྱེད་པ་ཡིན་ཡང༌། བདག་མེད་ཀྱི་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ན་སྔོན་དུ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་བསྐྱེད་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས། སྐྱེས་བུ་ས་མིན་ཆུ་མ་ཡིན། །མེ་མིན་རླུང་མིན་ནམ་མཁའ་མིན། །རྣམ་ཤེས་མ་ཡིན་ཀུན་མིན་ན། །དེ་ལས་གཞན་ན་སྐྱེས་བུ་གང༌། །སྐྱེས་བུ་ཁམས་དྲུག་འདུས་པའི་ཕྱིར། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཇི་ལྟ་བར། །དེ་བཞིན་ཁམས་ནི་རེ་རེ་ཡང༌། །འདུས་ཕྱིར་ཡང་དག་ཉིད་དུ་མིན། །ཞེས་སྔོན་དུ་གང་ཟག་དང༌། དེ་ནས་དེར་བཏགས་པའི་གཞི་ས་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཚིག་གསལ་དང་བུད་དྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ན་ཐོག་མར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ནས་འཇུག་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཞི་བ་ལྷས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། གཞི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ངེས་རྒྱུའི་བདག་མེད་ལ་ཕྲ་རགས་མེད་ཀྱང་ཁྱད་གཞིའི་གནད་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་སྟེང་དུ་ངེས་སླ་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ངེས་དཀའ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དེ་མིག་རྣ་སོགས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ངེས་དཀའ་ཞིང་གཟུགས་བརྙན་སོགས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ངེས་སླ་བས། དེ་རྣམས་སྔ་མའི་སྟེང་དུ་བདག་མེད་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་དཔེར་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ། །དོན་འདི་ལ་དགོངས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས་ཀྱང༌། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་གི་འདུ་ཤེས་ནི། །ཤེས་པ་དེ་བཞིན་ཀུན་ལ་བློས་སྦྱར་བྱ
Chinese
从而使行为逆转。如果这种情况逆转，那么由行为所抛入的轮回中，无有自主的生起就会逆转，因此生起获得解脱的想法，并坚定这种想法。然后，彻底寻求真如的见解。《根本慧论》中说：“业与烦恼尽，故得解脱。业与烦恼由分别生。彼等由戏论，戏论由空性而止息。”像这样，了解轮回逆转和进入的次第后，必须珍视对真如之义的证悟。如果不能很好地区分目标，那么盲目的进入是不会成功的。第二部分有三点：生起两种无我见解的次第，实际按次第生起两种见解，以及对世俗谛和胜义谛进行区分。第一点是：在两种我执的生起次第中，法我执会产生人我执。然而，在进入无我的真如时，首先要生起人无我的见解，然后在人无我之后，必须生起证悟法无我的见解。正如《宝鬘论》中所说：“士非地非水，非火非风亦非空，非识亦非一切，此外何者是士夫？士夫六界之合故，如是真实皆非有，如是彼等一一界，亦是和合故非真。”正如先说人无我，然后说作为安立基础的地等界无自性一样。清辨论师的《明句论》和佛护论师的《佛护释》中也说，在进入真如时，首先要从人无我开始进入。寂天论师也同样这样说过。这样做的原因是：虽然在作为基础的人和法之上需要确定的无我没有粗细之分，但由于所依的要点，在人之上容易确定，而在法之上难以确定。例如，法无我在眼耳等之上难以确定，而在影像等之上容易确定。因此，就像将这些作为在前者之上确定无我的例子一样。考虑到这个意义，《三摩地王经》中也说：“如汝于我之想念，如是知解施于一切众
English
Thus, actions are reversed. If this situation is reversed, then the involuntary arising in the cycle of existence thrown by actions will be reversed, and therefore the thought of attaining liberation will arise, and this thought will be firmly established. Then, thoroughly seek the view of Suchness. As it is said in the Root Wisdom Treatise: "Liberation is attained by the exhaustion of actions and afflictions. Actions and afflictions arise from conceptualization. These arise from elaboration, and elaboration ceases through emptiness." Like this, after understanding the order of reversing and entering the cycle of existence, it is necessary to cherish the realization of the meaning of Suchness. If the object is not well distinguished, then blind entry will not succeed. The second part has three points: the order of generating the two views of selflessness, actually generating the two views in order, and distinguishing between conventional truth and ultimate truth. The first point is: In the order of arising of the two self-grasps, the self-grasp of phenomena generates the self-grasp of persons. However, when entering the Suchness of selflessness, one must first generate the view of the selflessness of persons, and after that, one must generate the view of realizing the selflessness of phenomena. As it is said in the Precious Garland: "A person is not earth, not water, not fire, not wind, not space, not consciousness, nor all; what else is a person besides these? Because a person is a combination of six elements, it is not truly existent. Likewise, each of those elements is not true because it is a combination." Just as it is said that first there is the selflessness of persons, and then the elements such as earth, which are the basis of imputation, are without inherent existence. The Clear Words commentary by Chandrakirti and the Buddhapalita commentary by Buddhapalita also say that when entering Suchness, one must first enter from the selflessness of persons. Shantideva also said the same. The reason for doing so is that although the selflessness that needs to be determined on the basis of persons and phenomena has no coarse or fine distinctions, it is easier to determine on persons and more difficult to determine on phenomena due to the key point of the basis. For example, the selflessness of phenomena is difficult to determine on the eyes and ears, etc., and easy to determine on images, etc. Therefore, just as these are taken as examples for establishing selflessness on the former. Considering this meaning, the Samadhiraja Sutra also says: "As you have the thought of self, likewise apply the knowledge to all beings.
Tibetan
། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། །ཡོངས་སུ་དག་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡིན། །གཅིག་གིས་ཀྱང་ནི་ཐམས་ཅད་ཤེས། །གཅིག་གིས་ཀྱང་ནི་ཐམས་ཅད་མཐོང༌། །ཞེས་ངའོ་སྙམ་པའི་བདག་གི་འདུ་ཤེས་གང་ལ་འཇུག་པའི་ངའི་གནས་ལུགས་ལེགས་པར་ཤེས་པ་ན་མིག་རྣ་སོགས་ནང་དང༌། བུམ་པ་སོགས་ཕྱིའི་ཆོས་ཀུན་ལ་དེའི་རིགས་པ་སྦྱར་ནས། དེ་དང་མཚུངས་པར་ཤེས་པར་བྱ་བས་ན། ཆོས་གཅིག་གི་ངང་ཚུལ་ཤེས་ཤིང་མཐོང་བས་ཆོས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་ཤེས་པ་དང་མཐོང་བར་ནུས་པར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། གང་ཟག་ངོས་གཟུང་བ་དང༌། དེ་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཟག་ཅེས་པ་ནི་ལྷ་ལ་སོགས་པ་རིགས་དྲུག་གི་གང་ཟག་དང༌། སོ་སྐྱེ་དང་འཕགས་པའི་གང་ཟག་སོགས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དཀར་ནག་གི་ལས་གསོག་པ་པོ་དང༌། དེའི་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོ་དང༌། འཁོར་བར་འཁོར་མཁན་དང༌། ཐར་པའི་དོན་དུ་ལམ་སྒོམ་པ་པོ་དང༌། ཐར་པ་ཐོབ་པ་པོ་སོགས་སོ། །འདི་ཡང་འཇུག་འགྲེལ་སོགས་སུ་མདོ་དྲངས་པ་ལས། བདག་ཅེས་བྱ་བ་བདུད་ཀྱི་སེམས། །ཁྱོད་ནི་ ལྟ་བར་གྱུར་པ་ཡིན། །འདུ་བྱེད་ཕུང་པོ་འདི་སྟོང་སྟེ། །འདི་ལ་སེམས་ཅན་ཡོད་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་ཡན་ལག་ཚོགས་རྣམས་ལ། །བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་བརྗོད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་ནས། །ཀུན་རྫོབ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་འོ། །ཞེས་ཚིགས་བཅད་དང་པོས་དོན་དམ་པར་གང་ཟག་མེད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྟན་ཏེ། རྐང་པ་དང་པོས་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་བདུད་ཀྱི་སེམས་སུ་དང༌། གཉིས་པས་དེ་ལྟར་འཛིན་མཁན་ལྟ་ངན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དང༌། གསུམ་པ་དང་བཞི་པས་ཕུང་པོ་གང་ཟག་གི་བདག་གིས་སྟོང་པར་གསུངས་ལ། ཚིགས་བཅད་གཉིས་པས་གང་ཟག་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡང་རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་དཔེ་དང༌། ཐ་མ་གཉིས་ཀྱིས་དོན་དུ་སྦྱར་ནས་གང་ཟག་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་བསྟན་ཏོ། །མདོ་འདིས་ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་གང་ཟག་གི་གདགས་གཞིར་གསུངས་ཤིང༌། གདགས་གཞི་བཏགས་ཆོས་སུ་མི་འཐད་ལ། ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་ནི་དུས་གཅིག་དང་སྔ་ཕྱི་བའི་ཚོགས་པ་གཉིས་ཀ་ལ་བྱ་དགོས་པས་ཕུང་པོའི་ཚོགས་རྒྱུན་གང་ཟག་ཏུ་འཇོག་པ་མི་འཐད་ལ། ཚོགས་པ་གདགས་གཞིར་འཇོག་པ་ན་ཚོགས་པ་ཅན་ཡང་གདགས་གཞིར་འཇོག་པས། དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་གང་ཟག་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། མདོ་ལས་ཕུང་པོ་བརྟེན་ནས་ཡིན་གསུངས་པ།
Chinese
། །一切诸法彼之自性，完全清净犹如虚空。一亦能知一切法，一亦能见一切法。如是，于何处生起“我”之想，若能善知我之体性，则于眼耳等内法，及瓶等外法，皆可比照其理。如是知之，则知见一法之体性，亦能知见一切他法之自性。如是说。二者，分二：决定人无我，及决定法无我。初者分二：确认人，及决定彼无自性。初者，所谓人，即天等六道之人，及凡夫与圣者等人。彼等亦是造作黑白业者，及感受彼果者，于轮回中流转者，为解脱之义而修道者，及获得解脱者等。此亦于入行论释等中引经文云：我名为魔心，汝乃成见者，此蕴皆是空，其中无有情。如肢分聚故，说名为车乘，如是蕴聚故，说世俗有情。此偈颂之第一句，显示胜义中无人之人无我，第一句以人我执为魔之心，第二句谓执持彼者为邪见所缚，第三句与第四句谓蕴空无人我。第二偈颂显示世俗中有人，彼亦以首二句为譬喻，末二句合义，显示人依蕴而假立。此经说蕴之集合为人之施设处，施设处不应是施设法，蕴之集合应是同时与先后之集合，故蕴之集合相续不应立为人，立集合为施设处时，则有集合者亦立为施设处，故彼二者皆不应是人，入行论云：经说依蕴而有者。
English
All phenomena are of that nature, completely pure like the sky. One also knows all phenomena, and one also sees all phenomena. Thus, wherever the thought of "I" arises, if one knows well the nature of that "I," then one can apply that reasoning to internal phenomena such as eyes and ears, and external phenomena such as pots. By knowing it in this way, one knows and sees the nature of one phenomenon, and one can also know and see the nature of all other phenomena. Thus it is said. Secondly, there are two: determining the selflessness of persons and determining the selflessness of phenomena. The first is divided into two: identifying the person and determining that it is without inherent existence. The first is: the so-called person is the person of the six realms, such as gods, and ordinary beings and noble beings, etc. They are also those who accumulate white and black karma, those who experience its fruits, those who wander in samsara, those who cultivate the path for the sake of liberation, and those who attain liberation, etc. This is also quoted in the Introduction to the Middle Way and its commentaries: "The self is called the mind of Mara, you have become a seer, this aggregate is empty, there is no sentient being in it. Just as when limbs are assembled, it is called a chariot, so when aggregates are assembled, it is called a conventional sentient being." The first verse shows the selflessness of persons, the absence of a person in the ultimate sense. The first line says that the grasping of a self is the mind of Mara, the second line says that the one who grasps it is bound by wrong views, and the third and fourth lines say that the aggregates are empty of a self. The second verse shows that there is a person in the conventional sense. The first two lines are a metaphor, and the last two lines combine the meaning, showing that the person is merely imputed in dependence on the aggregates. This sutra says that the collection of aggregates is the basis of imputation for a person, and the basis of imputation should not be the imputed object. The collection of aggregates must be both a simultaneous and a sequential collection, so the continuous collection of aggregates should not be established as a person. When a collection is established as the basis of imputation, then the one who has the collection is also established as the basis of imputation, so both of them should not be a person. The Introduction to the Middle Way says: "The sutra says that it exists in dependence on the aggregates."