Tibetan
།དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་འདུས་ཙམ་བདག་མ་ཡིན། །ཞེས་དང༌། གང་ཕྱིར་སྟོན་པས་ཕུང་པོ་བདག་གོ་ཞེས། ། གསུངས་པ་དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་བདག་འདོད་ན། །དེ་ནི་ཕུང་ལས་གཞན་བདག་འགོག་པ་སྟེ། །གཟུགས་བདག་མིན་སོགས་མདོ་གཞན་གསུངས་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་གང་དག་བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་ཁོ་ན་ལ་ལྟ་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཀྱང་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བདག་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པར་ཡོད་པ་ནི་ཁོ་ནའི་སྒྲས་བཀག་ལ། དེ་བཀག་ནས་ཕུང་པོ་ངར་འཛིན་གྱི་དམིགས་པར་སྟོན་པ་ཡང་མིན་ཏེ། ཡིན་ན་ནི་མདོ་གཞན་ལས་ཕུང་པོ་ལྔ་བདག་ཡིན་པ་བཀག་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ངར་འཛིན་གྱི་དམིགས་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ན་བདག་ཏུ་གཞག་དགོས་པས་སོ། །དེས་ན་མདོ་ལས་ཕུང་པོ་ལ་ལྟ་བར་གསུངས་པའི་དོན་ནི། ཕུང་པོ་ལ་བཏགས་པའི་བདག་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ལ་བཤད་དགོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ང་ཙམ་ལ་བདག་ཏུ་བྱས་པ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་དང༌། གང་ཟག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལ་བདག་ཏུ་བྱས་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུའང་མེད་པར་གསུངས་པ་སོ་སོར་ཕྱེད་པར་བྱ་ཡི། ལུགས་འདིས་གང་ཟག་གི་བདག་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་འདོད་ཅེས་མི་བྱའོ། །དེ་འདྲ་བའི་གང་ཟག་གི་ངོས་འཛིན་ནི་ལུགས་བླ་ན་མེད་པ་འདིའི་ཁྱད་ཆོས་ཏེ། འདི་ལེགས་པར་ངེས་པ་ནི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཐབས་བཟང་པོ་ཞིག་གོ །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། ང་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང༌། ང་ཡི་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ ལ་དབབ་པ་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ཟག་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འཆར་ཚུལ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདི་ལ་གནད་བཞི་ཡོད་པའི་དང་པོ་ནི་རང་རྒྱུད་ལ་བརྟགས་ཏེ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་ལུགས་ངོས་ཟིན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྔར་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་ཟག་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་ཕུང་པོ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་གྲུབ་དགོས་ཀྱི། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་གྲུབ་ཐབས་མེད་པར་ཐག་བཅད་པའོ། །དེ་ནི་སྤྱིར་བུམ་པ་དང་ཀ་བ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཟླ་བཅས་སུ་ཚུར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ན། ཟླ་མེད་ཡིན་པ་ཕར་རྣམ་པར་གཅོད་ཅིང༌། བུམ་པ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཟླ་མེད་དུ་ཚུར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ན། ཟླ་བཅས་ཡིན་པ་ཕར་རྣམ་པར་གཅོད་པ་མྱོང་བས་གྲུབ་པས། གཅིག་དང་དུ་མ་གང་ཡང་མིན་པའི་ཕུང་གསུམ་མེད་ལ། དེའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གཉིས་གང་ཡང་མིན་པ་ཡང་མི་སྲིད་པར་ངེས་པར་བྱེད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། གང་ཟག
Chinese
因此，仅仅是五蕴的聚合不是我。（藏文：དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་འདུས་ཙམ་བདག་མ་ཡིན།）并且，因为世尊说五蕴是我。（藏文：གང་ཕྱིར་སྟོན་པས་ཕུང་པོ་བདག་གོ་ཞེས།） 既然如此，如果认为五蕴是我，那便是遮止了五蕴之外的我。因为其他经中说色不是我等等。（藏文：གཟུགས་བདག་མིན་སོགས་མདོ་གཞན་གསུངས་ཕྱིར་རོ།）如是说，因此沙门和婆罗门凡是执著我和我所的，都是执著这五蕴。如是说，也用“仅仅”一词遮止了与五蕴本体各异的我，作为俱生我执的对境存在。但也不是遮止了它之后，就显示五蕴是所执的我，如果是那样，就与其它经中遮止五蕴为我的说法相违背了。因为如果作为我执的两种对境之一，就必须安立为我。因此，经中所说的执著五蕴，必须解释为执著五蕴所假立的我。因此，仅仅将“我”作为我的说法是存在的，而将自性成立的补特伽罗作为我的说法，即使是名言中也不存在，应当分别理解。不要说这个宗派认为补特伽罗的我是存在的。这种补特伽罗的认识是这个无上宗派的特点，很好地理解这一点，是通达无共补特伽罗无我的好方法。 第二部分有三点：确定我无自性，确定我所无自性，以及在此基础上显示补特伽罗如幻显现的方式。 第一点：这里有四个要点，第一点是观察自己的相续，认识到执著补特伽罗为我的方式，这在前面已经说过了。第二点是，如果补特伽罗是自性成立的，那么必须成立为与五蕴本体是一或异，除了这两种情况之外，没有成立的方法。就像通常所说的瓶子和柱子一样，当以包含其他事物的形式来完全排除时，就会排除不包含其他事物的；而像瓶子一样，当以不包含其他事物的形式来完全排除时，就会排除包含其他事物的，这是通过经验来确定的。因此，不存在既非一也非多的第三种情况，因此，也必须确定不存在既非本体一也非本体异的情况。第三点是，补特伽罗。
English
Therefore, the mere aggregation of the aggregates is not self. And, because the Teacher said that the aggregates are the self. Therefore, if one considers the aggregates to be the self, then that is to negate a self other than the aggregates. Because other sutras say that form is not self, etc. As it is said, therefore, whatever ascetics and brahmins regard as self and what belongs to self, they regard only these five aggregates. As it is said, the word "only" also prohibits the self, which is different in essence from the aggregates, from being the object of the innate self-grasping. But it is also not showing the aggregates as the object of self-grasping after negating that, because if it were, it would contradict the negation of the five aggregates being the self in other sutras. Because if it is the object of the two types of self-grasping, it must be established as the self. Therefore, the meaning of what is said in the sutra about regarding the aggregates is that it must be explained as focusing on the self imputed on the aggregates. Therefore, the mere designation of "I" as self exists nominally, and the designation of a person as inherently existent as self does not exist even nominally, and these should be understood separately. One should not say that this system holds that the self of a person exists nominally. Such a recognition of a person is a characteristic of this supreme system, and a good understanding of this is a good method for realizing the non-self of a person in a unique way. The second part has three points: establishing that I am without inherent existence, establishing that what belongs to me is without inherent existence, and showing how a person appears like an illusion based on that. The first is: There are four key points here, the first of which is to examine one's own mindstream and recognize the way in which one grasps at a person as self, which has been explained before. The second is: If that person were inherently existent, then he would have to be established as either one in essence with the aggregates or different, and there is no other way to establish him other than these two. Generally, like the words "vase" and "pillar," when something is completely excluded in a way that includes other things, it excludes what does not include other things; and like the word "vase," when something is completely excluded in a way that does not include other things, it excludes what includes other things, which is established through experience. Therefore, there is no third category that is neither one nor many, and therefore, it must be determined that it is also impossible to be neither one in essence nor different in essence. The third is: The person.
Tibetan
་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པ་ལ་གནོད་པ་མཐོང་བའོ། །བཞི་པ་ནི། དེ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཐ་དད་ཡིན་པ་ལ་གནོད་བྱེད་ལེགས་པར་མཐོང་བའོ། །དེ་ལྟར་བཞི་ཚང་ན་དེ་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་རྣམ་དག་སྐྱེའོ། །དེ་ལ་བདག་ཕུང་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ན། སྐྱོན་གསུམ་ཡོད་པའི་གནོད་བྱེད་དང་པོ་བདག་ཁས་བླངས་པ་དོན་མེད་པ་ནི། དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དེ་ རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་དབྱེ་བ་གཏན་མེད་པའི་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། ངོ་བོ་གཅིག་པ་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་ན་དེ་གཉིས་བློ་གང་ལ་སྣང་ཡང་ཐ་དད་དུ་མི་སྣང་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་རྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་ལ་སྣང་ཚུལ་དང་གནས་ཚུལ་མི་མཐུན་པ་འོང་བ་མི་འགལ་ཡང༌། བདེན་པར་གྲུབ་པ་ལ་དེ་གཉིས་འགལ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེན་གྲུབ་གང་ལ་སྣང་བའི་བློ་དེ་ལ་དེའི་གནས་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྣང་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་པ་ནི་ཕུང་པོ་འདོར་ལེན་བྱེད་པ་པོ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ལ། ཕུང་པོ་དང་གཅིག་ཏུ་སོང་ན་དེ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་རྩ་ཤེ་ལས་ཀྱང༌། ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་གཏོགས་པའི། །བདག་ཡོད་མ་ཡིན་བྱས་པའི་ཚེ། །ཉེ་བར་ལེན་ཉིད་བདག་ཡིན་ན། །ཁྱོད་ཀྱི་བདག་ནི་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་བདག་མང་པོར་འགྱུར་བ་ནི། བདག་ཕུང་པོ་རྣམས་དང་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་ན་གང་ཟག་གཅིག་ལ་ཡང་ཕུང་པོ་དུ་མ་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་བདག་ཀྱང་མང་པོ་ཡོད་པར་འགྱུར་ལ། བདག་གཅིག་ལས་མེད་པ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། འཇུག་པ་ལས། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ན་དེ་ཕྱིར་དེ། །མང་བས་བདག་དེ་དག་ཀྱང་མང་པོར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་བདག་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ནི། རྩ་ཤེ་ལས། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཕུང་པོ་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་བཞིན་ དུ་བདག་ཀྱང་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་གཉིས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་གམ་གང་ཟག་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་ནི་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། ཐ་སྙད་དུ་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ཙམ་ལ་སྐྱོན་མེད་ཀྱང༌། ཕ་རོལ་པོས་གང་ཟག་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་པས། དེ་ལྟ་ན་གང་ཟག་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པར་འདོད་དགོས་ལ། དེ་
Chinese
并且看到了对蕴和人我二者自性成立的体性为一的妨害。第四是，很好地看到了对二者自性成立的他体性的妨害。像这样四者齐全，从那之后就会生起证悟人无我的真实性的清净见解。其中，如果我和蕴二者自性成立的体性为一，有三种过失的妨害，第一是承认我变得没有意义，如果二者体性为一自性成立，就会变成完全没有差别的唯一，如果体性为一在胜义中成立，那么二者无论显现于哪个心识，都必须不显现为他体。其中的理由是，虚假的世俗在显现方式和存在方式上出现不一致并不相违，但是在真实成立上，二者必须相违，因为对于真实成立所显现的心识，必须如实显现它的存在方式。这样一来，承认我是自性成立，是为了成立蕴的取舍者，如果和蕴成为一体，那是不允许的。这在《中观根本慧论》中也说： “除了近取之外，如果说有我，近取即是我，你的我即不存在。”第二是，我变成多个，如果我和蕴成立为一体，那么就像一个人有多个蕴一样，我也会变成多个，就像只有一个我一样，蕴也会变成一个的过失，这在《入中论》中说：“如果蕴是我，因此，由于多故，我等也成多。”第三是，我变成生灭法，如《中观根本慧论》云：“若蕴即是我，则有生有灭。”，就像蕴生灭一样，我也会生灭，因为二者是一体的。如果认为我和人在刹那刹那生灭是可以接受的，那么在名言中这样认为并没有过失，但是对方已经承认了人是自相成立的，这样一来，那个人必须承认是自性成立的生灭法，那
English
And seeing the harm in the nature of the aggregates and the self being one in nature. The fourth is to see clearly the harm in the otherness of the two being established by nature. When these four are complete, then a pure view of realizing the truth of the selflessness of the person arises. If the self and the aggregates are one in nature, there are three faults. The first is that the admission of the self is meaningless. If the two are one in nature, they will become one without any difference. If the nature is established in truth, then the two must not appear as different to any mind. The reason for this is that it is not contradictory for false conventions to have inconsistent appearances and states, but the two must be contradictory in truth, because the mind that appears to be true must appear as it is. In this way, admitting that the self is established by its own nature is for the purpose of establishing the taker of the aggregates, and it is not permissible to become one with the aggregates. This is also stated in the Root Wisdom: "Except for the near-taking, if there is a self, the near-taking is the self, your self does not exist." The second is that the self becomes many. If the self and the aggregates are established as one, then just as one person has many aggregates, the self will also become many. Just as there is only one self, the aggregates will also become one. There is a fault, as it says in the Introduction: "If the aggregates are the self, then because of the many, the selves also become many." The third is that the self becomes subject to birth and death. As it says in the Root Wisdom: "If the aggregates are the self, then there will be birth and death." Just as the aggregates arise and cease, so will the self, because the two are one. If you think that it is acceptable for the self or the person to arise and cease from moment to moment, then there is no fault in thinking so in name, but the other person has already admitted that the person is established by his own characteristics. In this way, that person must admit that he is a being who arises and ceases by his own nature.