Tibetan
་ཀྱིས་སམ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་པར་འཛིན་པའོ། །དེ་ཡང་ཉེ་བར་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པ་ལས། སྣ་ཚོགས་ཡིད་དགའ་མེ་ཏོག་ཁ་བྱེ་ཞིང༌། །གསེར་གྱི་ཁང་མཆོག་འབར་བ་ཡིད་འོང་བ། །འདི་ན་དེ་ལའང་བྱེད་པོ་འགའ་མེད་དེ། །དེ་དག་རྟོག་པའི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཡིན། །རྟོག་པའི་དབང་གིས་འཇིག་རྟེན་རྣམ་བཏགས་ཏེ། །ཞེས་ཆོས་རྣམས་རྟོག་པའི་དབང་གིས་བཞག་པར་གསུངས་པ་དང༌། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས་ཀྱང༌། འཇིག་རྟེན་མ་རིག་རྐྱེན་ཅན་དུ། །གང་ཕྱིར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གསུང༌། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་འཇིག་རྟེན་འདི། །རྣམ་རྟོག་ཡིན་ཞེས་ཅིས་མི་འཐད། །ཅེས་གསུངས་པའི་དོན་འགྲེལ་པར་འཇིག་རྟེན་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པ། རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ བཤད་ཅིང༌། བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང༌། རྟོག་པ་མེད་པར་འདོད་ཆགས་ལ། །སོགས་ལ་ཡོད་ཉིད་ཡོད་མིན་ན། །ཡང་དག་དོན་དང་རྟོག་པ་ཞེས། །བློ་དང་ལྡན་པ་སུ་ཞིག་འཛིན། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། དེའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང༌། རྟོག་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ནས་ཡོད་པ་ཉིད་དང༌། རྟོག་པ་མེད་པར་ཡོད་པ་ཉིད་མེད་པ་དེ་དག་ནི། གོར་མ་ཆག་པར་ཐག་པ་བསྡོགས་པ་ལ་བཏགས་པའི་སྦྲུལ་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པར་ངེས་སོ། །ཞེས་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་བཏགས་པའི་ཆ་ནས་ཆགས་སོགས་རྣམས་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་བཏགས་པ་དང་འདྲ་བར་བཤད་དོ། །དེ་དང་ཆགས་སོགས་རྣམས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་མེད་མཚུངས་པ་ནི་མིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ན་དགག་བྱ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་ཚུལ་ནི། ཐོག་མ་མེད་པའི་རྟོག་པའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པར་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་སྟེང་དུ་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཞེན་ཡུལ་ལ་བདག་གམ་རང་བཞིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ཉིད་ཁྱད་གཞི་གང་ཟག་གི་སྟེང་དུ་མེད་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང༌། མིག་རྣ་སོགས་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་གསུངས་པས། རང་བཞིན་དེ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི། བདག་གཉིས་ཀྱི་འཛིན་པར་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་སོ། །བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། དེ་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་མེད་པ་ནི་བདག་མེད་པའོ། །དེ་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བས་གཉིས་སུ་རྟོགས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་ལ་མང་པོས་བཀུར་བའི་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་ཕུང་པོ་ལྔ་ཆར་དང༌། ཁ་ཅིག་སེམས་གཅིག་པུ་བདག་ལྟའི་རྟེན་ནམ་དམིགས་པར་འདོད་པར་འཇུག་པ་ལས་བཤད་ཅིང༌། སེམས་ཀྱང་སེམས་ཙམ་པ་དང་དབུ་མ་པ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་འདོད་པ་ཁ་ཅིག་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དང༌། དེ་མི་འདོད་པའི་ལེགས་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་དབུ་མ་པ་ཁ་ཅིག་དང༌། ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་མང་པོ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དམིགས་པར་འདོད་པ་ཡོད་ལ། འདི་དག་གི་ལུགས་ལ་ཡང་ལམ་སྒོམ་པ་པོ་དང༌། འཁོར་བར་འཁོར་མཁན་སོགས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་དོན་ནི། ང་ཙམ་དང༌། ང་དེའི་མཚན་གཞིར་ཀུན་གཞི་སོགས་འཇོག་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཤེས་དགོས་སོ། །བདག་འཛིན་གྱི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ལ་ནི། འཇུག་པར་ཕུང་པོ་དམིགས་པ་ཡིན་པ་བཀག་ཅིང་འགྲེལ་པར་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་བདག་དམིགས་པར་གསུངས་ལ། ཕུང་པོ་ཚོགས་ཙམ་ཡང་ཐ་སྙད་པའི་བདག་མིན་པར་གསུངས་པས་དུས་གཅིག་པའི་ཚོགས་པ་དང༌། དུས་སྔ་ཕྱིའི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་གྱི་ཚོགས་པ་གང་ཡང་དམིགས་པ་མིན་གྱི། ངའོ་སྙམ་པ་ཙམ་ཞིག་སྐྱེ་བའི་དམིགས་པའི་ང་ཙམ་དང༌། གང་ཟག་ཙམ་ཞིག་ལ་དམིགས་པར་བྱ་ལ། ང་དེའི་མཚན་གཞིར་ནི་ཕུང་པོ་ཁ་ཡར་བ་དང་ཚོགས་པ་གཉིས་གང་ཡང་མི་འཇོག་གོ །འདི་ཡང་ལུགས་འདིའི་ཁྱད་ཆོས་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ་རྒྱས་པར་གཞན་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ངང་གིས་ སྐྱེ་བ་དགོས་པས་རྒྱུད་གཞན་གྱི་གང་ཟག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་ལྷན་སྐྱེས་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཡིན་ཡང༌། གང་ཟག་དེའི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་མིན་ནོ། །བདག་གིར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི། ང་ཡིའོ་སྙམ་པའི་བློ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ང་ཡི་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི། རང་གི་མིག་སོགས་དམིགས་པར་མི་གཟུང་ངོ༌། །རྣམ་པ་ནི་དམིགས་པ་དེ་ལ་དམིགས་ནས་ང་ཡི་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི། རང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་ཕུང་སོགས་དང༌། མིག་རྣ་སོགས་དང༌། རྒྱུད་ཀྱིས་མ་བསྡུས་པའི་སྣོད་ལ་སོགས་པའོ། །རྣམ་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །འཇུག་འགྲེལ་ལས། གཏི་མུག་སྟེ་མ་རིག་པ་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ། རང་བཞིན་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་ཀུན་རྫོབ་བོ། །ཞེས་དང༌། དེ་ལྟར་ན་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མ་རིག་པའི་དབང་གིས། ཞེས་གསུངས་པས་ཡུལ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་མ་རིག་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པར་
Chinese
或者认为是由自性成立的。如《近事问经》中说：“种种悦意鲜花盛开，黄金殿堂光芒四射，美不胜收。此中彼中皆无作者，皆由分别所安立。由分别力世间立名。”如是说诸法由分别力所安立。又《六十正理论》中说：“世间无明为缘故，何故圆满佛所说，是故此世间一切，分别假立岂非理？”此中所说之义，在解释中说世间诸法非由自性成立，只是分别假立而已。又《百论》中说：“无分别时贪等法，有性无性皆非有，真实义与分别者，何有智者能取著？”如是说，其解释中也说：唯有分别才有存在，无分别则不存在，这些就像绳索被误认为蛇一样，确定不是由自性成立的。如是说，虽然不是由自性成立，但从假立的角度来说，贪等就像绳索被误认为蛇一样。但这与贪等在名言中存在与否并不相同。由于这些理由，所要破斥的执着真实之方式是：不认为是无始分别之力量所安立，而是认为由自性在对境上成立。而其所执着之境，则称为我或自性。此自性在作为所依处之补特伽罗上不存在，称为补特伽罗无我；在眼耳等法上不存在，称为法无我。因此，执着此自性在补特伽罗与法上存在，则暗示着执着二我。在《百论》的解释中说：“所谓我，是指诸法不依赖于他者的自性，此不存在即是无我。此可分为法与补特伽罗两种，即法无我与补特伽罗无我。” 如是。对于补特伽罗我执之所缘，多数人尊敬的某些部派认为五蕴全部，有些则认为唯有心是我的样子。
English
Or it is held that it is established by self-nature. As it is said in the "Inquiry of the Close Attendant": "Various pleasing flowers bloom, golden halls shine brightly, beautifully. Here and there, there is no author, all are established by discrimination. By the power of discrimination, the world is named." Thus it is said that all dharmas are established by the power of discrimination. Also, in the "Sixty Stanzas on Reasoning", it is said: "Because the world is conditioned by ignorance, why does the Perfect Buddha say so? Therefore, is it not reasonable that this world is all falsely established by discrimination?" The meaning of this is explained by saying that all phenomena in the world are not established by their own nature, but are merely falsely established by discrimination. Also, in the "Hundred Treatises", it is said: "When there is no discrimination, attachment and other dharmas, whether they exist or not, are not present. Who with intelligence would grasp at the true meaning and discrimination?" As it is said, its explanation also says: Only with discrimination is there existence, without discrimination there is no existence. These are definitely not established by their own nature, just like a rope mistaken for a snake. It is said that although it is not established by its own nature, from the perspective of false establishment, attachment and so on are like a rope mistaken for a snake. But this is not the same as whether attachment and so on exist or not in conventional terms. For these reasons, the way to refute the clinging to truth is: not to think that it is established by the power of beginningless discrimination, but to think that it is established by its own nature on the object. And the object that is clung to is called self or self-nature. This self-nature does not exist on the basis of the individual, it is called the selflessness of the individual; it does not exist on the dharmas such as eyes and ears, it is called the selflessness of dharmas. Therefore, clinging to this self-nature as existing on the individual and dharmas implies clinging to the two selves. In the explanation of the "Hundred Treatises", it is said: "The so-called self refers to the self-nature of phenomena that does not depend on others, and its non-existence is selflessness. This can be divided into two types, dharma and individual, namely the selflessness of dharma and the selflessness of the individual." Thus it is. Regarding the object of the individual's clinging to self, some of the sects respected by many consider all five aggregates, and some consider only the mind to be like a self.
Chinese
是从安立所依或所缘而说的。心也一样，唯识宗和中观宗中，一些认为阿赖耶识的，以阿赖耶识为（所缘）；不这样认为的善护等一些中观宗，以及许多声闻部派，认为意识是所缘。这些宗派的观点中，对于安立道修行者和轮回中的流转者等补特伽罗的术语的意义，需要了解两种方式：仅仅是“我”，以及将阿赖耶识等作为那个“我”的基础。对于俱生我执的世间见，遮止了以蕴为所缘，并且经由论典宣说以依于（蕴）而假立的“我”为所缘。还说蕴的集合仅仅不是名言上的“我”，因此，无论是同一时间的集合，还是前后时间的蕴的相续的集合，都不是所缘，而是要将仅仅生起“我是”的想法的所缘的“我”以及仅仅补特伽罗作为所缘。而对于那个“我”的基础，则不安立为零散的蕴和集合。这也是此宗派无上的特点，已经在其他地方详细阐述过了。俱生世间见的所缘需要自然生起“我是”的想法，因此，对于将其他相续的补特伽罗执著为以自性成立的俱生补特伽罗我执是俱生的，但是，那个补特伽罗的俱生世间见则不是。执著为我所有的俱生世间见的所缘，仅仅是生起“我是我的”想法的俱生所缘“我的”本身，而不是执著自己的眼睛等为所缘。行相是缘于那个所缘，而执著“我的”以自性成立。俱生法我执的所缘是：自己和他人的相续的色蕴等，以及眼睛、耳朵等，以及不包括在相续中的外器等。行相如前所述。《入行论释》中说：愚昧即是无明，是对事物本无的自性进行增益，是遮蔽见自性的体性，是世俗谛。又说：这样，被有支完全包含的烦恼性的无明所控制。因此，执著境为真实的无明，以及那个本身就是烦恼性的无明。
English
It is explained as engaging in what is considered a support or object. Similarly, among the Mind-Only and Madhyamaka schools, some who accept the Alaya-vijnana (store consciousness) consider the Alaya-vijnana as the object. Some Madhyamikas, such as Lekden, who do not accept it, and many Sravaka schools, consider the mind consciousness as the object. According to these systems, regarding the meaning of the term 'pudgala' (person) applied to those who practice the path and those who wander in samsara, it is necessary to understand two ways: merely 'I,' and the way of establishing the Alaya-vijnana, etc., as the basis of that 'I.' Regarding the innate view of self in self-grasping, it is refuted that the skandhas are the object, and it is stated in the commentary that the self imputed based on the skandhas is the object. It is also stated that the mere collection of skandhas is not the conventional self. Therefore, neither the collection of simultaneous moments nor the collection of the continuum of past and future skandhas is the object. Rather, one should take as the object merely the 'I' that arises with the thought 'I am,' and merely the person. And for the basis of that 'I,' neither the individual skandhas nor the collection is established. This is also a supreme unique characteristic of this system, which has already been explained in detail elsewhere. The object of the innate view of self requires the spontaneous arising of the thought 'I am.' Therefore, although the innate self-grasping of a person who apprehends another person's continuum as being established by its own nature is innate, that person's innate view of self is not. The object of the innate view of self grasping at 'mine' is merely the innate object 'mine' that arises with the thought 'This is mine,' and one's own eyes, etc., are not taken as the object. The aspect is that, focusing on that object, one apprehends 'mine' as being established by its own nature. The object of the innate self-grasping of phenomena is the form skandha, etc., of one's own and others' continua, as well as the eyes, ears, etc., and external objects, etc., that are not included in the continuum. The aspect is as previously explained. In the commentary on the *Entering the Middle Way*, it says: 'Ignorance, which is delusion, is that which imputes that things have an inherent nature that they do not have. It is the nature that obscures seeing reality, and it is conventional truth.' And it says: 'Thus, controlled by the afflictive ignorance that is completely included by the limbs of existence.' Therefore, ignorance is the apprehension of objects as being true, and that itself is afflictive ignorance.