Tibetan
ན་མེད་ཀྱི་སྣང་བ་ཚོགས་པ་དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད་པ་སྒྱུ་མ་རིགས་གྲུབ་པ་དང༌། སྣང་བ་ལ་སྤྲོས་པ་རྣམ་པར་བཅད་པའི་ཡོངས་གཅོད་དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད་པ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པར་སྨྲ་བའོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་སྔ་མ་ནི་སློབ་དཔོན་ཞི་བ་འཚོ་དང༌། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ་སོགས་ཡིན་པར་འདོད་ལ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་ཐ་སྙད་ནི་རྒྱ་གར་བ་ཁ་ཅིག་ཀྱང་འདོད་དོ། །དོན་དམ་འདོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གཉིས་སུ་བཞག་པ་ནི་རྨོངས་པ་ངོ་མཚར་སྐྱེད་པའི་རྣམ་གཞག་གོ ། །ཞེས་ལོ་ཙྪ་བ་ཆེན་པོ་གསུང་ངོ༌། །འདི་ལ་སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་སྡེ་ན་རེ། འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་མཛད་པ་ལས་ཕྱི་དོན་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཚུལ་གསལ་བར་མ་མཛད་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་རྣམ་རིག་ཙམ་གྱི་ལུགས་སུན་ཕྱུང་སྟེ་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ཡོད་པའི་ལུགས་བཞག་གོ །དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ཞི་འཚོས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་ལ་བརྟེན་ནས་ཐ་ སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་མེད་པ་དང༌། དོན་དམ་པར་སེམས་རང་བཞིན་མེད་པར་སྟོན་པའི་དབུ་མའི་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་ཞིག་མཛད་པས་དབུ་མ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བྱུང་ཞིང་སྔ་མ་ལ་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཞེས་དང༌། ཕྱི་མ་ལ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཞེས་བཏགས་སོ། །ཞེས་འཆད་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོས་གསལ་བར་བྱས་པའི་བྱུང་རིམ་དེ་ལྟར་དུ་མངོན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ཡོད་པར་བཞེད་ཀྱང་། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གཞན་དང་སྒོ་མི་བསྟུན་པས་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱར་མི་རུང་ལ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དང་མཐུན་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་རིགས་སོ། །གངས་རིའི་ཁྲོད་ཀྱི་ཕྱི་དར་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་དབུ་མ་པ་ལ་ཐལ་རང་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ནི་ཚིག་གསལ་དང་མཐུན་ནོ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་འདོད་མི་འདོད་གཉིས་སུ་ངེས་ལ། སྟོང་ཉིད་ངེས་པའི་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མིང་འདོགས་ན་ཡང་ཐལ་རང་གཉིས་སུ་ངེས་སོ། །འོ་ན་སློབ་དཔོན་དེ་དག་སུའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་དགོངས་པ་འཚོལ་སྙམ་ན། ཇོ་བོ་ཆེན་པོ་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ལུགས་ལ་གཙོ་བོར་མཛད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་གདམས་ངག་འདིའི་བླ་མ་གོང་མ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱང་ལུགས་དེ་གཙོ་བོར་འཛིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་ནི་རྩ་ཤེའི་འགྲེལ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས། སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་རྫོགས་པར་བཀྲལ་བར་གཟིགས་ནས་ལུགས་དེ་
Chinese
认为无有之显现集合是胜义谛实有，是幻化理成立者，以及认为对显现之戏论完全断除的遍断是胜义谛实有，是说不住者。前者认为是静命论师和莲花戒等，幻化等和不住的名称，有些印度人也这样认为。以胜义谛的承许方式安立二者，是生起愚昧稀奇之安立。大译师如是说。对此，益西德论师说：圣父子造中观论典时，没有明确说明外境有无之理。之后，善护论师驳斥了唯识宗，安立了名言中外境存在的宗派。之后，静命论师依靠瑜伽行派的论典，在名言中安立外境无有，胜义中宣说心无自性的不同中观之理，因此中观派分为两种，前者称为经部行中观派，后者称为瑜伽行中观派。如此宣说，是大论典所阐明的次第。然而，月称论师虽然承许名言中外境存在，但不与其他宗派一致，因此不能称为经部行派，认为与有部相同也不合理。雪域藏地的后弘期智者们对中观派作自续应成二者的区分，是与《明句论》相符的。因此，名言中是否承认外境决定为二者，从生起证悟空性的见解之方式来命名，也决定为应成自续二者。那么，这些论师们追随谁来寻求圣父子的密意呢？大尊者主要追随月称论师的宗派，因此此传承的上师大德们也主要持此宗派。月称论师认为在《根本慧论》的注释者中，佛护论师圆满解释了圣者的密意，因此持此宗派。
English
Those who believe that the collection of nonexistent appearances is ultimately true, are those who establish the reasoning of illusion, and those who believe that the complete severance of elaborations on appearances is ultimately true, are those who speak of non-abiding. The former are believed to be masters such as Śāntarakṣita and Kamalaśīla, and some Indians also hold the terms such as illusion and non-abiding. Establishing the two in terms of how they accept the ultimate truth is a system that generates ignorant wonder. The great translator said so. On this, Master Ye shes de said: The noble father and sons did not clearly state the manner of the existence or non-existence of external objects in their treatises on Madhyamaka. After that, Master Legdan 'byed refuted the system of only consciousness and established the system of the existence of external objects in name. Then, Master Zhi 'tsho, relying on the treatises of Yogācāra, established that there are no external objects in name, and in reality, he created a different Madhyamaka system that shows that the mind has no nature, so the Madhyamikas became two types, the former was called the Madhyamikas who practice Sutra, and the latter was called the Madhyamikas who practice Yoga. This explanation shows that the order of events is clearly explained by the great treatises. However, although Master Chandrakirti accepts that external objects exist in name, he does not conform to other philosophical systems, so he cannot be called a follower of the Sutras, and it is unreasonable to think that he is the same as the Vaibhāṣikas. The scholars of the later dissemination in the land of snow make the distinction between Prasangika and Svatantrika for the Madhyamikas, which is in accordance with the Clear Words. Therefore, it is certain that there are two options for whether or not to accept external phenomena in name, and if we name them according to the way of generating the view of ascertaining emptiness in the mind, then it is also certain that there are two options of Prasangika and Svatantrika. So, which of these masters did they follow to seek the intention of the noble father and sons? The great Lord Atiśa mainly followed the system of Master Chandrakirti, and therefore the great senior lamas of this lineage also mainly hold this system. Master Chandrakirti believes that among the commentators on the Root Wisdom, Master Buddhapālita fully explained the intention of the noble ones, so he holds this system.
Tibetan
གཞིར་འཇོག་ཅིང༌། སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིའང་ལེགས་ བཤད་མང་པོ་བླངས་ལ། ཅུང་ཟད་མི་འཐད་པར་སྣང་བ་རྣམས་སུན་ཕྱུང་ནས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་ལོ། །སློབ་དཔོན་འདི་གཉིས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་རྣམས་ནི་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་འཆད་པ་ལ་ཆེས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་མཐོང་བས་ན། འདིར་ནི་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་དགོངས་པ་གཏན་ལ་དབབ་བོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་ངོས་གཟུང་བ། དེ་འཁོར་བར་འཁོར་བའི་རྩ་བར་བསྟན་པ། བདག་འཛིན་དེ་སྤོང་བར་འདོད་པས་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་བཙལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱལ་བས་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་གཞན་གྱི་གཉེན་པོ་གསུངས་པ་ནི་ཕྱོགས་རེའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ལ། མ་རིག་པའི་གཉེན་པོ་གསུངས་པ་ནི་མཐའ་དག་གི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བས། མ་རིག་པ་ནི་ཉེས་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཡིན་ཏེ། ཚིག་གསལ་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མདོ་ཡི་སྡེ་སོགས་བདེན་པ་གཉིས་བརྟེན་བསྟན་པ་རྣམ་པ་དགུ །འཇིག་རྟེན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ངོར་རྒྱ་ཆེ་གང་ཞིག་འདིར་ནི་ཡང་དག་བསྒྲགས་གྱུར་པ། །དེར་ནི་འདོད་ཆགས་བསལ་ཕྱིར་གསུངས་པས་ཞེ་སྡང་ཟད་པར་བྱེད་མི་འགྱུར། །ཞེ་སྡང་བསལ་བར་བྱ་ཕྱིར་གསུངས་པས་ཀྱང་ནི་འདོད་ཆགས་ཟད་པར་བྱེད་འགྱུར་མིན། །གང་ཞིག་ང་རྒྱལ་སོགས་ཟད་བྱ་ཕྱིར་གསུངས་པ་དེས་ཀྱང་དྲི་མ་གཞན་མི་འཇོམས། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཆེས་ཁྱབ་མ་ཡིན་གསུང་དེ་དག་དང་དེ་དག་དོན་ཆེན་མིན། །གཏི་མུག་ཟད་པར་བྱ་ཕྱིར་གསུངས་པ་གང་ཡིན་དེས་ནི་ཉོན་མོངས་མ་ལུས་འཇོམས། །ཉོན་མོངས་མཐའ་དག་གཏི་མུག་ལ་ནི་ཡང་དག་བརྟེན་པར་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། ། ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་མ་རིག་པའི་གཉེན་པོར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམ་དགོས་ལ། དེ་ཡང་མ་རིག་པ་ངོས་མ་ཟིན་ན་དེའི་གཉེན་པོ་སྒོམ་མི་ཤེས་པས་མ་རིག་པ་ངོས་འཛིན་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །དེ་ལ་མ་རིག་པ་ནི་རིག་པའི་བཟློག་ཕྱོགས་ཡིན་ལ། རིག་པ་ཡང་གང་རུང་རུང་ལ་མི་བྱ་ཡི། བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རིག་པའི་ཤེས་རབ་བོ། །དེའི་ཟློག་ཕྱོགས་ནི་ཤེས་རབ་དེ་མེད་པ་ཙམ་དང་དེ་ལས་གཞན་པ་ཙམ་ལ་མི་རུང་བས་དེའི་འགལ་ཟླའོ། །དེ་ནི་བདག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་གཉིས་ཡིན་པས། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དང་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་གཉིས་ཀ་མ་རིག་པའོ། །དེས་སྒྲོ་འདོགས་ལུགས་ནི། ཆོས་རྣམས་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་སམ་རང་གི་མཚན་ཉིད
Chinese
作为基础，并且从善巧导师的许多善说中吸取精华，对于稍微觉得不合理的地方进行驳斥，从而解释圣者的意旨。这两位导师的注释，我认为对于讲解圣者父子的论典是最为出色的。因此，在这里我将追随圣天和月称的足迹，来确定圣者父子的意旨。第二部分分为三个方面：认识有染污的无明；说明它是轮回的根本；因为想要舍弃我执而寻求无我的见解。第一方面是：胜者所说的贪等其他烦恼的对治只是片面的对治，而所说的无明的对治则会成为一切的对治。因此，无明是一切过失的基础。如《明句论》中说：诸佛以经部等二谛为依据所开示的九种法门，在世间众生的行为中，哪一种最为广大而被如实宣说？在那里，为了消除贪欲而宣说，并不能使嗔恨止息。为了消除嗔恨而宣说，也不能使贪欲止息。为了消除我慢等而宣说，也不能摧毁其他的垢染。因此，那些并非最为普遍，那些言说并非意义重大。为了消除愚痴而宣说，那就能摧毁所有的烦恼。诸佛说，一切烦恼都真实地依赖于愚痴。 如是。因此，必须修习真如作为无明的对治。而且，如果不认识无明，就无法修习它的对治，因此认识无明非常重要。所谓无明，是与智慧相反的一面。而智慧也不能是随随便便的，而是证悟无我之真如的智慧。它的相反一面，不能仅仅是没有那种智慧，或者仅仅是与那种智慧不同，而是与它相违背的。那就是执著于我，而且，那又分为执著于法和我两种。因此，法我执和人我执都是无明。它执著的方式是：对于诸法，以自性或者自相
English
As a basis, and also drawing from the many excellent explanations of the skillful teacher, refuting those that seem slightly unreasonable, thereby explaining the intention of the noble ones. The commentaries of these two teachers, I think, are the most outstanding for explaining the treatises of the noble father and sons. Therefore, here I will follow in the footsteps of Āryadeva and Candrakīrti to ascertain the intention of the noble father and sons. The second part has three aspects: identifying the afflicted ignorance; explaining that it is the root of wandering in saṃsāra; and seeking the view of selflessness because one wants to abandon self-grasping. The first aspect is: the antidotes to other afflictions such as attachment, etc., spoken by the Victorious One, are only partial antidotes, while the antidote to ignorance that is spoken becomes the antidote to everything. Therefore, ignorance is the basis of all faults. As the Prasannapadā says: The Buddhas have taught nine kinds of teachings based on the two truths, such as the Sutra Pitaka, etc. Which of these is the most extensive and truly proclaimed in the conduct of worldly beings? There, it is said that in order to eliminate desire, it will not cause hatred to cease. It is also said that in order to eliminate hatred, it will not cause desire to cease. Whatever is said to eliminate pride, etc., will not destroy other stains. Therefore, those are not the most pervasive, and those sayings are not of great importance. Whatever is said to eliminate delusion, that will destroy all afflictions. The Buddhas say that all afflictions truly rely on delusion. Thus. Therefore, it is necessary to meditate on Suchness as the antidote to ignorance. Moreover, if ignorance is not recognized, one cannot meditate on its antidote, so recognizing ignorance is very important. Ignorance is the opposite of knowledge. And knowledge cannot be just anything, but the wisdom that realizes the Suchness of selflessness. Its opposite is not merely the absence of that wisdom, or merely being different from that wisdom, but is contrary to it. That is grasping at self, and that is divided into grasping at the self of phenomena and the self of persons. Therefore, both grasping at the self of phenomena and grasping at the self of persons are ignorance. The way it grasps is: for phenomena, by their own nature or their own characteristics.