Tibetan
བཞེད་པས་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ལ་ཉོན་མོངས་དང་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་འཇོག་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། འདིར་ནི་སྔ་མ་ལྟར་རོ། །དེ་ནི་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་དངོས་རྣམས། །ཡང་དག་པར་ནི་རྟོག་པ་གང༌། །དེ་ནི་སྟོན་པས་མ་རིག་ གསུངས། །དེ་ལས་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་འབྱུང༌། །ཡང་དག་མཐོང་ཕྱིར་དངོས་སྟོང་པར། །ལེགས་ཤེས་མ་རིག་མི་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་མ་རིག་འགག་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་འགག །ཅེས་གསུངས་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་ལ་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པའམ་བདེན་པར་འཛིན་པའོ། །འདི་ནི་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ཅེས་ཕུང་པོ་བདེན་འཛིན་མ་ལོག་བར་དུ་འཇིག་ལྟ་མི་ལྡོག་པར་གསུངས་པ་དང་ཡང་དོན་འདྲའོ། །བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང༌། ལུས་ལ་ལུས་དབང་ཇི་བཞིན་དུ། །གཏི་མུག་ཀུན་ལ་གནས་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། །གཏི་མུག་བཅོམ་པས་བཅོམ་པར་འགྱུར། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ནི། །མཐོང་ན་གཏི་མུག་འབྱུང་མི་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་འབད་པ་ཀུན་གྱིས་འདིར། །གཏམ་དེ་ཁོ་ན་བསྙད་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་གཏི་མུག་ནི་དུག་གསུམ་གྱི་ཡ་གྱལ་གྱི་གཏི་མུག་ངོས་འཛིན་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་ཡིན་ཞིང༌། མ་རིག་པ་དེ་ལྡོག་པ་ལ་སྟོང་པའི་དོན་རྟེན་འབྱུང་གི་དོན་དུ་ཤར་བའི་རྟེན་འབྲེལ་ཟབ་མོའི་དོན་རྟོགས་དགོས་པར་གསུངས་པས། ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་གཏི་མུག་ནི་གཞུང་དེའི་འགྲེལ་པར། དངོས་པོ་བདེན་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལ་བཤད་པ་ལྟར་བྱ་དགོས་སོ། །ཚུལ་འདི་ནི་བུད་དྷ་ པཱ་ལི་ཏ་ལས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་བཀྲལ་བའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་ནས་ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱིས་གསལ་བར་གསུངས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་བདག་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་མ་རིག་པ་སྔར་བཤད་པ་དེ་ཡང་ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་བཏགས་པའི་གང་ཟག་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་དང༌། གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང༌། དེ་བསགས་པའི་རགས་པ་དང༌། འཛིན་པ་ནང་ཤེས་རིག་སྔ་ཕྱི་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱི་ཆ་མེད་པའི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་དང༌། དེ་མཐུད་པའི་ཤེས་པའི་རྒྱུན་དང༌། དེ་འདྲ་བའི་གཟུང་འཛིན་གྱིས་སྟོང་པའི་གཉིས་མེད་ཀྱི་རང་རིག་བདེན་པར་འདོད་པའི་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་གང་ཟག་ད
Chinese
按照宗喀巴大师的观点，将对法的我执分为烦恼障和所知障有两种方式，这里是按照前一种方式。圣者父子（龙树菩萨父子）也这样说过。《七十空性论》中说：“从因和缘所生的事物，如果真实地去执著，世尊说那就是无明，从那产生十二支。为了真实地见到事物是空性的，如果很好地了知，无明就不会产生，那就是无明灭尽，因此十二支也灭尽。”这里说对事物真实地执著，就是认为它是真实存在的或真实的。这在《宝鬘论》中说：“只要对蕴的执著存在，那么对我的执著就存在。”这和说在对蕴的真执没有消除之前，坏聚见就不会消失的意义相同。《四百论》中也说：“身体对身体的支配如是，愚痴对一切都产生影响，因此一切烦恼，通过摧毁愚痴而被摧毁。如果见到缘起，愚痴就不会产生。因此要用一切努力，只讲述那个道理。”这样说，所说的愚痴是识别三毒之一的愚痴的时候，是烦恼性的无明。为了使那个无明消失，必须证悟到空性的意义显现为缘起的意义，即缘起甚深的意义。因此，烦恼性的愚痴，必须像那个论的注释中所说的那样，解释为对事物真实地虚假安立。这种方式是佛护（Buddhapālita）跟随圣者的意旨解释之后，月称论师清楚地阐明的。第二种是，像前面所说的那样执著二我的无明，由于内外道各派的观点不同，因此有共同和不共同的。共同的是遍计所执的补特伽罗，即常一自在的我；以及所取的外境，如显现的外境事物等，还有无分的方向微尘；以及由那些微尘积聚成的粗大事物；以及能取的内在明觉，如前后相续的明觉等，还有无分的时间刹那；以及连接那些刹那的明觉之流；以及像那样空离能取所取的二取，认为二取空的无二自证是真实的遍计所执的补特伽罗。
English
According to Tsongkhapa's view, there are two ways of classifying the self-grasping of phenomena as afflictive obscurations and cognitive obscurations, and here it is according to the former. The noble father and son (Nāgārjuna and Āryadeva) also said this. In the "Seventy Stanzas on Emptiness," it says: "Whatever truly conceives of things born from causes and conditions, the Teacher said that is ignorance, from which the twelve branches arise. Because of truly seeing things as empty, if one knows well, ignorance will not arise. That is the cessation of ignorance, therefore the twelve branches also cease." Here, truly conceiving of things is to believe that they are truly existent or real. This is similar to what is said in the "Precious Garland": "As long as there is grasping at the aggregates, so long will there be grasping at self." This is the same meaning as saying that as long as the true grasping of the aggregates has not been reversed, the view of the perishable collection will not disappear. The "Four Hundred Stanzas" also says: "As the body has dominion over the body, so ignorance affects everything. Therefore, all afflictions are destroyed by destroying ignorance. If one sees dependent arising, ignorance will not arise. Therefore, with all effort, one should only speak of that reason." Thus, the ignorance spoken of is when identifying the ignorance that is one of the three poisons, it is afflictive ignorance. In order to make that ignorance disappear, one must realize that the meaning of emptiness appears as the meaning of dependent arising, that is, the profound meaning of dependent arising. Therefore, afflictive ignorance must be explained as falsely imputing things as real, as explained in the commentary to that treatise. This approach is clearly explained by Chandrakirti, following the interpretation of the noble one by Buddhapālita. The second is that the ignorance that grasps at the two selves, as mentioned earlier, has common and uncommon aspects due to the different views of the internal and external schools. The common aspect is the imputed person, that is, the permanent, singular, and independent self; and the apprehended external objects, such as the appearing external things, and the partless directionless atoms; and the gross things accumulated from those atoms; and the apprehending internal awareness, such as the continuous awareness of past and future, and the partless moment of time; and the stream of awareness connecting those moments; and the imputed person who believes that the non-dual self-awareness, which is empty of the apprehended and the apprehender, is real.