Tibetan
་པ། །སྲིད་རྩེའི་བར་དུ་སོང་ནས་ཀྱང༌། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་འབྱུང་སྲིད་པ་སྒྲུབ། །ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་པའི་རྗེས་འགྲོ་བ། །བསམ་གཏན་དངོས་གཞི་མ་ཐོབ་ཀྱང༌། །བདུད་ཀྱི་མིག་རས་བཙའ་བཞིན་དུ། །སྲིད་པ་དག་ནི་ཟློག་པར་བགྱིད། །ཅེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་དང༌། དེས་བསྒྲུབ་པའི་ཞི་གནས་མི་སྐྱེད་ཀྱང་ཞི་གནས་ཤིག་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་ཐོག་མར་སྐྱེ་མཚམས་ནི་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་སྐབས་སུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། འདིར་སེམས་དགུ་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཡིད་བྱེད་མ་ཐོབ་པའི་བར་དུ་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ལས་དང་པོ་པ་ཡིན་ལ། ཡིད་བྱེད་ཐོབ་ནས་ཉོན་མོངས་སྦྱོང་འདོད་པས་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པའི་ཡིད་བྱེད་སྒོམ་པ་ནི། ཉོན་མོངས་རྣམ་སྦྱོང་གི་ལས་དང་པོ་པར་ཉན་སར་བཤད་དོ། །ཉན་ས་ནས་བཤད་པ་འདི་ལེགས་པར་མ་ངེས་ན། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ལམ་གྱི་དམའ་ཤོས་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡིད་བྱེད་དྲུག་བཤད་པའི་ཐོག་མ་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པ་ཡིན་པས། ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་སེམས་ཐོག་མར་སྐྱེ་བ་ནི་མཚན་ཉིད་ སོ་སོར་རིག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བཟུང་ན་མི་འཐད་དེ། འདི་ལྟར་ཞི་གནས་མ་ཐོབ་པར་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་སྐྱེ་ས་མེད་ལ། ཉེར་བསྡོགས་དེ་མ་ཐོབ་ན་ཞི་གནས་མི་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པ་དཔྱད་སྒོམ་ཡིན་པས་དེ་བསྒོམས་པས་ཞི་གནས་སྔར་མ་ཐོབ་གསར་དུ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཉེར་བསྡོགས་དང་པོའི་ཡིད་བྱེད་དྲུག་གི་ཐོག་མ་ནི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པའི་འགོ་ཡིན་གྱི། ཉེར་བསྡོགས་དང་པོ་ཙམ་གྱི་ཐོག་མ་མིན་ཏེ། དེའི་གོང་དུ་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཞི་གནས་འགྲོ་དགོས་པས་སོ། །ཉེར་བསྡོགས་དང་པོས་བསྡུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་ཐོབ་གོང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་འདོད་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཡིན་པས། གཞུང་ཆེ་བ་རྣམས་དང་བསྟུན་ན་ཞི་གནས་ཐོབ་པ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བར་སྣང་ངོ༌། །འདིར་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་ཡིད་བྱེད་དྲུག་གིས་འདོད་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་ཚུལ་ནི་ཚིགས་མངས་སུ་དོགས་པས་མ་བྲིས་སོ། །གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ་ལ་བཞི། ལྷག་མཐོང་གི་ཚོགས་བསྟེན་པ། ལྷག་མཐོང་གི་རབ་དབྱེ། ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པའི་ཚུལ། བསྒོམས་པས་ལྷག་མ
Chinese
པ། 即使到达了有顶，痛苦也可能产生。你的教法的追随者，即使没有获得真正的禅定，也能像磨损魔鬼的眼罩一样，遣除诸有。如是说。因此，无上瑜伽的瑜伽士，也需要生起寂静和粗猛相的，以所有事物为对境的胜观，即使不能由此生起止观，也必须生起一个止观。而且，最初的生起点是在生起次第的时候。第三，从第九识开始，到没有获得作意之间，是作意的第一个阶段。获得作意后，为了调伏烦恼而修习各别自性作意，在《声闻地》中说是调伏烦恼的第一个阶段。如果对《声闻地》的说法不太确定，那么禅定和无色界的道的最低限度是初禅的近分定，其中宣说了六种作意，第一个是各别自性作意。因此，会产生这样的错觉，认为近分定所摄的最初生起的心是各别自性。 如果这样认为就不合理了。因为，如果没有获得止观，就没有生起初禅近分定的处所。如果没有获得近分定，就不能获得止观。而且，各别自性作意是观察修，因此修习它不能新获得以前没有获得的止观。因此，近分定的第一个作意是修习近分定所摄的胜观的开始，而不是仅仅是近分定的开始。因为在那之前，必须经历近分定所摄的止观。在没有获得近分定所摄的等持之前，所有的等持都是欲界心一境性。因此，如果按照大的论典，获得止观的人也非常少。这里，近分定的六种作意如何使人远离对欲望的贪执，因为担心篇幅过长，所以没有写。第二，学习胜观的方法有四种：依止胜观的顺缘，胜观的分类，修习胜观的方法，修习胜观的
English
pa. Even after reaching the peak of existence, suffering can still arise. Those who follow your teachings, even without attaining genuine samadhi, can dispel all existence as if wearing down the eye-cover of Mara. Thus it is said. Therefore, even a yogi of Anuttarayoga needs to generate vipassanā that focuses on as many things as possible, with aspects of both calmness and agitation. Even if it doesn't generate śamatha through that, one must generate a śamatha. Moreover, the initial point of arising is during the generation stage. Thirdly, from the ninth consciousness onwards, until one has not attained attention, it is the first stage of attention. After attaining attention, the practice of attention to individual characteristics, with the intention to subdue afflictions, is said in the Śrāvakabhūmi to be the first stage of subduing afflictions. If this explanation from the Śrāvakabhūmi is not well understood, then the lowest of the paths of dhyāna and the formless realms is the preliminary concentration of the first dhyāna, in which the first of the six attentions explained is attention to individual characteristics. Therefore, one might mistakenly think that the first mind arising, encompassed by the preliminary concentration, is attention to individual characteristics. If one holds it that way, it is not reasonable. This is because, without having attained śamatha, there is no place for the preliminary concentration of the first dhyāna to arise. And if one has not attained that preliminary concentration, one cannot attain śamatha. Moreover, attention to individual characteristics is analytical meditation, so practicing it cannot newly accomplish a śamatha that one has not previously attained. Therefore, the first of the six attentions of the first preliminary concentration is the beginning of practicing vipassanā encompassed by the preliminary concentration, but not merely the beginning of the preliminary concentration itself. Because before that, one must go through śamatha encompassed by the preliminary concentration. Before attaining the samādhi encompassed by the first preliminary concentration, all samādhis are one-pointedness of desire realm mind. Therefore, if one follows the great treatises, it seems that very few people attain śamatha. Here, how the six attentions of the preliminary concentration cause one to be free from attachment to desire is not written because of the fear of excessive length. Secondly, there are four ways to train in vipassanā: relying on the conditions for vipassanā, the divisions of vipassanā, the way to practice vipassanā, and by practicing vipassanā,
Tibetan
ཐོང་གྲུབ་པའི་ཚད་དོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ལྷག་མཐོང་གི་ཚོགས་བསྟེན་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན། ཁྱད་པར་དུ་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། དེ་ལས་ཆོས་ཐོས་པ་བཙལ་བ་དང༌། ཚུལ་བཞིན་དུ་སེམས་པ་སྟེ། ལྷག་མཐོང་གི་ཚོགས་གསུམ་སྒོམ་རིམ་བར་པ་ ལས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་གསུང་རབ་ཀྱི་གནད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མཁྱེན་པའི་མཁས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དྲི་མ་མེད་པའི་གཞུང་ཉན་ཏེ་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་བསྐྱེད་པ་ནི། ལྷག་མཐོང་གི་རྒྱུའི་ཚོགས་མེད་མི་རུང་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ལུགས་ཀྱི་དོན་ལ་ཕུ་ཐག་ཆོད་པའི་ལྟ་བ་མེད་ན། ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པའི་ལྷག་མཐོང་གི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲ་བའི་ལྟ་བ་ཡང་དྲང་དོན་ལ་མི་རྟོན། ངེས་དོན་ལ་རྟོན་པ་ཞིག་གིས་བཙལ་དགོས་པས། དྲང་ངེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་ནས་ངེས་དོན་གྱི་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་དགོས་ལ། འདི་ཡང་ཚད་མར་གྱུར་པའི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་ཆེན་པོ་ཞིག་གིས་དགོངས་པ་བཀྲལ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལ་མ་བརྟེན་ན། དམུས་ལོང་ལོང་ཁྲིད་མེད་པར་ཉམ་ང་བའི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བ་དང་འདྲ་བས། དགོངས་འགྲེལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལ་བརྟེན་པར་བྱའོ། །ཇི་འདྲ་ཞིག་ལ་བརྟེན་སྙམ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཟབ་མོའི་དོན་འགྲེལ་བར་མདོ་རྒྱུད་དུ་མ་ནས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ལུང་བསྟན་པའི་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཅེས་ས་གསུམ་ན་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་དེ་ཡིན་པས། དེའི་གཞུང་ལ་བརྟེན་ནས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་བཙལ་བར་བྱའོ། །འདི་ལ་འཕགས་པ་ལྷ་ནི་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང༌། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་དང་ཟླ་བ་གྲགས་པ་དང་ཞི་བ་འཚོ་ལ་སོགས་པའི་དབུ་མ་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སློབ་དཔོན་དང་འདྲ་བར་ཚད་མར་ མཛད་པས་ཡབ་སྲས་གཉིས་ཀ་དབུ་མ་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་ཁུངས་ཡིན་པས། སྔ་རབས་པ་རྣམས་དེ་གཉིས་ལ་གཞུང་ཕྱི་མོའི་དབུ་མ་པ་ཞེས་དང༌། གཞན་རྣམས་ལ་ཕྱོགས་འཛིན་པའི་དབུ་མ་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །སྔ་རབས་པའི་བཤེས་གཉེན་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཐ་སྙད་འཇོག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མིང་བཏགས་པའི་དབུ་མ་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་ཡོད་པར་འདོད་པ་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པ་དང༌། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་མེད་པར་འདོད་པ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པའོ། །དོན་དམ་འདོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མིང་བཏགས་པ་ཡང་གཉིས་ཏེ། མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་དང་བདེ
Chinese
通达胜观之量。 初有二：总说依止胜观之资粮的方式， 特别是决定见解的方式。 初者： 依止具德士夫， 从彼听闻正法， 如理作意， 此胜观之三资粮于《修次第中篇》有述。 也就是说， 依靠通达所有经论要义而无倒的智者， 听闻无垢之论典， 以闻思之智慧生起证悟彼之见解， 此乃胜观之因的资粮， 不可或缺。 若无决断如是之义的见解， 则不可能生起如实了知之胜观证悟。 然则， 如此之见解亦不应依仗不了义， 而应依仗了义而寻求。 因此， 需知了义与不了义之差别， 且需通达了义经论之义。 若不依靠已成量之大车开道者所释之论典， 则如盲人无引路者， 将行于险途， 故当依止无倒之释论。 当依止何者耶？ 所谓圣者龙树， 乃是世尊亲口授记于诸多经续中， 将解释远离有无一切边之甚深义者， 遍扬于三界， 故当依彼之论典而寻求证悟空性之见解。 至于圣天， 诸如论师佛护、 智藏、月称及寂护等大中观师亦如其师般视其为定量， 故父子二者乃其余中观师之源泉。 故昔日之大德称彼二者为根本中观师， 而称其他为偏执中观师。 昔日之善知识有云： 就安立名言之方式而命名之中观师有二： 即于名言中许外境存在之经部行者， 及于名言中不许外境存在之瑜伽行中观师。 就胜义谛之承许方式而命名者亦有二： 即苗芽等法及
English
The measure of achieving insight. First, there are two: generally showing how to rely on the accumulations for insight, and specifically how to establish the view. The first is: relying on a noble person, seeking to hear the Dharma from them, and properly applying the mind. These three accumulations for insight are mentioned in the Middle Stages of Meditation. That is, by relying on a wise person who understands the essential points of the scriptures without error, listening to the immaculate texts, and generating a view that realizes that through the wisdom of hearing and thinking, this is the indispensable accumulation of causes for insight. If there is no view that decisively understands the meaning of reality, it is impossible for the realization of insight that understands reality to arise. However, such a view should not rely on provisional meanings, but should be sought by relying on definitive meanings. Therefore, one must know the difference between provisional and definitive meanings, and one must understand the meaning of the definitive scriptures. If one does not rely on the treatises explained by a great chariot-founder who has become a measure, it is like a blind person without a guide, going in a dangerous direction. Therefore, one should rely on an unerring commentary. What should one rely on? The noble Nagarjuna, who was prophesied very clearly in many sutras and tantras to explain the profound meaning of being free from all extremes of existence and non-existence, which is the essence of the teachings of the Bhagavan himself, is famous throughout the three realms. Therefore, one should rely on his treatises to seek the view that realizes emptiness. As for Aryadeva, great Madhyamikas such as the teacher Buddhapalita, Jnanagarbha, Chandrakirti, and Shantarakshita also regarded him as a measure like his teacher. Therefore, the two, father and son, are the source of other Madhyamikas. Therefore, the early scholars called them the fundamental Madhyamikas, and the others the biased Madhyamikas. Some early spiritual friends say: There are two Madhyamikas named according to the way of establishing conventions: the Sutra practitioners who assert that external objects exist in conventions, and the Yoga practitioners who do not assert that external objects exist in conventions. There are also two named according to the way of asserting ultimate truth: phenomena such as sprouts and