Chinese
如果因为依靠（奢摩他）而使心识中显现相，就应当忆念被这些心识所控制的过患，并且不要追随它们，而是要安住于什么也不想的状态，这是这样说的。从“转变”到“以上”的部分，说的是，像这样习惯之后，无论出现相等等三种情况中的哪一种，都因为不作任何思考的习惯力量，而无需特意专注，自然平息。安住于这三种情况不显现的状态，并且不被它们所夺。剩余的部分则表明，止观非常微细，并且它的解释难以理解。其中，相指的是，色等五境的相、三种毒的相以及男人和女人的相这十种相。它们消失的方式是：首先，会显现各种各样的色等境的相。一旦显现，就会自然平息、自然清净，最终在平等安住时，色声等相不会显现，只会显现心识清明、澄澈以及安乐轻松的状态。然后，
English
If, relying on (shamatha), signs etc. appear in the mind, one should remember the faults of being controlled by those minds, and without following them, one should abide in a state of not thinking anything, it is said. From "transformation" to "above," it is said that, having become accustomed in this way, whichever of the three, signs etc., appears, it naturally subsides without relying on deliberate focus due to the force of the habit of not thinking anything. It abides in the state where those three do not appear, and is not robbed by them. The remaining part shows that tranquility is very subtle, and its explanation is difficult to understand. Among them, signs refer to the ten signs of the five objects such as form, the three poisons, and men and women. The way they disappear is: first, various signs of objects such as form will appear. Once they appear, they will naturally subside and naturally purify, and finally, when one abides in equanimity, the signs of form, sound, etc. will not appear, only the appearance of a mind that is clear, lucid, and comfortable and relaxed will appear. Then,
Tibetan
འི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་འདྲ་བ་དེ་ཐོབ་ན་ལམ་ལྔའི་སྐབས་གང་དུ་འཇོག་སྙམ་ན། སྔར་ བཤད་པ་དེ་བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ངེས་ནས་ལྟ་ཐོག་ཏུ་བཞག་ནས་བསྒོམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ན་སོ་སྐྱེའི་སྐབས་ཀྱི་ཐར་ལམ་དུ་འཇོག་ནུས་ཀྱང༌། དེ་འདྲ་བ་དེ་མིན་པར་བསྐྱངས་པའི་སྒོམ་ཡིན་ན་ནི། ཉན་ས་ལས། བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་སྒྲུབ་པའི་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ལྟ་བའི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་རྣམས་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲུབ་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་པའི་དྲང་སྲོང་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་ཅི་ཡང་མེད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་ས་འོག་མ་ལ་ཆགས་པ་དང་འབྲལ་བར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ལམ་གོང་མར་བགྲོད་དགོས་པས་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐུན་མོང་ངོ༌། །གཞན་ཡང་བདག་མེད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དང༌། སྲིད་པ་མཐའ་དག་གི་སྐྱོན་ལེགས་པར་རྟོགས་ནས་འཁོར་བ་ལས་ཡིད་འབྱུང་ཞིང༌། ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པས་ཟིན་ན་ཐར་ལམ་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཟིན་ན་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དུ་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་དུད་འགྲོ་ལ་ཟན་ཆངས་གཅིག་སྟེར་བའི་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་སྣ་གཅིག་བསྲུང་བ་ཡང་བསམ་པ་དེས་ཟིན་ན། རིམ་པ་ལྟར་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་གྱི་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བ་དང་འདྲའོ། །འོན་ཀྱང་འདིར་ནི་ལམ་གཞན་ཞིག་གིས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་ཐར་པ་དང་ཀུན་མཁྱེན་གྱི་ལམ་དུ་འགྲོ་མི་འགྲོ་དཔྱོད་པ་མིན་གྱི། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ལམ་གང་དུ་འགྲོ་དཔྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དྲན་པ་མེད་པ་ དང༌། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་སྒོམ་ལ་བློས་མ་བཅོས་པ་དང༌། འཛིན་མེད་དུ་མིང་བཏགས་པའི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་ལ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་སྒོམ་ཡིན་མིན་གཉིས་ཡོད་པས་ལེགས་པར་ཕྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་མ་རྟོགས་པ་ལའང་རྟོགས་པར་འཁྲུལ་ས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མ་ཕྱེད་ན་ནི་ཆོས་འདི་པ་དང་གཞན་པ་ཐུན་མོང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་ཀྱི་རྫོགས་རིམ་གྱི་གཙོ་བོར་འཛིན་པ་འོང་པས་ཞིབ་ཏུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྔར་བཤད་པའི་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐོབ་པ་དེས་གསལ་བ་དང་མི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མི་རྟོག་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་བསྐྱང་བར་བྱའམ་ཞེ་ན། འདི་འདྲ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པ་ནི། ཉོན་མོངས་འཇོམས་པའི་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་མ་སྐྱེས་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་ཇི་ཙམ་གོམས་ཀྱང་འདོད་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱང་སྤོང་མི་ནུས་ན། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེའི་ཕྱིར་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་སྤོང་བའི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་བགྲོད་པའི་ལྷག་མཐོང་དང༌། ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་རྩ་བ་ནས་སྤོང་བའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས་བགྲོད་པའི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ཡོད་ལ། སྔ་མ་ནི་ས་འོག་མ་ལ་རགས་པ་དང་གོང་མ་ལ་ཞི་བར་ལྟ་བའི་ཞི་རགས་ཀྱི་ རྣམ་པ་ཅན་དང༌། ཕྱི་མ་ནི་བདེན་བཞི་ལ་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ལྟ་བའི་སྒོམ་གཉིས་ཉན་སར་གསུངས་པའི་གཙོ་བོ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་རོལ་པ་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལམ་བསྒོམས་ནས་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་སྤོང་བ་དང༌། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་བདག་མེད་པའི་དོན་བསྒོམས་ནས་ཉོན་མོངས་རྩ་བ་ནས་སྤོང་བ་གང་ཡིན་ཡང་ཐོག་མར་སྔར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་དེ་ནི་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་གཞིར་དགོས་ལ། དེར་མ་ཟད་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གིས་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་བསྒྲུབ་དགོས་ཤིང༌། ཐེག་ཆེན་པ་ལ་ཡང་སྔགས་དང་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་ཞི་གནས་དེ་སྒྲུབ་དགོས་པས། ཞི་གནས་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལམ་བགྲོད་པའི་གཞིར་གལ་ཆེའོ། །སངས་རྒྱས་པ་ལ་ནི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ཀྱི་སྔ་མ་ནི་མེད་མི་རུང་མིན་ལ། ཕྱི་མ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྷག་མཐོང་ནི་མེད་མི་རུང་གི་ཡན་ལག་གོ །དེ་ཡང་སྔར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་སས་བསྡུས་པ་ཞིག་ཐོབ་ན། དེ་ཡན་ཆད་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནམ་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཞི་གནས་མ་ཐོབ་ཀྱང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་པས་འཁོར་བའི་འཆིང་བ་མཐའ་དག་ལས་གྲོལ་བའི་ཐར་པ་འཐོབ་ནུས་ལ། བདག་མེད་པའི་དེ་ཉིད་མ་རྟོགས་ཤིང་མ་བསྒོམས་ན་སྔར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷག་མཐོང་ གིས་ཅི་ཡང་མེད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་ཐམས་ཅད་སྤངས་པས་སྲིད་རྩེའི་སེམས་ཐོབ་ཀྱང་འཁོར་བ་ལས་མི་ཐར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བསྔགས་འོས་བསྔགས་བསྟོད་ལས། ཁྱོད་ཀྱི་ཆོས་ལ་མི་ཕྱོགས་པའི། །སྐྱེ་བོ་གཏི་མུག་གིས་ལྡོངས
Chinese
如果心想，获得了这样的等持，在五道的哪个阶段安立呢？以前 所说的，如果确定了无我之见没有颠倒，安立在见道上而修习的等持，那么能够安立在凡夫阶段的解脱道中。如果不是那样，而是守护的修习，那么，在《声闻地》中说：依靠此等持，也能成就具有寂止和胜观之相的，修习第一禅实际的世间道。因此，外道的仙人，以世间道使对无所有以下的地产生贪执和分离的那些人，也必须依靠此等持而行于更高的道，因此是内外二者的共同等持。此外，如果以没有颠倒地证悟无我的见解，以及很好地认识到一切存在的过患，从而厌离轮回，并且以寻求解脱的出离心所摄持，那么就成为解脱道。如果以菩提心所摄持，那么也成为大乘道。例如，即使是给予畜生一口食物的布施，以及守护一条戒律，如果以那个发心所摄持，也会依次成为解脱和一切智智之道的资粮，就像这样。然而，这里不是从被其他道所摄持的角度来观察是否行于解脱和一切智智之道，而是从等持它本身的体性的角度来观察行于哪个道。因此，对于没有忆念 和不作意的修习，以及名为无执的乐明无分别，有是否是安住于真如之义的空性修习两种情况，因此很好地区分非常重要。因为对于没有证悟真如之义的人来说，也很容易错认为证悟。如果没有像以前所说的那样区分，那么对于佛法内道和外道共同的等持，也会执着为无上瑜伽的圆满次第的主要部分，因此应当仔细观察。第二，如果心想，像那样获得了以前所说的不分别的作意等持，是否仅仅修习具有明分和不分别等特点的不分别呢？这
English
If one wonders, if one obtains such a samadhi, in which stage of the five paths should it be placed? As previously stated, if it is certain that the view of selflessness is not inverted, and the samadhi is cultivated by placing it on the path of seeing, then it can be placed on the path of liberation in the stage of ordinary beings. If it is not like that, but is a protected cultivation, then, in the Śrāvakabhūmi, it is said that even the worldly paths of contemplating the aspects of calm and insight that accomplish the actual basis of the first dhyana are accomplished by relying on this samadhi. Therefore, the hermits of non-Buddhists, those who, through worldly paths, cause attachment to and separation from the lower realms down to nothingness, must also rely on this to proceed to the higher path, so it is a common samadhi for both insiders and outsiders. Furthermore, if it is accompanied by a view that realizes selflessness without inversion, and by clearly understanding the faults of all existence, one becomes disillusioned with samsara, and if it is seized by the thought of renunciation that seeks liberation, then it becomes the path of liberation. If it is seized by the mind of enlightenment, then it also becomes the Mahayana path. For example, even the act of giving a handful of food to an animal, and guarding a single precept, if seized by that intention, will gradually become the accumulation of the path to liberation and omniscience, just like that. However, here we are not examining whether one goes on the path of liberation and omniscience from the perspective of being seized by another path, but rather we are examining which path one goes on from the perspective of the nature of the samadhi itself. Therefore, for the cultivation of non-remembrance and non-attention, and for the bliss-clarity-non-conceptuality named non-grasping, there are two possibilities: whether it is a meditation on emptiness that abides in the meaning of suchness or not, so it is very important to distinguish well. For even those who have not realized the meaning of suchness, it is very easy to mistake it for realization. If one does not distinguish as previously stated, then one will also cling to the samadhi common to Buddhists and non-Buddhists as the main part of the completion stage of Anuttarayoga, so one should examine it carefully. Secondly, if one wonders, having obtained the previously mentioned non-conceptual samadhi of attention, should one cultivate only that non-conceptuality with the characteristics of clarity and non-conceptuality, etc.? This
Chinese
生起奢摩他的禅定于相续中，是为了生起断除烦恼的胜观，因此依靠它而未生起胜观，那么禅定无论如何串习，也无法断除欲界的烦恼，何况断除一切烦恼呢？因此必须修习胜观。胜观也有两种，一是通过断除烦恼现行的世间道而行的胜观，一是通过从根本上断除烦恼种子的出世间道而行的胜观。前者是观察下地粗重、上地寂静的寂静粗重之相，后者是观察四谛中无常等十六行相的修法。经论中所说的主要就是证悟人无我的见解。这样，外道修习寂静粗重之相的道从而断除烦恼现行，内道佛教徒修习无我之义从而从根本上断除烦恼，无论是哪一种，首先之前所说的奢摩他都是内外两种瑜伽士断除烦恼的基础，不仅如此，大小乘两种瑜伽士无论哪一种都必须修习禅定，大乘行者中，密宗和显宗的瑜伽士也都需要修习奢摩他，因此，奢摩他是一切瑜伽士行道的根本，非常重要。对于佛教徒来说，两种胜观中的前者不是不可或缺的，而后者证悟无我的胜观是不可或缺的支分。如果获得了之前所说的奢摩他，即以初禅近分地所摄的奢摩他，即使没有获得其以上的禅定或者无色界的奢摩他，也能依靠它修习胜观，从而获得从轮回的一切束缚中解脱的解脱果位。如果没有证悟和修习无我的真如，那么即使依靠之前所说的奢摩他，以及依靠它而获得的世间胜观，断除了无所有处以下的所有的烦恼现行，获得了有顶天的心，也无法从轮回中解脱。如《赞应赞》中所说： 不趋向于您的法的 众生被愚痴所蒙蔽。
English
Generating Samatha meditation in the continuum is for the sake of generating Vipassana that destroys afflictions. Therefore, if Vipassana is not generated by relying on it, then no matter how accustomed one becomes to that Samatha, one will not be able to abandon the afflictions of the desire realm, let alone abandon all afflictions. Therefore, Vipassana must be cultivated. There are two types of Vipassana: one that proceeds through the worldly path of abandoning manifest afflictions, and one that proceeds through the transcendental path of abandoning the seeds of afflictions from the root. The former is the aspect of tranquility and coarseness, viewing the lower ground as coarse and the upper ground as peaceful. The latter is the practice of viewing the four truths with the sixteen aspects of impermanence, etc. The main point mentioned in the scriptures is the view of realizing the selflessness of the person. Thus, whether non-Buddhists cultivate the path of the aspect of tranquility and coarseness to abandon manifest afflictions, or Buddhists cultivate the meaning of selflessness to abandon afflictions from the root, the previously mentioned Samatha is the basis for both internal and external yogis to abandon afflictions. Moreover, both the Great and Small Vehicle yogis must cultivate Samatha. Even among Mahayana practitioners, all yogis of Tantra and Paramita Vehicle must cultivate Samatha. Therefore, this Samatha is the basis for all yogis to traverse the path, and it is very important. For Buddhists, the former of the two Vipassanas is not indispensable, but the latter Vipassana, which realizes selflessness, is an indispensable limb. If one obtains the previously mentioned Samatha, which is included in the preparatory stage of the first Dhyana, even if one does not obtain the Dhyana above it or the formless Samatha, one can rely on it to cultivate Vipassana and thus attain liberation from all the bonds of Samsara. If one does not realize and cultivate the selflessness of suchness, then even if one relies on the previously mentioned Samatha and the worldly Vipassana obtained from it, and abandons all manifest afflictions up to the realm of nothingness, and obtains the mind of the peak of existence, one will not be liberated from Samsara. As it is said in "Praise Worthy of Praise": Those beings who do not turn to your Dharma are deluded by ignorance.