Tibetan
གཅོད་དང་བཅས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཤིན་སྦྱངས་རྫོགས་པར་ཐོབ་མ་ཐོབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཞི་གནས་ཐོབ་མ་ཐོབ་ ཏུ་བསྟན་པ་དང༌། ཤིན་སྦྱངས་རྫོགས་པར་ཐོབ་ནས་ཞི་གནས་འགྲུབ་ལུགས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སེམས་དགུ་པ་བྱིང་རྒོད་ཕྲ་མོ་དང་བྲལ་བར་ཐུན་རིང་པོ་སྐྱོང་ནུས་ཤིང༌། དེ་ཡང་དྲན་ཤེས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྟེན་པའི་འབད་རྩོལ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འཇུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་ན་ཞི་གནས་ཐོབ་པ་ཡིན་ནམ་མིན་སྙམ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ཐོབ་པ་ལ་ཤིན་སྦྱངས་ཐོབ་མ་ཐོབ་གཉིས་སུ་ཡོད་པས་ཤིན་སྦྱངས་མ་ཐོབ་ན་ཞི་གནས་རྗེས་མཐུན་པ་ཡིན་གྱི། ཞི་གནས་དངོས་མིན་ཏེ། དགོངས་འགྲེལ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཇི་སྲིད་དུ་སེམས་ལ་དམིགས་པའི་སེམས་ནང་དུ་ཡིད་ལ་བགྱིད་པ་ན་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མ་ཐོབ་པ་དེའི་བར་དུ་ཡིད་ལ་བགྱིད་པ་དེ་ལ་ཅི་ཞེས་བགྱི། བྱམས་པ། ཞི་གནས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞི་གནས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མོས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། མདོ་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། དེ་གོམས་པ་ལས་འདུ་མི་བྱེད། །དེ་ནས་དེ་ཡི་ལུས་དང་སེམས། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཆེ་ཐོབ་ནས། །ཡིད་ལ་བྱེད་དང་བཅས་ཞེས་བྱ། །ཞེས་ཏེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་སྐབས་འདིར་ཞི་གནས་སོ། །སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ལྟར་ཞི་གནས་གོམས་པར་བྱས་པ་དེའི་ལུས་དང་སེམས་གང་གི་ཚེ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པར་གྱུར་པ་དང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་ལ་སེམས་དབང་དུ་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསལ་ བར་གསུངས་སོ། །ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་ལས་ཀྱང༌། འདི་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཅིག་པུ་དབེན་པར་གནས་བཅས་ལ་ཇི་ལྟར་བསམ་པའི་དོན་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་སྤངས་ནས་སེམས་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་ལན་མང་དུ་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དུ་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་ཞི་གནས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མ་སྐྱེས་པའི་གོང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ས་གང་གིས་བསྡུས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདོད་པའི་སས་བསྡུས་སོ། །དེ་ལ་དེ་འདྲ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཡོད་ཀྱང་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་ས་ཡིན་གྱི་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ས་ཞེས་མི་འཇོག་པ་ནི། འགྱོད་པ་མེད་པ་དང་དགའ་བདེ་མཆོག་དང་ཤིན་སྦྱངས་ཀྱིས་མ་
Chinese
是带间断的。第一部分分二：从是否获得圆满轻安的角度，显示是否获得寂止；以及显示获得圆满轻安后，成就寂止的方式。第一部分是：如前所说，第九心远离微细的沉掉，能够修持长时，并且不依赖于恒常忆念的精勤努力，自然而然地进入，如果获得这样的等持，是否获得寂止呢？如果这样想，获得此等持，有获得和未获得轻安两种情况，如果未获得轻安，则是随顺寂止，但不是真正的寂止。如《解深密经》中说：“世尊，菩萨于其心内，乃至未得身心轻安，作意思惟，当名何等？慈氏，非为寂止，是随顺寂止相似作意，应如是说。”又如《经庄严论》中说：“彼串习故不散乱，尔时彼之身与心，获得极大轻安已，说名作意及俱行。”即作意在此处是寂止。如《修次第中篇》中说：“如是修习寂止，彼之身与心，于何时获得轻安，以及如所欲地心能自在缘于所缘，于彼时当知寂止成就。”明白地这样说了。如《般若波罗蜜多教授》中也说：“于此菩萨独自于寂静处，如所思之义作意，舍离意之言说，多次于心性如是显现而作意，乃至身与心未生起轻安之间，是随顺寂止之作意，何时生起，彼时是寂止。”这样说了。那么，未生起轻安之前的等持，是属于哪个地呢？是属于欲界。因为彼处有那样的专注一境之心，但不是安住于等持的地，不称为安住于等持的地，是因为没有无悔、喜乐、殊胜和轻安。
English
It is with interruption. The first part has two: From the perspective of whether or not perfect pliancy is attained, it shows whether or not calm abiding is attained; and it shows how calm abiding is accomplished after perfect pliancy is attained. The first part is: As previously explained, the ninth mind is free from subtle sinking and excitement, able to practice for a long time, and without relying on the effort of constant mindfulness, it spontaneously enters. If such samadhi is attained, is calm abiding attained or not? If you think like this, there are two situations for attaining this samadhi: having attained pliancy and not having attained pliancy. If pliancy is not attained, it is in accordance with calm abiding, but it is not actual calm abiding. As it says in the *Sandhinirmocana Sutra*: "World Honored One, until when the bodhisattva has not attained physical and mental pliancy within his mind, what is it called when he contemplates? Maitreya, it is not calm abiding, it is contemplation similar to being in accordance with calm abiding, it should be said like that." Also, as it says in the *Ornament of the Sutras*: "Because of his familiarity, he is not distracted. Then, when his body and mind have attained great pliancy, it is called contemplation and co-occurring." That is, contemplation here is calm abiding. As it says in the *Middle Stages of Meditation*: "Having practiced calm abiding in this way, when his body and mind attain pliancy, and when his mind is able to freely abide on the object as desired, at that time it should be known that calm abiding is accomplished." It is clearly stated like this. As it also says in the *Instructions on the Perfection of Wisdom*: "Here, a bodhisattva alone in a solitary place contemplates the meaning as he has thought, abandoning the speech of the mind, he contemplates the nature of the mind appearing in that way many times, until physical and mental pliancy have not arisen, it is contemplation in accordance with calm abiding, and when it arises, that is calm abiding." It is said like this. So, to which realm does the samadhi before pliancy has arisen belong? It belongs to the desire realm. Because there is such a one-pointed mind there, but it is not a realm of abiding in equanimity, it is not called a realm of abiding in equanimity, because there is no freedom from regret, joy, bliss, and pliancy.
Tibetan
བསྒྲུབས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་པར་སའི་དངོས་གཞི་ལས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤིན་སྦྱངས་མ་ཐོབ་ན་དྲན་པ་ནར་མར་མ་བསྟེན་ཡང་སེམས་མི་རྟོག་པར་རང་ཤུགས་ཀྱིས་འགྲོ་ཞིང་དེ་ཡང་འགྲོ་འཆག་ཉལ་འདུག་གི་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དང་འདྲེ་ཐུབ་པ་ལྟར་སྣང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་འདོད་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་ཞི་གནས་དངོས་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཤིན་སྦྱངས་ཐོབ་ལུགས་དེ་ཅི་འདྲ་ཞིག་ཡིན། དེ་ཐོབ་ནས་ཞི་གནས་སུ་འགྲོ་ལུགས་ཀྱང་ཇི་འདྲ་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་ལ་ཤིན་སྦྱངས་ནི་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་གང་ཞེ་ ན། ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུན་གཅོད་པའི་ཕྱིར་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་དེ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་ལས་ཅན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ལུས་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ནི་ལུས་སེམས་དགེ་བའི་བྱ་བ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་འདོད་དུ་བཀོལ་དུ་མི་རུང་བ་ཡིན་ལ། དེའི་གཉེན་པོ་ལུས་སེམས་ཤིན་སྦྱངས་ནི་ལུས་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་གཉིས་དང་བྲལ་བས་ལུས་སེམས་དགེ་བའི་བྱ་བ་ལ་བཀོལ་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་ལས་སུ་རུང་བའོ། །དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ལ་དགའ་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་ཅིང༌། ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པའི་ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ལ་རྩོལ་བ་ན་ལུས་ལྕི་བ་སོགས་ཀྱི་ལས་སུ་མི་རུང་བ་དང་བྲལ་ནས་ལྡང་བ་ཡང་བ་ནི་ལུས་ལས་རུང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ལ་དགའ་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་བྱེད་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དུ་རྩོལ་བ་ན། སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་གཏོད་པ་ལ་དགའ་མགུར་འཇུག་ཏུ་མི་རུང་བ་དང་བྲལ་ནས། སེམས་དམིགས་པ་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་ནི་སེམས་ལས་རུང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ཡང་སློབ་དཔོན་བློ་བརྟན་གྱིས། དེ་ལ་ལུས་ལས་སུ་རུང་བ་ནི། ལུས་ཀྱི་རང་གི་བྱ་བ་རྣམས་ལ་ལྡང་བ་ཡང་བ་གང་ལས་འབྱུང་བའོ། །སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ནི་ཡང་དག་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་སེམས་ཀྱི་སིམ་པ་དང་ཡང་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་དང་ལྡན་ན་དམིགས་པ་ལ་ ཐོགས་པ་མེད་པར་འཇུག་པས་དེའི་ཕྱིར་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། མདོར་ན་ཤིན་སྦྱངས་ཐོབ་ན་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ལ་རྩོལ་བར་འདོད་ཀྱང༌། ལས་ལ་ངན་རང་གི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པ་ལྟར་མཚེར་སྣང་གིས་འཇུག་པར་དཀའ་བའི་ལུས་སེམས་ལས་སུ་མི་རུང་བ་ལོག་ནས་ལུས་སེམས་ཤིན་ཏུ་བཀོ
Chinese
如是已成之理，于地之实事中已说。如是，若未得轻安，虽不恒常依止忆念，然心亦不作意而自生，且彼亦如能与行住坐卧之一切威仪相混杂般之等持，乃名欲心一境性，而非真止。二者：若尔，得轻安之理为何？得彼后入于止之理亦如何耶？如是思之，彼轻安者，于《摄类学》中云：何为极调柔耶？谓为断除身心之粗重诸过失之故，身心堪能性也，乃为遣除一切障碍之业者。如是。身心之粗重者，谓身心于善业之事，不能随欲而用也。彼之对治身心轻安者，谓离身心之二粗重，故身心于善业之事，用之极为堪能也。又于断除烦恼之喜乐中作梗，且成为烦恼一方之身体粗重，于断除烦恼而精进时，身体沉重等不堪能性已除，而生起轻快，乃为身堪能也。如是，于断除烦恼之喜乐中作梗，且成为烦恼一方之心之粗重，于断除烦恼之故而精进时，心于善之所缘而安住之喜乐不能入，已除彼，而心于所缘无碍而入，乃为心堪能也。如是，学问智者云：彼中身堪能者，谓身之自性作用诸事，生起轻快者也。心堪能者，谓于如理作意而入之心之轻安，及转为轻快之因，心所生之异法者，谓与彼相合，则于所缘无碍而入，故彼为心堪能也。如是说。总而言之，若得轻安，虽欲于断除烦恼而精进，然如恶人入于自性作用之事般，难以猛利而入之身心不堪能已除，而身心极为堪
English
As it has been accomplished, it is said in the reality of the ground. Thus, if one has not attained pliancy, even if one does not constantly rely on mindfulness, the mind will spontaneously arise without conceptualization, and that samadhi, which seems to be able to mingle with all the activities of walking, standing, sitting, and lying down, is called one-pointedness of desire, but it is not true calm abiding. Secondly, what is the way to attain pliancy? And how does one enter calm abiding after attaining it? Thinking like this, pliancy is defined in the Compendium of Topics: What is extreme pliancy? It is the ability of body and mind to cut off the continuum of the afflictions of body and mind, and it is the action of removing all obscurations. So it is. The afflictions of body and mind are the inability to use body and mind as one wishes for virtuous deeds. The antidote to this, the pliancy of body and mind, is the extreme ability to use body and mind for virtuous deeds because it is free from the two afflictions of body and mind. Moreover, it obstructs the joy of abandoning afflictions, and when the physical affliction, which has become a part of afflictions, strives to abandon afflictions, the inability of the body to be heavy, etc., is removed, and lightness arises, which is physical pliancy. Similarly, it obstructs the joy of abandoning afflictions, and when the mental affliction, which has become a part of afflictions, strives to abandon afflictions, the joy of the mind abiding on a virtuous object cannot enter, and when that is removed, the mind enters the object without obstruction, which is mental pliancy. Thus, the learned scholar said: Among them, physical pliancy is the lightness that arises from the activities of the body's own nature. Mental pliancy is the pliancy of the mind that enters into correct attention, and the cause of becoming light, which is a different phenomenon arising from the mind, is that when it is combined with that, it enters the object without obstruction, therefore it is called mental pliancy. So it is said. In short, if one attains pliancy, even if one wants to strive to abandon afflictions, the inability of body and mind to enter fiercely, like an evil person entering into the activities of one's own nature, is removed, and the body and mind become extremely