Tibetan
ལ་སྔོན་དུ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་རྩོལ་བས་ན་རེ་བསྟེན་ན། བྱིང་རྒོད་སོགས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་བར་གཅོད་མི་ནུས་པར་ཐུན་རིང་པོ་འཁྱོངས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞིག་སྐྱེ་དགོས་ལ་དེ་ཡང་སེམས་བརྒྱད་པ་ཡིན་ཏེ་འདི་དང་དགུ་པ་གཉིས་བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་བར་གཅོད་མི་ནུས་པར་འདྲ་ཡང༌། འདི་ལ་དྲན་ཤེས་བར་མ་ཆད་དུ་བསྟེན་དགོས་པས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའམ་འབད་རྩོལ་དང་བཅས་པ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་སྐྱེ་བ་ལ་བྱིང་རྒོད་སོགས་ཕྲ་མོ་ཡང་སྐྱེས་ཙམ་ནས་དང་དུ་མི་ལེན་པར་འགོག་པ་ཞིག་དགོས་པས་སེམས་བདུན་པ་དགོས་སོ། །དེ་སྐྱེ་བ་ལ་རྣམ་རྟོག་དང་ཉེ་ཉོན་གྱིས་གཡེང་བ་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་ཤེས་ནས་དེ་དག་ལ་མི་འཕྲོ་བར་བྱ་ར་བྱེད་ པའི་ཤེས་བཞིན་སྟོབས་ལྡན་དགོས་པས་སེམས་ལྔ་པ་དང་དྲུག་པ་དགོས་ཏེ། དེ་གཉིས་ཤེས་བཞིན་སྟོབས་སུ་གྱུར་བས་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲ་བ་དེ་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་དམིགས་པ་ལས་ཡེངས་ན་ཡང་དམིགས་པ་མྱུར་དུ་དྲན་པ་དང༌། དང་པོ་ནས་དམིགས་པ་ལས་གཡེང་བར་མི་བྱེད་པའི་དྲན་པ་དགོས་པས་སེམས་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དགོས་ཏེ། དེ་གཉིས་ནི་དྲན་པ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་ཐོག་མར་སེམས་དམིགས་པ་ལ་འདོགས་པ་དང་བཏགས་པ་དེའི་རྒྱུན་མི་གཡེང་བ་དགོས་པས་སེམས་དང་པོ་གཉིས་སྔོན་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མདོར་བསྡུ་ན་དང་པོར་གདམས་ངག་ཐོས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ལ་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་ཚུལ་ལེགས་པར་བྱ། དེ་ནས་དེ་ལྟར་བཞག་པ་དེ་ཡང་ཡང་བསམས་ལ་རྒྱུན་ཅུང་ཟད་མཐུད་ཐུབ་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱུན་བསྐྱང༌། དེ་ནས་དྲན་པ་ཉམས་ནས་གཡེངས་ན་མྱུར་དུ་བསྡུ་ལ་དམིགས་པ་བརྗེད་པ་མྱུར་དུ་དྲན་པ་དང༌། དེ་ནས་ཀྱང་དྲན་པ་ཤུགས་ཅན་བསྐྱེད་ལ། དང་པོ་ནས་དམིགས་པ་ལས་མི་ཡེངས་པའི་དྲན་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད། དྲན་པ་སྟོབས་ཅན་གྲུབ་པ་དང་དམིགས་པ་ལས་གཞན་དུ་གཡེང་བའི་བྱིང་རྒོད་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་བྱ་ར་བྱེད་པའི་ཤེས་བཞིན་དྲག་པོ་བསྐྱེད། དེ་ནས་བརྗེད་ངས་ཕྲ་མོས་གཡེངས་ན་ཡང་དེ་མ་ཐག་རིག་ནས་རྒྱུན་གཅོད་པ་དང༌། བཅད་ནས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་བར་མ་བཅད་པའི་རྒྱུན་ཇེ་ རིང་དུ་གཏོང་བའི་རྩོལ་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད། དེ་སྐྱེས་པ་ན་འབད་ནས་བསྒོམས་པས་གོམས་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་ནས་འབད་རྩོལ་མེད་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འགྲོ་བའི་སེམས་དགུ་པ་འགྲུབ་བོ། །དེས་ན་སེམས་དགུ་པ་མ་ཐོབ་པའི་གོང་དུ་རྣལ་འབྱོར་པས་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇོག་པའི་རྩོལ་བ་ཕར་བྱ་དགོས་ལ། སེམས་དགུ་པ་ཐོབ་ནས་ཆེད་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་རྩོལ་བ་མ་བྱས་ཀྱང་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཧྲིལ་ཧྲིལ་འགྲོའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་དགུ་པ་འདི་ཐོབ་ཀྱང་ཤིན་སྦྱངས་མ་ཐོབ་ན་འོག་ནས་འཆད་པ་ལྟར། ད་དུང་ཞི་གནས་ཐོབ་པར་ཡང་མི་འཇོག་ན་ལྷག་མཐོང་ཐོབ་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས།གསུམ་པ་ནི། ཉན་ས་ལས། སེམས་གནས་དགུ་ལ་ཡིད་བྱེད་བཞི་ཡོད་པར་བཤད་པ་ལྟར་བཤད་ན། སེམས་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་དུས་སུ་འབད་པས་བསྒྲིམ་དགོས་པས་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་དང༌། དེ་ནས་སེམས་ལྔའི་སྐབས་སུ་ནི་བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་བར་དུ་བཅད་ནས་ཐུན་རིང་པོ་སྐྱོང་མི་ནུས་པས་སྐབས་སུ་ཆད་ཅིང་འཇུག་པ་དང༌། དེ་ནས་སེམས་བརྒྱད་པ་ལ་ནི་བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་བར་གཅོད་མི་ནུས་པར་ཐུན་རིང་པོ་སྐྱོང་ཐུབ་པས་སྐབས་སུ་ཆད་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་དང༌། དེ་ནས་སེམས་དགུ་པ་ལ་ནི་བར་ཡང་མི་ཆད་ཅིང་རྩོལ་བ་ཡང་རྒྱུན་པར་བསྟེན་མི་དགོས་པས་རྩོལ་བ་མེད་པར་འཇུག་པའི་ཡིད་བྱེད་འཇོག་གོ །འོ་ན་སེམས་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཆད་ཅིང་འཇུག་པ་ཡོད་ལ་སེམས་བར་པ་ལྔའི་སྐབས་སུ་ཡང་སྒྲིམ་དགོས་པ་ཡོད་པ་ལ། དང་པོ་གཉིས་ ལ་ཆད་ཅིང་འཇུག་པའི་ཡིད་བྱེད་ཡོད་པར་མི་འཆད་པ་དང༌། བར་པ་ལྔ་ལ་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པའི་ཡིད་བྱེད་ཡོད་པར་མི་འཆད་པ་ཅི་ཞེ་ན། སེམས་དང་པོ་གཉིས་ལ་ནི་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འགྲོ་བ་དང་དེར་མི་འགྲོ་བ་གཉིས་ཕྱི་མ་ཆེས་རིང་ལ། བར་པ་ལྔ་ལ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་ཆེས་རིང་བས་ཕྱི་མ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་བཅད་པའི་ཐ་སྙད་མཛད་ལ། སྔ་མ་ལ་མ་མཛད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀ་ལ་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་ཡོད་པར་འདྲ་མོད་ཀྱང་སྐབས་སུ་ཆད་ཅིང་འཇུག་པ་ཡོད་མེད་མི་འདྲ་བས། བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་ཡོད་པའི་ཡིད་བྱེད་དུ་སེམས་ལྔ་པོ་དེ་མ་བཞག་གོ །དེ་ཡང་ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། རྒྱུན་མི༌འཆད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། །བསམ་གཏན་བསྒྲུབ་ལ་བརྩོན་པར་བྱ། །ཡང་དང་ཡང་ཞིང་ངལ་སོ་ན། །གཙུབས་པས་མེ་ཕྱིན་མི་འགྱུར་ཏེ། །རྣལ་འབྱོར་ཚུལ་ལའང་དེ་བཞིན་དུ། །ཁྱད་པར་མ་ཐོབ་གཏང་མི་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསྒྲུབ་བོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ། ཞི་གནས་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པའི་ས་མཚམས་བསྟན་པ། ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན་པ། ཁྱད་པར་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དངོས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ། ཡིད་བྱེད་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་དོགས་
Chinese
如果先前以忆念和正知努力修持，就能生起一种不会被沉没、掉举等违品所中断，能够维持长久的等持，而这也就是第八识。这第八识和第九识，在不会被沉没、掉举等等持的违品所中断这一点上是相同的。但是，因为这个（第八识）需要不间断地依靠忆念和正知，所以被称为现行作意或者有勤作意。为了生起它，需要阻止沉没、掉举等细微的现象，所以需要第七识。为了生起它，需要认识到被分别念和近烦恼所扰乱的过患，从而不被它们所引诱，需要具有警戒守护的正知力量，所以需要第五识和第六识。因为这两个（第五识和第六识）是通过正知力量来成就的。为了生起像那样的（等持），如果从所缘境上散乱，也要迅速忆念起所缘境，并且需要从一开始就不从所缘境上散乱的忆念，所以需要第三识和第四识。因为这两个（第三识和第四识）是由那两个忆念来成就的。为了生起它，首先需要将心安住在所缘境上，并且需要不散乱地保持安住的相续，所以最初的两个识是先前生起的。这样，总而言之，首先要跟随听闻的教言，好好地进行安住心的方法。然后，对于那样安住的方法，也要反复地思维，通过能够稍微延续相续的方式来延长相续。然后，如果忆念减弱而散乱，就要迅速地收摄，如果忘记了所缘境，就要迅速地忆念。然后，也要生起强烈的忆念，并且生起从一开始就不从所缘境上散乱的忆念力量。在忆念力量成就之后，通过见到从所缘境上向外散乱的沉没、掉举等过患，从而生起警戒守护的猛利正知。然后，即使被细微的遗忘所扰乱，也要立即察觉到，从而断绝相续，并且在断绝之后，生起不被违品所中断，使相续越来越长的努力力量。当它生起时，通过努力修习，习惯成自然，从而成就无需努力就能进入等持的第九识。因此，在没有获得第九识之前
English
If one relies on diligence with mindfulness and awareness, then one must generate a samadhi that is not interrupted by adverse factors such as sinking and excitement, and that can be maintained for a long time, and that is the eighth consciousness. The eighth and ninth consciousnesses are similar in that they cannot be interrupted by adverse factors of samadhi such as sinking and excitement. However, because this (eighth consciousness) requires continuous reliance on mindfulness and awareness, it is called manifest activity or effortful activity. In order to generate it, it is necessary to prevent even subtle phenomena such as sinking and excitement from arising, so the seventh consciousness is needed. In order to generate it, one needs to recognize the faults of being distracted by conceptual thoughts and near afflictions, and thus not be tempted by them, and one needs to have the power of awareness to guard against them, so the fifth and sixth consciousnesses are needed. Because these two (fifth and sixth consciousnesses) are accomplished by becoming the power of awareness. In order to generate such a (samadhi), if one wanders from the object of focus, one must quickly remember the object of focus, and one must have mindfulness that does not wander from the object of focus from the beginning, so the third and fourth consciousnesses are needed. Because these two (third and fourth consciousnesses) are accomplished by those two mindfulnesses. In order to generate it, one must first fix the mind on the object of focus, and one must maintain the continuity of that fixation without distraction, so the first two consciousnesses arise first. Thus, in short, one must first follow the instructions one has heard and properly practice settling the mind. Then, one must repeatedly contemplate that settled state and extend the continuity by being able to maintain it for a short time. Then, if mindfulness weakens and one becomes distracted, one must quickly gather oneself, and if one forgets the object of focus, one must quickly remember it. Then, one must also generate strong mindfulness, and generate the power of mindfulness that does not wander from the object of focus from the beginning. Once the power of mindfulness is accomplished, one must generate fierce awareness that guards against the faults of sinking, excitement, and so on, which distract one from the object of focus, by seeing those faults. Then, even if one is distracted by subtle forgetfulness, one must immediately recognize it and cut off the continuity, and after cutting it off, generate the power of effort to lengthen the continuity without being interrupted by adverse factors. When that arises, by diligently practicing, habit becomes second nature, and thus the ninth consciousness, which enters samadhi without effort, is accomplished. Therefore, before obtaining the ninth consciousness
Chinese
瑜伽行者需要努力将心安住在禅定中。获得第九心之后，即使不特意努力安住，心也会自然而然地进入禅定。即使获得了这样的第九心，如果没有获得轻安，正如后面所讲的那样，仍然不能安住于寂止，更不用说获得胜观了。第三，如果按照《声闻地论》所说，九住心有四种作意，那么，在最初两个心的阶段，需要努力控制，因此是控制而入；然后，在第五心的阶段，由于掉举和昏沉的干扰，不能维持长时间的禅修，因此是间断而入；然后，在第八心时，掉举和昏沉不能中断，能够维持长时间的禅修，因此是无间断而入；然后，在第九心时，既不会中断，也不需要持续努力，因此是无功用而入的作意。那么，在最初两个心的阶段，有间断而入，而在中间五个心的阶段，也有控制的必要。为什么不讲最初两个心有间断而入的作意，而中间五个心没有控制而入的作意呢？因为最初两个心，心进入禅定的时间和不进入禅定的时间相比，后者非常长；而中间五个心，安住于禅定的时间非常长，因此后者才被称作禅定的间断，而前者没有这样称呼。因此，虽然两者都有控制而入，但间断而入的有无不同，所以没有将这五个心放在有控制而入的作意中。正如《摄波罗蜜多论》所说：不间断瑜伽者，应勤修禅定，再三疲劳时，摩擦火不生，瑜伽之理亦如是，未得殊胜不应舍。如是修习。第三有三：指示成就寂止与未成就寂止的界限，总的指示依靠寂止而修道的方式，特别的指示世间道的修道方式。第一有二：指示真实的意义，与作意相应的征相疑惑。
English
A yogi needs to strive to settle the mind in samadhi. After attaining the ninth mind, even without deliberately striving to settle, the mind will naturally enter samadhi. Even if one attains such a ninth mind, if one has not attained pliancy, as will be explained later, one still cannot abide in tranquility, let alone attain insight. Third, if we explain according to the explanation in the Śrāvakabhūmi that there are four types of attention for the nine abidings of the mind, then, in the stage of the first two minds, one needs to control with effort, therefore it is entering with control; then, in the stage of the five minds, because of the interruption of excitement and dullness, one cannot maintain a long session of meditation, therefore it is entering intermittently; then, in the eighth mind, excitement and dullness cannot interrupt, and one can maintain a long session of meditation, therefore it is entering without interruption; then, in the ninth mind, there is neither interruption nor the need to constantly exert effort, therefore it is the attention of entering without effort. Then, in the stage of the first two minds, there is intermittent entering, and in the stage of the middle five minds, there is also the necessity of control. Why is it not said that the first two minds have the attention of intermittent entering, and the middle five minds do not have the attention of entering with control? Because for the first two minds, compared to the time the mind enters samadhi and the time it does not enter samadhi, the latter is very long; while for the middle five minds, the time abiding in samadhi is very long, therefore the latter is called the interruption of samadhi, while the former is not called that. Therefore, although both have entering with control, the presence or absence of intermittent entering is different, so these five minds are not placed in the attention of having entering with control. As the Compendium of Perfections says: The yogi who does not interrupt should diligently cultivate meditation. When tired again and again, rubbing does not produce fire. The principle of yoga is also like this, one should not abandon it without attaining distinction. Thus, one should practice. The third has three parts: indicating the boundary between achieving tranquility and not achieving tranquility, generally indicating the way to progress on the path based on tranquility, and especially indicating the way to progress on the mundane path. The first has two parts: indicating the actual meaning, and doubts about the signs associated with attention.