Tibetan
དེ་ལྟར་ཡང་མདོ་སྡེ་དགོངས་འགྲེལ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཇི་སྲིད་དུ་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་ཇི་ལྟར་ལེགས་པར་བསམས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་ནང་དུ་ཡིད་ལ་བགྱིད་པའི་ཡིད་ལ་བགྱིད་པ་དེ་ལ་ཅི་ཞེས་བགྱི། བྱམས་པ། ལྷག་མཐོང་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷག་མཐོང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མོས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་ ལས་ཀྱང༌། དེས་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཐོབ་པ་དེ་ཉིད་ལ་གནས་ཏེ། ཇི་ལྟར་བསམས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པས་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དུ་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མ་སྐྱེས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ནི་ལྷག་མཐོང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དང་ཟུང་འབྲེལ་དུ་འགྱུར་ཚུལ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་ལ་དམིགས་པ་རྣམས་དང་འདྲ་བར་གསུངས་སོ། །ཤིན་སྦྱངས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ཐུབ་ན་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའང་དེས་འདྲེན་པར་ནུས་པས་ན། སོ་སོར་རྟོག་པའི་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་རྩེ་གཅིག་པ་འདྲེན་པ་འདི་ནི་ཞི་གནས་གྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཞི་གནས་ལེགས་པར་གྲུབ་པ་ཞིག་གིས་དཔྱད་སྒོམ་བྱས་པས་ཀྱང་ཞི་གནས་ཀྱི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་བ་ཡོད་པས། སོ་སོར་རྟོག་པའི་དཔྱད་སྒོམ་བྱས་ན་གནས་ཆ་ཆུང་ངུ་འགྲོའོ་སྙམ་དུ་མི་བཟུང་ངོ་། །ཇི་ལྟ་བ་ལ་དམིགས་པའི་འཇོག་སྒོམ་དང་དཔྱད་སྒོམ་བྱེད་པའི་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་འགྲོ་མི་འགྲོའི་ཚད་ནི། བདག་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི་ལྟ་བ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་མ་ནོར་བའི་གོ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་རྙེད་ནས་དེ་ལ་དམིགས་ཏེ་བསྒོམ་པ་ཡིན་མིན་གྱིས་འབྱེད་དགོས་ཀྱི། གཞན་གང་གིས་ཀྱང་འབྱེད་པར་མི་ནུས་སོ། །ཇི་འདྲས་འབྱེད་པར་མི་ནུས་སྙམ་ན། བསྒོམས་པས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་སྣང་བ་རགས་པ་རྣམས་འགགས་ནས། ནམ་མཁའ་གཡའ་དག་པ་ལྟ་བུ་ལ་སེམས་རིག་ཅིང་གསལ་ལ་དྭངས་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་མར་མེ་རླུང་གིས་མ་བསྐྱོད་པ་ལྟ་བུ་རིང་དུ་གནས་པ་དང༌། ཕྱི་དང་ནང་གི་ཡུལ་སྣང་རྣམས་ཡིད་ངོ་ན་འཇའ་ཚོན་ནམ་དུ་བ་སྲབ་མོའི་རྣམ་པ་འདྲ་བར་འཆར་ཞིང་དེ་ལ་རིང་དུ་གནས་པ་དང༌། ཡིད་ཤེས་ཀྱི་ངོ་ན་བཟུང་བའི་ཡུལ་དུ་གང་འཆར་བ་
Chinese
如是，在《解深密经》中说：“世尊，菩萨在未获得身心轻安之前，对于如何善思之法，以三摩地之行境，于内作意之作意，称作什么呢？”慈氏（弥勒菩萨），不是胜观，应说是与胜观随顺的胜解和合。又，《般若波罗蜜多教授》中也说：彼安住于已获得身心轻安之时，当以胜解，个别观察如其所思之义，于内三摩地之影像行境。未生起身心轻安之前，是与胜观随顺之作意，生起之时则是胜观。如是宣说。如所有性所缘之奢摩他和毗钵舍那双运之理，也如所有性所缘般宣说。若能以轻安之力自主引生，则亦能以此引生心一境性。因此，以个别观察之观察修，自主引生一境性，是成就奢摩他的功德。如是，善成奢摩他者，以观察修亦能成为奢摩他之助伴。因此，不应认为修习个别观察之观察修，会令住分减损。以如所有性为所缘之止修和观修，修习毗钵舍那是否成立之标准是，于二无我之见解，获得任何一种无谬之清净理解后，以彼为所缘而修习与否来区分，其他任何方式皆不能区分。若问如何不能区分，则答：修习时，境与有境二者显现之粗显现相止息后，如晴朗虚空般，心具明、澄、清之特点，如无风之灯般长久安住，内外之境相，于意前如彩虹或薄雾般显现，并于此长久安住，于意识前，所取境显现任何之相
English
Thus, in the Samdhinirmocana Sutra, it is said: "Lord, until the Bodhisattva attains the complete pliancy of body and mind, what is the name for the mental engagement that, with the object of concentration, inwardly engages with those dharmas that have been well considered?" Maitreya, it is not Vipassanā, but it should be said to be endowed with faith and agreement that is in accordance with Vipassanā. Also, in the Prajñāpāramitā Upadesha, it is said: "When one abides in the state of having attained complete pliancy of body and mind, one should individually examine with faith the meaning of what has been considered, with the object of the image of concentration within. Until the complete pliancy of body and mind arises, it is mental engagement in accordance with Vipassanā, and when it arises, it is Vipassanā." Thus it is said. The manner in which Samatha and Vipassanā, which take as their object the suchness of things, become united, is also taught in the same way as those that take as their object the reality of things. If pliancy can be drawn forth by its own power, then it can also draw forth single-pointedness of mind. Therefore, drawing forth single-pointedness by one's own power through analytical meditation is a quality of having accomplished Samatha. Thus, if one who has well accomplished Samatha engages in analytical meditation, it can also become an aid to Samatha. Therefore, one should not think that engaging in analytical meditation will diminish the abiding aspect. The criterion for whether one is practicing Vipassanā when engaging in stabilizing meditation and analytical meditation that take as their object the reality of things is whether one has gained a clear and unmistaken understanding of either of the two views of selflessness and meditates on that as an object. It cannot be distinguished by anything else. If one asks how it cannot be distinguished, the answer is: when one meditates, the gross appearances of the object and the subject cease, and the mind possesses the qualities of being aware, clear, and pure, like a clear sky, and abides for a long time like a lamp that is not moved by the wind. The appearances of external and internal objects appear in the mind like a rainbow or a thin mist, and one abides in that for a long time. Whatever appears as an object grasped in the face of the mind consciousness
Tibetan
ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་ཀྱིས་གཏད་པ་ན། གཏད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བཟོད་པར་ཞིག་ནས་དག་འགྲོ་ཞིང༌། དེ་ཡང་དང་པོར་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རགས་པ་ལ་དེ་ལྟར་འཆར་ལ། གོམས་ན་མཐར་ཡུལ་ཅན་རིག་པ་དང་མྱོང་བ་ལའང་སྔར་གྱི་རིགས་པའི་རྣམ་པ་དེ་བུད་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ་ཞིང་། དེ་ལའང་སེམས་ཀྱིས་གཏད་པ་ན་གཏད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བཟོད་པར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་ཡང༌། དེས་ནི་གཉིས་མེད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་རྙེད་པ་དང་སྣང་བ་བན་བུན་ཤར་བ་དེ་རྣམས་ཀྱང་དབུ་མ་ནས་བཤད་པའི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དོན་རྟོགས་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་འཇོག་པར་མི་ནུས་ཏེ། ལྟ་བ་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པས་ཀྱང་གནས་ཆ་རིང་དུ་བསྐྱངས་པ་ན། དེ་ལྟ་བུ་འཆར་བ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དོན་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཐག་གཅོད་པའི་རིགས་ཤེས་ཀྱི་ངེས་པ་དང་སྣང་བ་བསྙོན་དུ་མེད་པར་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་འཆར་དགོས་ལ། ཡིད་ངོ༌ན་གཟུགས་སོགས་རྣམས་འཇའ་ཚོན་དང་འདྲ་བར་སྲབ་ཅིང་ཤིན་ཏུ་དྭངས་པའི་རྣམ་པར་འཆར་བ་ནི་ཐོགས་ རྡུགས་ཀྱི་རེག་བྱ་དང་བྲལ་བ་དང༌། ཐོགས་རྡུགས་ཅན་དུ་མེད་ཀྱང་སྣང་བ་ལམ་མེ་བའི་གཉིས་ཚོགས་ཙམ་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་ངེས་པ་དེ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་ངེས་པ་གཏན་མེད་པའི་ཕྱིར། དགག་བྱ་རང་བཞིན་དང་ཐོགས་པའི་རེག་བྱ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་ནས་རང་བཞིན་མེད་པའི་མིང་འདོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་དེ་འདྲ་བ་དེ་དབུ་མ་ནས་བཤད་པའི་སྒྱུ་མ་དང་བརྫུན་པའི་དོན་དུ་འདོད་ན། འཇའ་དང་དུ་བ་སྲབ་མོ་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིར་ཡོད་པར་བཟུང་ནས་དེ་དག་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་གཞི་ཡོད་པར་ངེས་པ་དེ་ཉིད་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཐོགས་པའི་རེག་བྱ་ཁྱད་གཞིར་བཟུང་ནས་དེ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངེས་པ་དྲང་དུ་མེད་དེ། ཁྱད་གཞི་ངེས་པ་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཟུགས་སོགས་དེ་ལྟར་ཤར་བའི་ཚེ་ན་སྲབ་ཅིང་དྭངས་པའི་རྣམ་པར་ཤར་བ་དེ་ཉིད་ཡུལ་དེ་དག་གི་སྡོད་ཚུལ་གྱི་གནས་ལུགས་སུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་སུན་ཕྱུང་བའི་རྣམ་པ་མེད་པར་འཆར་བས་ན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དོན་མིན་ལ། སྔོན་ལྟ་བ་རྣམ་དག་རྙེད་ནས་མ་བརྗེད་པ་ལ་ནི་དེ་དག་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འཆར་བ་ཡོད་དེ། སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དགེ་བཤེས་དགོན་པ་བ་ནས་བརྒྱུད་
Chinese
当用心专注于一切事物时，哪怕是极小的执着也会消融殆尽。这首先是在色、声等外在粗显事物上显现，习惯之后，最终连对境的觉知和体验，也会像之前的理智形态一样消失。即使对这些也用心专注，也会出现无法忍受丝毫执着等情况。然而，这并不能稍微等同于证悟二无自性的真如见，以及生起模糊不清的显现。即使不专注于见解，长期处于某种状态，也会出现许多类似的显现。因此，如幻之义，如前所述，必须依赖于以理智决断无自性的定解，以及以名言量成立的无可否认的显现二者才能生起。心中显现的色等事物，如同彩虹般稀薄且极为清澈，这是因为远离了粗重触感，虽然并非粗重之物，却仅仅是显现明亮之二者聚合。因此，在这种定解中，根本不存在对无自性的定解。因为将所破的自性和粗重触感二者执为一体，然后安立无自性之名。如果不是这样，而是将此等同于中观所说的幻化和虚假之义，那么，如果将彩虹和淡烟视为差别的基础，就不会产生认为它们具有自性的分别念，因为确立差别的基础本身就是确立显现而无自性。同样，如果将粗重触感视为差别的基础，也无法从中引出无自性的定解，因为确立差别的基础本身就是执着有自性。因此，当色等如此显现时，以稀薄清澈的形态显现本身，并不能推翻丝毫将这些事物视为其存在方式之实相的观点，因此不是如幻之义。然而，对于先前获得清净见解且未曾遗忘的人来说，这些事物会如幻般显现，如前所述。传承自格西贡巴瓦。
English
When the mind is focused on everything, even the slightest attachment will dissolve and be purified. This initially appears in relation to gross external objects such as forms and sounds. With practice, eventually even the awareness and experience of objects will disappear like the previous intellectual forms. Even when the mind is focused on these, situations such as being unable to tolerate even the slightest attachment will occur. However, this cannot be equated with realizing the view of the two-fold non-self-nature of suchness, nor with the arising of vague appearances. Even if one does not focus on the view, if one maintains a state for a long time, many such appearances will occur. Therefore, the meaning of illusion-like must arise based on both the ascertainment of reasoning that determines the absence of inherent existence, as previously explained, and the undeniable appearance established by conventional valid cognition. When forms and so on appear in the mind like a rainbow, thin and extremely clear, this is because they are free from tangible contact. Although they are not tangible, they are merely a combination of appearance and clarity. Therefore, there is no ascertainment of the absence of inherent existence in such ascertainment. This is because the object to be refuted, inherent existence, and tangible contact are grasped as one, and then the name of absence of inherent existence is applied. If it is not like this, and such is considered to be the meaning of illusion and falsehood as explained in Madhyamaka, then if rainbows and thin smoke are taken as the basis of distinction, the thought that they have inherent existence will not arise, because establishing the basis of distinction itself is establishing appearance without inherent existence. Similarly, if tangible contact is taken as the basis of distinction, the ascertainment of the absence of inherent existence cannot be drawn from it, because establishing the basis of distinction itself is grasping at inherent existence. Therefore, when forms and so on appear in this way, the appearance of thinness and clarity itself does not refute the slightest view that holds these things as the reality of their mode of existence, so it is not the meaning of illusion-like. However, for those who have previously gained a pure view and have not forgotten it, these things do appear as illusion-like, as previously stated. Passed down from Geshe Gonpawa.