Tibetan
ར་ཐོས་པ་དང་སེམས་པ་ཙམ་ཁོ་ནས་དེ་ཁོ་ན་རྟོགས་པར་གང་དག་སེམས་པ་དེ་དག་གི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་དགག་པའི་ཕྱིར། ཆོས་རྣམས་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་སེམས་པ་ཡང་དག་པར་དགག་པར་བྱེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་ཡི། ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་དགག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རིགས་པ་དང་ལུང་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །ལུང་མང་པོ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་ཚུལ་ནི། འོད་སྲུངས་ཀྱི་ལེའུ་ ལས། འོད་སྲུངས། དབུ་མའི་ལམ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་གང་ཞེ་ན། འོད་སྲུངས། གང་ལ་བདག་མེད་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་སེམས་ཅན་མེད་པ་དང་སྲོག་མེད་པ་དང་གསོ་བ་མེད་པ་དང་སྐྱེས་བུ་མེད་པ་དང་གང་ཟག་མེད་པ་དང་ཤེད་ལས་སྐྱེས་མེད་པ་དང་ཤེད་བུ་མེད་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་སྟེ། འོད་སྲུངས། འདི་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་འདྲ་བ་རྣམས་དང་འགལ་བའོ། །སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས་ཀྱང༌། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་འཇུག་པའི་གཟུངས་ལས། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་སྤོང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང༌། ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ན་མི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དེར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར་དགོངས་ཀྱི། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལྟར། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྤངས་པ་ཙམ་གྱིས་སྤོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། གཟུངས་འདི་ཡི་འགྲེལ་པ་སློབ་དཔོན་འདིས་མཛད་པ་ན་ཡང་གསལ་བར་ཡོད་དོ། །མདོར་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་གཞུང་གིས་རྒྱས་པར་བཀྲལ་བའི་ལྟ་བའི་ཚུལ་གཉིས་ལས་གཞན་པའི་ལྟ་བ་ནི་མེད་ལ། རྒྱ་བོད་ཀྱི་མཁས་གྲུབ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་གཉིས་ཀྱིས་བཀྲལ་བ་ལྟར་གྱི་ལྟ་བ་གཉིས་གང་རུང་ལ་ངེས་པར་བརྟེན་པར་སྣང་བས། གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་གཉིས་གང་རུང་གི་ལྟ་བ་རང་རང་གི་གཞུང་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་བཙལ་བར་བྱའོ། །དེ་ཡང༌འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་ལ་བརྟེན་ནས་འཚོལ་ལུགས་ནི་སྔར་བཤད་ལ། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་ རྗེས་སུ་འབྲང་ནའང་དེ་ཁོ་ནར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་རྫས་ཐ་དད་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྟོང་ཡང༌། བྱིས་པ་རྣམས་ལ་དེ་དག་རྫས་ཐ་དད་པ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་འདི་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་དུ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་
Chinese
仅仅通过听闻和思考就认为自己已经证悟，为了破斥那些人心中的傲慢，所以才宣说诸法需要各自亲自去证知。应当理解，这是为了如实破斥不如理作意，而不是破斥如实地个别观察。如果不是这样，就会与非常多的理证和教证相违背，就像上面所说的那样。与众多教证相违背的情况是：《光明守护》品中说：光明守护，什么是中观之道对诸法的如实个别观察？光明守护，对于无我、无有情、无命、无养育者、无士夫、无人、无力生、无力子进行个别观察。光明守护，这被称为中观之道对诸法的如实个别观察。像这样所说等等，都是相违背的。《修次第初篇》中也说：在不作意入定之陀罗尼中，因为不作意，所以舍弃色等之相。这里所说的，是指用智慧观察时，对于不可得之法不作意，而不是仅仅不作意，就像无想定一样。从无始以来，对于色等显现执着，仅仅舍弃作意是无法舍弃的。这样说的，这部陀罗尼的解释，这位论师在造的时候也很清楚。总之，对于大乘，除了圣龙树和圣无著的论典所广为阐释的两种见解之外，没有其他的见解。而且，藏印的圣贤大德们，也似乎必定要依赖这两种见解中的任何一种，即按照这二位所阐释的见解。因此，务必按照各自的论典中所说的那样，去寻找这两种见解。其中，依靠圣父子（龙树父子）的论典来寻找的方法，前面已经说过了。即使追随圣无著，也要认识到，能取和所取在本体上是各不相同的，因此在一切方面都是空性的。但是，对于孩子们来说，这些显现得像是本体各不相同一样，他们执着于这些显现为真实。
English
It is only through hearing and thinking that one thinks that one has realized it. In order to refute the pride in the minds of those who think that way, it is taught that all dharmas must be known individually by oneself. It should be understood that this is to truly refute inappropriate attention, not to refute truly individual observation. If it is not like this, it will contradict a great many reasons and scriptures, as mentioned above. The way in which it contradicts many scriptures is: In the chapter of "Light Protector": Light Protector, what is the true individual observation of the Middle Way dharmas? Light Protector, individual observation of no self, no sentient beings, no life, no nurturer, no man, no person, no power-born, and no power-child. Light Protector, this is called the true individual observation of the Middle Way dharmas. Such statements are contradictory. In the first volume of the Stages of Meditation, it also says: In the Dharani of Entering Non-Conceptualization, because of non-attention, the signs of form, etc., are abandoned. What is said here refers to not paying attention to what is not found when examined with wisdom, not just not paying attention, like the absorption of non-perception. From beginningless time, attachment to appearances such as form, etc., cannot be abandoned by merely abandoning attention. As it is said, the explanation of this Dharani is also clear when this teacher made it. In short, for the Great Vehicle, there is no view other than the two views that are widely explained by the treatises of the Holy Nagarjuna and the Holy Asanga. Moreover, the holy scholars and accomplished masters of Tibet and India also seem to necessarily rely on either of these two views, that is, the views explained by these two. Therefore, it is necessary to search for these two views as they appear in their respective treatises. Among them, the method of searching by relying on the treatises of the Holy Father and Son (Nagarjuna and his son) has been explained earlier. Even if one follows the Holy Asanga, one must recognize that the grasper and the grasped are different in substance, and therefore are empty in all aspects. However, for children, these appear as if they are different in substance, and they cling to these appearances as true.
Tibetan
ཡུལ་ཀུན་བརྟགས་རྣམས་གཞན་དབང་གི་སྟེང་དུ་ལུང་དང་རིགས་པས་མཐའ་དག་པར་བཀག་པའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ཡོངས་གྲུབ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་རྙེད་པར་བྱས་ནས་ལྟ་བ་དེའི་སྟེང་དུ་བཞག་པའི་འཇོག་སྒོམ་དང༌། སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱད་ནས་བསྒོམ་པ་གཉིས་བྱ་དགོས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་འདྲ་བ་ཞིག་གི་གོ་བ་ཡོད་ཀྱང་བསྒོམ་པའི་ཚེ་ལྟ་བ་དེའི་སྟེང་དུ་མ་བཞག་པའི་མི་རྟོག་པ་ཙམ་གྱིས་སྟོང་ཉིད་དེ་བསྒོམས་པར་མི་འགྲོའོ། །ལུགས་དེའི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་དང་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དོན་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་སོ་སོའི་སྐྱོང་ཚུལ་དང་ཟུང་འབྲེལ་དུ་འཇུག་ཚུལ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་ན་ཆེས་གསལ་བར་ཡོད་པས་དེར་བལྟ་བར་བྱའོ། །ལུགས་འདི་ལེགས་པར་རྟོགས་ནས་དེའི་གཞུང་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་སྒོམ་པར་བྱེད་ནའང་ཤིན་ཏུ་ཡ་མཚན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གསུང་རབ་རྣམས་ནས་ཟབ་མོའི་དོན་བསྡུས་པ་རེ་ཡན་ཆད་བསྟན་པ་ཤིན་ཏུ་མང་ཞིང༌། འོན་ཀྱང་མ་བསྟན་པའང་རེ་མང་ཡོད་པས། མ་བསྟན་པ་དེར་བསྟན་པའི་གཞུང་ནས་དྲང་དགོས་ལ། མི་རྒྱས་པ་དེར་ཡང་རྒྱས་པ་ནས་དྲང་དགོས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཕྱོགས་ལའང་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་ཀྱི། ཟབ་པའམ་རྒྱ་ཆེ་བ་གང་རུང་མེད་པའི་ཕྱོགས་རེ་བ་ལ་དེ་ལྟར་བཟུང་དུ་མི་རུང་ངོ་། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་ལམ་སྟོན་པའི་བླ་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པ་མང་དུ་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་སྐྱོང་ཚུལ་གྱི་གནད་བསྡུས་བ་ནི། སྔར་བཤད་ པ་ལྟར་ངེས་དོན་གྱི་ལྟ་བ་རྙེད་པ་དེས། ང་དང་ངའི༌འོ་སྙམ་པའི་འཛིན་པ་གང་ལ་སྐྱེ་བའི་གཞི་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་དུས་དང་འདྲ་བར། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མང་དུ་དཔྱད་ནས་མཐར་དེའི་དོན་ལ་ངེས་པའི་ཤུགས་བསྐྱེད་དེ། མི་འཕྲོ་བར་འཛིན་པའི་འཇོག་སྒོམ་དང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱོད་པ་སྤེལ་མར་བྱའོ། །དེའི་ཚེ་དཔྱད་སྒོམ་མངས་པས་གནས་ཆ་ཆུང་དུ་སོང་ན་འཇོག་སྒོམ་མང་དུ་བྱ་ལ། གནས་ཆ་སོར་གཞུག །འཇོག་སྒོམ་མང་དུ་བྱས་པའི་མཐུས་གནས་ཆ་ཆེ་བར་སོང་ནས་དཔྱོད་སྙིང་མི་འདོད་པས་མ་དཔྱད་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ངེས་པ་བརྟན་ལ་ཤུགས་དྲག་པ་མི་འོང་ཞིང༌། དེ་མ་བྱུང་ན་ངེས་པའི་ལྡོག་ཕྱོགས་བདག་གཉིས་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་ལ་དེ་ཙམ་དུ་མི་གནོད་པས། དཔྱད་སྒོམ་མང་དུ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཆ་མཉམ་ལ་བསྒོམ་སྟེ། སྒོམ་རིམ་ཐ་མ་ལས། ཡང་གང་གི་ཚེ་ལྷག་མཐོ
Chinese
在遍计所执的诸法上，以教证和理证完全遮止了他（指遍计所执）在他（指依他起）之上，于无二之义的圆成实上获得坚固的定解之后，安住在那个见解上的止修，以及以各别自证进行观察而修习，这二者是必须做的。即使有那样的理解，但在修习时，不安住在那个见解上，仅仅是不作意，也不能算作修习了空性。那个宗派的见解的确定方式非常清晰，并且确定的意义，寂止和胜观各自的修习方式以及结合的方式，在般若波罗蜜多的窍诀中非常清晰，因此应当在那里观看。如果很好地理解了这个宗派，并且如其经论中所说的那样进行修习，也是非常稀奇的。大乘的经论中，仅仅是揭示了深奥意义的概括就非常多，然而没有揭示的也很多。因此，没有揭示的，必须从揭示的经论中引导；不广大的，也必须从广大的经论中引导。同样，对于广大的方面也应当了解。深奥或广大，无论缺少哪一方面，都不能那样认为。考虑到这一点，引导道的上师的圆满特征中，多处说到精通一切乘。第三，修习方式的要点归纳如下：如前所述，通过获得决定义的见解，就像确定了我和我所的执着所产生的所依处，我和我所没有自性的时候一样，以各别自证的智慧多次观察，最终对那个意义生起定解的力量。不间断地进行安住修和以各别自证的智慧进行观察。那时，如果因为观察修过多而导致安住的时间变短，就应当多做安住修，使安住的时间恢复。如果因为安住修过多而导致安住的时间变长，不想进行观察，如果不进行观察，就不能对那个真如产生坚固而强烈的定解，如果没有产生，就不能对与定解相反的，执着二取存在的增益产生损害。因此，通过多做观察修，使寂止和胜观二者平等地进行修习。在《修习次第》的最后部分中说：又何时胜观
English
On all imputed phenomena, after completely refuting them (referring to imputed phenomena) on top of other-powered phenomena (referring to dependent origination) with scriptural and logical proofs, and after gaining firm conviction in the perfect reality of non-duality, the still meditation of resting in that view, and the meditation of examining with individual discriminating wisdom, these two must be done. Even if there is such an understanding, but when meditating, if one does not rest in that view, merely not thinking is not considered meditating on emptiness. The way to ascertain the view of that school is very clear, and the meaning of the ascertainment, the way to cultivate calm abiding and insight meditation respectively, and the way to combine them, are very clear in the pith instructions of the Prajnaparamita, so one should look there. If one understands this school well and meditates as it is said in its scriptures, it is also very wonderful. In the Mahayana scriptures, there are many instances of revealing only summaries of profound meanings, but there are also many that are not revealed. Therefore, what is not revealed must be guided from the revealed scriptures; what is not extensive must also be guided from the extensive scriptures. Similarly, one should also understand the extensive aspects. Whether it is profound or extensive, it is not permissible to hold on to one side that lacks either aspect. Considering this, in the complete characteristics of a guru who guides the path, it is often said that one should be proficient in all vehicles. Third, the key points of the cultivation method are summarized as follows: As mentioned earlier, through obtaining the view of definitive meaning, just like when ascertaining that the basis of the arising of grasping at "I" and "mine," the I and mine are without inherent existence, one should examine many times with the wisdom of individual discriminating awareness, and finally generate the power of conviction in that meaning. One should alternately engage in still meditation that does not waver and examination with the wisdom of individual discriminating awareness. At that time, if the time of abiding becomes short due to too much examination meditation, one should do more still meditation to restore the time of abiding. If the time of abiding becomes long due to too much still meditation, and one does not want to examine, if one does not examine, one cannot generate firm and strong conviction in that suchness, and if it does not arise, it cannot harm the superimposition of grasping at the existence of the two selves, which is the opposite of conviction. Therefore, by doing more examination meditation, one should cultivate calm abiding and insight meditation equally. In the final part of the Stages of Meditation, it says: Furthermore, when insight